wydalanie biotyny
Wydalanie biotyny to proces eliminacji niewykorzystanej biotyny (witaminy B7, H) z organizmu. Główną drogą wydalania biotyny jest układ moczowy, przez który wydala się od 30 do 60% biotyny spożytej z pokarmem. Biotyna wydalana jest głównie w formie niezmienionej lub jako metabolity, takie jak bisnorbiotyna i metabolity zawierające siarkę.
W warunkach fizjologicznych niewielkie ilości biotyny są również wydalane z kałem, potem i mlekiem matki. Zaburzenia w wydalaniu biotyny mogą prowadzić do jej niedoboru lub nadmiaru w organizmie. Niedobór biotyny jest rzadki, ale może wystąpić u osób z wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu, przy długotrwałym żywieniu pozajelitowym bez suplementacji biotyny, stosowaniu niektórych leków przeciwdrgawkowych czy spożywaniu surowych białek jaj (zawierają awidynę, która wiąże biotynę i uniemożliwia jej wchłanianie).
Monitorowanie wydalania biotyny i jej metabolitów może być pomocne w diagnostyce niedoborów tej witaminy oraz wrodzonych zaburzeń metabolicznych, takich jak niedobór biotynidazy czy niedobór karboksylaz zależnych od biotyny. Badanie poziomu wydalania biotyny z moczem może być również wykorzystywane w badaniach nad biodostępnością różnych form suplementów biotyny.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Biotyna, składnik aktywny leku Biotynox Forte, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą wchłanianie w początkowym odcinku jelita cienkiego zarówno przez dyfuzję prostą, jak i aktywny transport z udziałem kompleksu nośnik-biotyna-sód. Po absorpcji wiąże się z białkami osocza w 80%, a stężenie wolnej lub słabo związanej frakcji we krwi wynosi 200-1200 μg/l. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (6-50 μg/dobę) oraz z kałem, w formie niezmienionej (około 50%) i metabolitów nieaktywnych biologicznie. Okres półtrwania biotyny wynosi około 26 godzin po dawce 100 μg/kg masy ciała, jednak u pacjentów z niedoborem biotynidazy ulega skróceniu do 10-14 godzin, co może wymagać dostosowania dawkowania.
białko osocza, biotyna, biotynidaza, cytochrom CYP1A, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja prosta, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, hemodializa, interakcja lekowa, kompleks nośnik-biotyna-sód, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm leku, niedobór biotynidazy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, wchłanianie leku, wydalanie biotyny -
Leksykon leków
Biotyna (witamina B7) w preparacie Biotifem 5 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami oraz składnikami diety, które mogą wpływać na jej stężenie i efektywność terapeutyczną. Leki przeciwdrgawkowe takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon indukują enzymy wątrobowe, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia biotyny we krwi i wymaga monitorowania oraz ewentualnego zwiększenia dawki biotyny. Kwas walproinowy hamuje aktywność biotynidaz, co zaburza metabolizm biotyny, natomiast hormony steroidowe przyspieszają jej katabolizm. Antybiotyki o szerokim spektrum działania mogą zmniejszać biodostępność biotyny poprzez zaburzenie mikroflory jelitowej. Awidyna, obecna w surowym białku jaja kurzego, wiąże biotynę, uniemożliwiając jej wchłanianie, co stanowi istotne ryzyko niedoboru. Spożycie alkoholu etylowego obniża stężenie biotyny poprzez zaburzenia wchłaniania, metabolizmu i wydalania, co wymaga ograniczenia lub abstynencji u pacjentów leczonych Biotifem 5 mg.
alkohol etylowy, antybiotyk, awidyna, badanie laboratoryjne, biodostępność biotyny, biotynidaza, etanol, fenobarbital, fenytoina, hormon płciowy, hormon steroidowy, indukcja enzymów wątrobowych, karbamazepina, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm biotyny, metoda immunochemiczna, mikroflora jelitowa, mineralokortykosteroid, niedobór biotyny, prymidon, przewód pokarmowy, suplementacja probiotykami, układ streptawidyna-awidyna-biotyna, wydalanie biotyny, zaburzenie funkcji wątroby -
Leksykon leków
BiotinoZin zawiera biotynę i cynk w postaci cynku glukonianu, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Biotyna jest dobrze wchłaniana w jelicie cienkim zarówno przez dyfuzję, jak i aktywny transport, wiąże się z białkami osocza w 80%, a jej stężenie w osoczu wynosi 200-1200 µg/L. Metabolizm biotyny jest częściowy i zachodzi w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez mocz i kał, z około 50% wydalanym w formie niezmienionej. Okres półtrwania biotyny wynosi około 26 godzin po dawce 100 µg/kg mc., u pacjentów z niedoborem biotynidazy skraca się do 10-14 godzin. Niewydolność nerek nie wpływa na stężenie biotyny w osoczu, a podawanie biotyny u pacjentów hemodializowanych jest bezpieczne i może poprawiać wyniki testów tolerancji glukozy. Łagodna do umiarkowanej niewydolność wątroby nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę biotyny ani na bezpieczeństwo jej stosowania.
aktywny transport, badanie in vivo, bakterie jelita grubego, białka osocza, białko transportowe, bierna dyfuzja, cytochrom CYP1A, doustny test tolerancji glukozy, dwuwartościowy kation, dysfagia, działanie niepożądane, hemodializa, homeostaza cynku, interakcja między lekami, jelito cienkie, kinetyka wchłaniania, kompleks nośnik-biotyna-sód, kreatynina w surowicy, makroglobulina alfa 2, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm wątrobowy, niedobór biotynidazy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania biotyny, test tolerancji glukozy, wchłanianie jelitowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z albuminą, wydalanie biotyny, wydalanie jelitowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności narządów, zaburzenie czynności wątroby
