zespół wątrobowo-sercowy

Zespół wątrobowo-sercowy (ang. hepatocardiac syndrome) to specyficzny stan patofizjologiczny, w którym przewlekła choroba wątroby prowadzi do zaburzeń funkcji serca. Jest to odwrotność bardziej znanego zespołu sercowo-wątrobowego, gdzie to pierwotna dysfunkcja serca prowadzi do wtórnego uszkodzenia wątroby.

Patofizjologicznym podłożem zespołu wątrobowo-sercowego jest nadciśnienie wrotne, które wywołuje szereg zmian hemodynamicznych, w tym rozszerzenie naczyń obwodowych, zwiększoną pojemność minutową serca oraz zmniejszony opór naczyniowy. Z czasem dochodzi do rozwoju kardiomiopatii wątrobowej, charakteryzującej się dysfunkcją rozkurczową, zaburzeniami kurczliwości mięśnia sercowego i wydłużeniem odstępu QT.

Klinicznie u pacjentów z zespołem wątrobowo-sercowym obserwuje się objawy niewydolności serca przy współistniejącej marskości wątroby. Diagnostyka obejmuje badania echokardiograficzne, które mogą wykazać powiększenie jam serca, zaburzenia kurczliwości oraz dysfunkcję rozkurczową, a także badania biochemiczne potwierdzające dysfunkcję wątroby.

Leczenie zespołu wątrobowo-sercowego jest złożone i wymaga interdyscyplinarnego podejścia. Obejmuje ono zarówno terapię choroby podstawowej (marskości wątroby), jak i objawowe leczenie niewydolności serca. W przypadkach zaawansowanych rozważa się przeszczepienie wątroby, które może prowadzić do poprawy funkcji serca. Rokowanie w zespole wątrobowo-sercowym zależy od stopnia zaawansowania choroby wątroby i nasilenia dysfunkcji serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl