nieprawidłowość grasicy i przytarczyc

Nieprawidłowości grasicy i przytarczyc stanowią grupę zaburzeń rozwojowych i patologii, które mogą mieć istotne konsekwencje kliniczne. Grasica jest centralnym organem układu odpornościowego, odpowiedzialnym za dojrzewanie limfocytów T, podczas gdy przytarczyce regulują gospodarkę wapniowo-fosforanową poprzez wydzielanie parathormonu (PTH).

Nieprawidłowości grasicy obejmują m.in. przetrwałą grasicę, hipoplazję lub aplazję grasicy (jak w zespole DiGeorge’a), torbiele grasicy, guzy grasicy (tymoma, rak grasicy) oraz rozrost grasicy związany z chorobami autoimmunologicznymi (np. w miastenii). Klinicznie mogą one prowadzić do zaburzeń odporności, zespołów paraneoplastycznych lub objawów wynikających z ucisku na sąsiednie struktury.

Zaburzenia przytarczyc obejmują pierwotną, wtórną i trzeciorzędową nadczynność lub niedoczynność przytarczyc, gruczolaki, raka przytarczyc oraz wady rozwojowe (np. w zespole DiGeorge’a). Manifestują się one głównie zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej: hiperkalcemią w nadczynności (osłabienie mięśniowe, kamica nerkowa, zaburzenia psychiczne) lub hipokalcemią w niedoczynności (tężyczka, parestezje, skurcze mięśni).

Diagnostyka nieprawidłowości grasicy i przytarczyc obejmuje badania laboratoryjne (PTH, wapń, fosfor), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach badania histopatologiczne. Leczenie jest zależne od rodzaju patologii i może obejmować postępowanie zachowawcze, farmakoterapię lub interwencję chirurgiczną.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl