radioterapia hipofrakcjonowana

Radioterapia hipofrakcjonowana to nowoczesna metoda leczenia onkologicznego, która polega na podawaniu wyższych dawek promieniowania w mniejszej liczbie frakcji (sesji) w porównaniu do terapii konwencjonalnej. Standardowa radioterapia zazwyczaj obejmuje małe dawki promieniowania podawane codziennie przez 5-8 tygodni, natomiast w podejściu hipofrakcjonowanym pacjent otrzymuje większe dawki w krótszym czasie (np. 3-4 tygodnie).

Podstawową zaletą radioterapii hipofrakcjonowanej jest skrócenie całkowitego czasu leczenia, co przekłada się na większą wygodę dla pacjenta, mniejszą liczbę wizyt w szpitalu oraz potencjalne zmniejszenie kosztów terapii. Jest to szczególnie istotne dla pacjentów mieszkających daleko od ośrodków radioterapii lub mających trudności z regularnym dojeżdżaniem na leczenie.

Metoda ta znajduje zastosowanie w leczeniu wielu typów nowotworów, w tym szczególnie raka prostaty i raka piersi. Liczne badania kliniczne wykazały, że hipofrakcjonacja może być równie skuteczna jak schematy konwencjonalne, przy zachowaniu akceptowalnego profilu bezpieczeństwa. Wykorzystanie tej techniki wymaga jednak precyzyjnego planowania leczenia, zaawansowanych systemów obrazowania oraz nowoczesnych akceleratorów liniowych umożliwiających bardzo dokładne dostarczenie promieniowania do obszaru guza.

Radioterapia hipofrakcjonowana stanowi przykład personalizacji leczenia onkologicznego, które stara się zoptymalizować efekty terapeutyczne przy jednoczesnej minimalizacji skutków ubocznych i poprawie jakości życia pacjentów podczas leczenia. W ostatnich latach obserwuje się rosnące zainteresowanie tą metodą, wsparte coraz liczniejszymi danymi z badań klinicznych potwierdzających jej skuteczność i bezpieczeństwo.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Glioma – Leczenie

Glejaki, nowotwory wywodzące się z komórek glejowych OUN, wymagają kompleksowego leczenia obejmującego neurochirurgię, radioterapię i chemioterapię. Standardowa terapia glejaka wielopostaciowego (glioblastoma, WHO IV) obejmuje maksymalną resekcję chirurgiczną, następnie frakcjonowaną radioterapię w dawce 50-60 Gy podawaną w 30 frakcjach przez 6 tygodni wraz z temozolomidem, a następnie podtrzymującą chemioterapię temozolomidem przez 6-12 miesięcy (protokół Stuppa). U pacjentów starszych lub z gorszym stanem ogólnym stosuje się hipofrakcjonowaną radioterapię. Terapia polami elektrycznymi (TTFields) w połączeniu z temozolomidem poprawia przeżycie całkowite i czas wolny od progresji. W leczeniu glejaków o niskim stopniu złośliwości (WHO I-II) preferowana jest całkowita resekcja, a w przypadku mutacji IDH dostępny jest inhibitor worasidenib, który wydłuża czas przeżycia wolny od progresji (27,7 vs 11,1 miesiąca) i pozwala opóźnić radioterapię i chemioterapię. W nawrotach glejaka wielopostaciowego stosuje się m.in. lomustynę i bewacyzumab, który hamuje angiogenezę przez blokadę VEGF i łagodzi objawy.
bariera krew-mózg, bewacyzumab, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, glejak, glejak o niskim stopniu złośliwości, glejak o wysokim stopniu złośliwości, glejak rozlany, glejak wielopostaciowy, inhibitory punktów kontrolnych immunologicznych, komórki glejowe, mutacja IDH, neuroobrazowanie śródoperacyjne, obrzęk mózgu, operacja neurochirurgiczna, opieka paliatywna, protokół Stuppa, radiochemioterapia, radioterapia frakcjonowana, radioterapia hipofrakcjonowana, resekcja subtotalna, schemat PCV, temozolomid, terapia polami elektrycznymi, terapia sonodynamiczna
Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Leczenie

Glioblastoma (GBM) to najczęstszy i najbardziej agresywny pierwotny nowotwór złośliwy mózgu u dorosłych, charakteryzujący się medianą przeżycia 14-16 miesięcy oraz mniej niż 10% pacjentów przeżywających ponad 5 lat. Standardowe leczenie obejmuje maksymalną bezpieczną resekcję chirurgiczną, radioterapię 60 Gy w 30 frakcjach z jednoczesnym podawaniem temozolomidu (75 mg/m²/dzień przez 6 tygodni), a następnie adiuwantową chemioterapię temozolomidem (150-200 mg/m²/dzień przez 5 dni w miesiącu, 6-12 cykli). Wykorzystuje się także nowoczesne techniki chirurgiczne (kraniotomia wybudzeniowa, fluorescencja 5-ALA) oraz zaawansowane metody radioterapii (IMRT, terapia protonowa, radiochirurgia stereotaktyczna). Terapia TTFields (Optune) jako uzupełnienie temozolomidu wydłuża PFS do 7,1 miesiąca i OS do 20,5 miesiąca. Skuteczność leczenia jest ograniczona przez heterogenność guza, infiltracyjny charakter, barierę krew-mózg oraz oporność na terapię. W nawrocie stosuje się ponowną operację, re-napromienianie, chemioterapię drugiej linii (lomustyna, bewacyzumab) oraz badania kliniczne.
badanie histopatologiczne, bariera krew-mózg, bewacyzumab, całkowite przeżycie, chemioterapia adiuwantowa, chimeryczny receptor antygenowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dehydrogenaza izocytrynianowa, deksametazon, glioblastoma, inhibitor angiogenezy, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, karmustyna, kwas 5-aminolewulinowy, leczenie chirurgiczne, lek alkilujący, lewetyracetam, lomustyna, metylacja promotora MGMT, nawrót guza, niwolumab, nowotwór złośliwy mózgu, obrazowanie śródoperacyjne, opieka paliatywna, pembrolizumab, przeżycie wolne od progresji, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia hipofrakcjonowana, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rehabilitacja neurokognitywna, resekcja chirurgiczna, szczepionka przeciwnowotworowa, temozolomid, terapia CAR-T, terapia genowa, terapia polami elektrycznymi, terapia protonowa, terapia sonodynamiczna, terapia wielomodalna, Tumor Treating Fields, wirusoterapia onkolityczna

radioterapia hipofrakcjonowana

Powiązane wpisy

Glioma – Leczenie

Glejak wielopostaciowy – Leczenie