niewydolność serca z dużym rzutem

Niewydolność serca z dużym rzutem (high-output heart failure) to szczególny rodzaj niewydolności serca, w którym objętość krwi pompowanej przez serce jest zwiększona, a nie zmniejszona jak w klasycznej niewydolności serca. Ten stan charakteryzuje się zwiększonym rzutem serca (często >8 l/min lub wskaźnikiem sercowym >4 l/min/m²), przy jednoczesnym występowaniu objawów niewydolności serca.

Najczęstsze przyczyny niewydolności serca z dużym rzutem obejmują: ciężką anemię, przetoki tętniczo-żylne, chorobę Pageta, tyreotoksykozę, zespół Beriberi (niedobór tiaminy), ciążę oraz choroby wątroby. Patofizjologicznie dochodzi do zwiększonego obciążenia objętościowego serca w odpowiedzi na zmniejszony opór obwodowy lub zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne.

Diagnostyka niewydolności serca z dużym rzutem obejmuje badanie przedmiotowe (tachykardia, wzmożone tętno, szmer naczyniowy), badania laboratoryjne (morfologia, funkcje tarczycy, wątroby), echokardiografię oraz pomiary hemodynamiczne. Objawy kliniczne są podobne do klasycznej niewydolności serca i obejmują duszność, obrzęki, zmęczenie, jednak pacjenci często mają ciepłe kończyny i dobrze wypełnione tętno.

Leczenie niewydolności serca z dużym rzutem koncentruje się przede wszystkim na identyfikacji i korekcji przyczyny podstawowej. W przeciwieństwie do klasycznej niewydolności serca, leki inotropowe są zazwyczaj przeciwwskazane, a leczenie diuretykami należy stosować ostrożnie. Kluczowe znaczenie ma optymalizacja leczenia choroby podstawowej, np. korekcja anemii, leczenie nadczynności tarczycy, zamknięcie przetok, suplementacja tiaminy czy leczenie choroby wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl