redukcja wiązania podwójnego
Redukcja wiązania podwójnego to proces chemiczny polegający na przekształceniu wiązania podwójnego między atomami węgla (C=C) w wiązanie pojedyncze (C-C) poprzez przyłączenie atomów wodoru lub innych czynników redukujących. W kontekście medycznym i biochemicznym proces ten ma kluczowe znaczenie w metabolizmie lipidów, syntezie hormonów steroidowych oraz w przemianach kwasów tłuszczowych.
W organizmie ludzkim redukcja wiązań podwójnych zachodzi między innymi podczas biosyntezy cholesterolu, gdzie redukcja wiązań podwójnych jest katalizowana przez enzymy reduktazy. Proces ten jest również istotny w metabolizmie kwasów tłuszczowych nienasyconych, gdzie wiązania podwójne mogą ulegać redukcji w trakcie β-oksydacji.
Z punktu widzenia farmakologii, wiele leków zawiera w swojej strukturze wiązania podwójne, które mogą ulegać redukcji w organizmie podczas biotransformacji. Znajomość mechanizmów redukcji wiązań podwójnych jest kluczowa dla zrozumienia farmakokinetyki tych związków oraz projektowania nowych substancji leczniczych o poprawionych właściwościach farmakologicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Kivizidiale zawiera trawoprost (40 µg/ml) jako prolek, który w rogówce ulega szybkiej hydrolizie do aktywnej formy wolnego kwasu, oraz tymolol (5 mg/ml, w postaci tymololu maleinianu). Po podaniu do worka spojówkowego trawoprost w formie wolnego kwasu jest wykrywalny w osoczu jedynie przez pierwszą godzinę, a jego stężenia są nieoznaczalne u 94,4% badanych, z wartościami wykrywalnymi w zakresie 0,01-0,03 ng/ml. Tymolol osiąga średnie Cmax 1,34 ng/ml w stanie stacjonarnym, z Tmax około 0,69 godziny i okresem półtrwania (t1/2) w osoczu wynoszącym 4 godziny. Obie substancje wchłaniają się przez rogówkę i są wykrywalne w cieczy wodnistej, przy czym tymolol utrzymuje się tam do 12 godzin po podaniu.
ciecz wodnista, Cmax, nerka, okres półtrwania, pierścień morfolinowy, pierścień tiadiazolowy, prolek, redukcja wiązania podwójnego, rogówka, szlak metaboliczny, Tmax, trawoprost, tymolol, tymololu maleinian, worek spojówkowy, β-oksydacja -
Leksykon leków
Trawoprost, ester izopropylowy będący prolekiem, po miejscowym podaniu do oka ulega wchłonięciu przez rogówkę i hydrolizie do aktywnego wolnego kwasu. Maksymalne stężenie wolnego kwasu w cieczy wodnistej osiąga około 20 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z okresem półtrwania około 1,5 godziny. W osoczu maksymalne stężenie wolnego kwasu wynosi ≤ 25 pg/ml, osiągane w 10-30 minut po podaniu, a eliminacja następuje szybko, z poziomami poniżej granicy oznaczalności (10 pg/ml) przed upływem 1 godziny. Metabolizm trawoprostu przebiega zgodnie z szlakami prostaglandyny F2α, obejmując redukcję wiązania podwójnego, utlenianie grupy 15-hydroksylowej oraz β-oksydacyjne skracanie łańcucha bocznego, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek nie wykazały konieczności modyfikacji dawkowania.
ciecz wodnista, dawkowanie produktu, ekspozycja ogólnoustrojowa, ester izopropylowy, farmakokinetyka, granica oznaczalności, hydroliza, klirens kreatyniny, krople do oczu, okres półtrwania, podanie do oka, prolek, prostaglandyna F2α, redukcja wiązania podwójnego, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, trawoprost, wolny kwas, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, β-oksydacja
