terapia przeciwkrzepliwa

Terapia przeciwkrzepliwa to metoda leczenia mająca na celu zapobieganie powstawaniu zakrzepów lub ich powiększaniu się w naczyniach krwionośnych. Jest stosowana w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zatorowości płucnej, migotania przedsionków oraz u pacjentów z mechanicznymi zastawkami serca.

Do głównych grup leków przeciwkrzepliwych należą: heparyny (niefrakcjonowana i drobnocząsteczkowe), antagoniści witaminy K (warfaryna, acenokumarol), bezpośrednie doustne antykoagulanty (DOAC) jak dabigatran, riwaroksaban, apiksaban i edoksaban, oraz leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel).

Podstawowym wyzwaniem w terapii przeciwkrzepliwej jest utrzymanie równowagi między skutecznością przeciwzakrzepową a ryzykiem krwawień. Wymaga to regularnego monitorowania parametrów układu krzepnięcia (np. INR w przypadku antagonistów witaminy K) oraz indywidualnego dostosowania dawek leków do stanu klinicznego pacjenta.

Wybór odpowiedniego leku przeciwkrzepliwego zależy od wskazania klinicznego, wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby, ryzyka krwawienia, interakcji z innymi lekami oraz preferencji pacjenta. Czas trwania leczenia jest zróżnicowany – od kilku tygodni w przypadku zakrzepicy żył głębokich sprowokowanej przejściowym czynnikiem ryzyka, do leczenia dożywotniego w przypadku migotania przedsionków czy zastawek mechanicznych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl