zaburzenia owłosienia

Zaburzenia owłosienia obejmują szeroki zakres stanów klinicznych, które mogą manifestować się zarówno nadmiernym wypadaniem włosów (łysienie), jak i ich patologicznym wzrostem (hirsutyzm, hipertrichoza). Łysienie może mieć charakter bliznowaciejący lub niebliznowaciejący, a jego najczęstsze postaci to łysienie androgenowe, plackowate, telogenowe oraz związane z uszkodzeniem mechanicznym włosów.

Hirsutyzm, czyli nadmierne owłosienie typu męskiego u kobiet, najczęściej wynika z zaburzeń hormonalnych, w tym zespołu policystycznych jajników (PCOS), wrodzonych zaburzeń nadnerczy czy guzów hormonalnie czynnych. Hipertrichoza natomiast oznacza nadmierny wzrost włosów niezależny od działania androgenów i może być skutkiem przyjmowania niektórych leków, zaburzeń metabolicznych lub stanowić objaw paraneoplastyczny.

Diagnostyka zaburzeń owłosienia wymaga dokładnego wywiadu, badania fizykalnego oraz często badań laboratoryjnych obejmujących oznaczenie poziomu hormonów płciowych, TSH, ferrytyny oraz wykonania trichogramu. W wybranych przypadkach konieczna może być biopsja skóry owłosionej głowy. Leczenie zależy od przyczyny zaburzenia i może obejmować terapię farmakologiczną (minoksydyl, finasteryd, spironolakton), fototerapię, immunoterapię oraz interwencje chirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl