pasożytnicza choroba wątroby

Pasożytnicza choroba wątroby obejmuje grupę schorzeń wywoływanych przez różne organizmy pasożytnicze, które infekują wątrobę. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są przywry (Fasciola hepatica, Clonorchis sinensis, Opisthorchis spp.), tasiemce (Echinococcus granulosus, Echinococcus multilocularis) oraz nicienie (Toxocara spp., Ascaris lumbricoides).

Objawy kliniczne pasożytniczych chorób wątroby są zróżnicowane i zależą od rodzaju patogenu, nasilenia inwazji oraz stanu immunologicznego pacjenta. Mogą obejmować gorączkę, ból w prawym podżebrzu, hepatomegalię, żółtaczkę, nudności, wymioty oraz przewlekłe zmęczenie. W przypadku torbieli bąblowcowej (echinokokozy) możliwe jest pęknięcie torbieli z rozwojem wstrząsu anafilaktycznego.

Diagnostyka obejmuje badania serologiczne, obrazowe (USG, TK, MRI) oraz bezpośrednie metody wykrywania pasożytów w kale lub żółci. W niektórych przypadkach konieczna jest biopsja wątroby. Leczenie uzależnione jest od czynnika etiologicznego – stosuje się leki przeciwpasożytnicze (prazikwantel, albendazol, mebendazol), a w wybranych przypadkach interwencję chirurgiczną.

Profilaktyka pasożytniczych chorób wątroby polega na przestrzeganiu zasad higieny, piciu przegotowanej wody w regionach endemicznych, dokładnej obróbce termicznej żywności (szczególnie mięsa, ryb i skorupiaków) oraz stosowaniu odpowiednich środków ochronnych przy kontakcie ze zwierzętami.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl