rozwój embrionalno-płodowy
Rozwój embrionalno-płodowy to wieloetapowy proces trwający od momentu zapłodnienia do porodu, podzielony na dwa kluczowe okresy. Okres embrionalny obejmuje pierwsze 8 tygodni ciąży, podczas których z zygoty powstaje embrion z zawiązkami wszystkich narządów. Następnie rozpoczyna się okres płodowy trwający od 9. tygodnia do momentu narodzin, charakteryzujący się intensywnym wzrostem i dojrzewaniem narządów oraz układów.
W pierwszych 3 tygodniach następuje implantacja zarodka i gastrulacja, prowadząca do utworzenia trzech listków zarodkowych. Między 4. a 8. tygodniem zachodzi organogeneza, podczas której formują się zawiązki wszystkich głównych narządów. W tym czasie embrion jest szczególnie wrażliwy na działanie czynników teratogennych, które mogą spowodować wady rozwojowe.
Okres płodowy charakteryzuje się intensywnym wzrostem i rozwojem funkcjonalnym narządów. W 10. tygodniu płód waży około 5 g i mierzy 5 cm, a pod koniec ciąży osiąga około 3500 g i 50 cm długości. Szczególnie ważny jest rozwój układu nerwowego – mielinizacja aksonów rozpoczyna się w drugim trymestrze i kontynuuje przez wiele lat po urodzeniu. Równolegle rozwija się układ krwionośny, oddechowy i pokarmowy, przygotowując organizm do funkcjonowania poza organizmem matki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 20 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, małpy, króliki). Główne efekty toksyczne dotyczyły układu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy u szczurów i małp, toksyczność ograniczająca dawkę), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego, bardziej nasilone u szczurów) oraz limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych u szczurów). Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. Dodatkowo, u małp obserwowano zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek bez klinicznie istotnych zaburzeń funkcji nerek. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, a u małp po pojedynczej dawce odnotowano krwotok skórny, jednak nie stwierdzono samoistnych krwotoków przy wielokrotnym podawaniu. Badania kardiotoksyczności wykazały potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT in vitro, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych zmian.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, elektrokardiografia, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, mutagenność, odstęp QT, organogeneza, rak płaskonabłonkowy, rakotwórczość, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa ondansetronu nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, bazując na standardowych badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjale rakotwórczym. W badaniach na sklonowanych kanałach jonowych serca ludzkiego wykazano, że ondansetron może blokować kanały potasowe typu hERG, co prowadzi do wydłużenia odstępu QT w sposób zależny od dawki, co potwierdzono w badaniach klinicznych u zdrowych ochotników. Maksymalna zalecana dawka doustna u ludzi wynosi 24 mg/dobę. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach i królikach, stosując dawki odpowiednio do 15 mg/kg mc./dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) i 30 mg/kg mc./dobę (około 24-krotnie wyższe), nie zaobserwowano szkodliwego wpływu na rozwój płodu ani istotnych zaburzeń parametrów ciążowych.
badanie QT, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, kumulacja w mleku, odstęp QT, ondansetron, organogeneza, parametr ciążowy, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, repolaryzacja serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój potomstwa, stężenie ondansetronu, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lerkanidypina, jako bloker kanałów wapniowych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W dawkach terapeutycznych nie wpływa na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy ani na czynność przewodu pokarmowego, a jej działanie jest selektywne wobec układu sercowo-naczyniowego. Badania toksyczności długoterminowej na szczurach i psach wykazały działania niepożądane jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki stosowane u ludzi. Lerkanidypina nie wykazuje potencjału mutagennego ani rakotwórczego. W zakresie wpływu na reprodukcję, nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność szczurów ani działania teratogennego u szczurów i królików, choć wysokie dawki (np. 12 mg/kg/dobę) mogą powodować dystocję i utratę zarodków, co jest zgodne z mechanizmem blokowania kanałów wapniowych.
antagonista wapnia, autonomiczny układ nerwowy, badanie toksyczności, bloker kanału wapniowego, dystocja, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enalapryl, genotoksyczność, indukcja nowotworu, inhibitor ACE, kurczliwość mięśni macicy, lerkanidypina, lerkanidypiny chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna dihydropirydyny, potencjał mutagenny, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), układu krwiotwórczego (minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych). Zmiany te były odwracalne po przerwaniu leczenia. U małp obserwowano również zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek po podawaniu dazatynibu do 9 miesięcy. W badaniach hemostazy wykazano hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia u szczurów, jednak bez występowania samoistnych krwotoków. Potencjał kardiotoksyczny związany z wydłużeniem odstępu QT nie został potwierdzony in vivo u małp. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa i brak genotoksyczności in vivo, choć stwierdzono efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie niekliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie toksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, in vitro, in vivo, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metcrean 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Metcrean (dostępnego w dawkach 500 mg, 850 mg i 1000 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły kumulacji ani opóźnionych efektów toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania u pacjentów z cukrzycą typu 2. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy) dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału mutagennego i klastogennego metforminy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek metforminy, cukrzyca typu 2, działanie teratogenne, metformina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rozwój embrionalno-płodowy, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym organem docelowym toksyczności pokarmowej, która była czynnikiem ograniczającym dawkę. Zmiany hematologiczne obejmowały łagodne do umiarkowanych zaburzenia erytrocytów i szpiku kostnego, a w układzie limfatycznym obserwowano obniżenie liczby limfocytów i zmniejszenie masy narządów limfatycznych; wszystkie te efekty były odwracalne po zakończeniu terapii. Długoterminowe badania na małpach wykazały śródmiąższową mineralizację nerek, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa przewlekłego stosowania. W badaniach kardiologicznych, mimo in vitro wykazania wpływu na kanał potasowy hERG i potencjalnego wydłużenia odstępu QT, nie stwierdzono istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych in vivo po jednorazowej dawce.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, brodawczak, czas krwawienia, działanie klastogenne, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krzepnięcie krwi, limfocyt, mineralizacja nerek, odstęp QT, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dazatynibu, toksyczność układu krwiotwórczego, toksyczność układu limfatycznego, toksyczność układu pokarmowego, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 80 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Dasatinib Sandoz, wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, co stanowiło podstawę do ustalenia ograniczeń dawkowania w badaniach przedklinicznych. W modelach zwierzęcych (szczury, małpy) obserwowano odwracalne zmiany, takie jak uszkodzenia jelita, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym oraz redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. U małp stwierdzono także zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek po podaniu dazatynibu przez okres do 9 miesięcy. Dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Badania kardiotoksyczności wykazały potencjał do wydłużania odstępu QT in vitro, lecz nie potwierdzono tego efektu w badaniach in vivo u małp. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności, choć zaobserwowano efekt klastogenny in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego.
agregacja płytek krwi, badanie płodności, brodawczak, czas krwawienia, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dazatynibu, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania terapeutycznego u ludzi. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu oraz hiperkaliemię, przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x MRHD) oraz 10 mg/kg/dobę + 3 mg/kg/dobę u małp (0,3x i 1,2x MRHD). Wysokie dawki (100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 30 mg/kg/dobę + 9 mg/kg/dobę u małp) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, a u małp dodatkowo uszkodzenie błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Zmiany te wiązano z hemodynamicznymi efektami działania walsartanu, podobnymi do inhibitorów ACE, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, małpa szerokonosa, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon substancji czynnych
Sól jodowo-bromowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bocheńskiej leczniczej soli jodowo-bromowej, stosowanej w produkcie leczniczym Sulphodent w stężeniu 1g/100g pasty do zębów, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, a testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wskazały na efekty kumulacyjne ani opóźnione. Ponadto, analiza genotoksyczności nie ujawniła mutagennego potencjału, co eliminuje ryzyko uszkodzeń DNA i powstawania nowotworów.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, genotoksyczność, implantacja zarodka, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, sól jodowo-bromowa, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 16 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, z jelitem jako głównym narządem docelowym toksyczności u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek oraz sporadyczne krwotoki skórne po jednorazowym podaniu, jednak nie obserwowano ich przy wielokrotnym podawaniu. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, nie wywołując jednak samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie przedkliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, kanał potasowy hERG, kościec płodu, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, ostra toksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ondansetronu wykazały brak istotnej toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego. Badania toksykologii reprodukcyjnej na szczurach i królikach, przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę doustną u ludzi (24 mg/dobę), nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu ani potomstwa. Szczury otrzymywały dawki do 15 mg/kg mc./dobę (około 6-krotnie wyższe niż dawka u ludzi), a króliki do 30 mg/kg mc./dobę (około 24-krotnie wyższe). W badaniach rozwojowych przed- i pourodzeniowych nie zaobserwowano istotnych zaburzeń rozwoju ani zdolności reprodukcyjnych potomstwa, z wyjątkiem niewielkiego zmniejszenia przyrostu masy ciała u matek królików i szczurów. Ponadto, ondansetron i jego metabolity wykazują kumulację w mleku (stosunek stężenia mleko:osocze 5,2:1), co jest istotne przy rozważaniu stosowania leku u kobiet karmiących piersią.
badanie kliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, kanał jonowy, kanał potasowy hERG, kumulacja w mleku, laktacja, ondansetron, organogeneza, podanie wielokrotne, repolaryzacja serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój przedurodzeniowy, toksyczność rozwojowa, toksykologia reprodukcyjna, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Toksyczność pierwotna dotyczyła głównie układu pokarmowego (jelito), krwiotwórczego (zmiany parametrów czerwonych krwinek i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. W badaniach długoterminowych u małp zaobserwowano śródmiąższową mineralizację nerek jako jedyny istotny objaw nefrotoksyczności. Dodatkowo, dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo, jednak bez występowania samoistnych krwotoków. Pomimo działania na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, nie stwierdzono wydłużenia odstępu QT w badaniach telemetrycznych u małp. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne – brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym, ale obecność efektu klastogennego w komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, czas krwawienia, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój kośćca płodu, selektywna toksyczność, śródmiąższowa mineralizacja nerek, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 63 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, wykazując toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów erytrocytów oraz zmiany w szpiku kostnym. U szczurów obserwowano także zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp po długotrwałym leczeniu (do 9 miesięcy) stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. W badaniach farmakodynamicznych dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń EKG.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hamowanie agregacji płytek krwi, immunosupresja, kanał potasowy hERG, komórki CHO, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfatyczne, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, toksyczność układu limfatycznego, układ krwiotwórczy, włókna Purkinjego, wydłużenie czasu krwawienia, wydłużenie repolaryzacji komór - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej są nerki, z objawami nefropatii, podwyższeniem stężenia mocznika i kreatyniny oraz hiperkaliemią. Zmiany te obserwowano u szczurów przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz u małp szerokonosych przy dawkach 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu). Wysokie dawki skojarzenia (np. 100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały istotne zaburzenia morfologii krwi, w tym spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. U małp szerokonosych przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu zaobserwowano dodatkowo uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne na płód, elektrolity w moczu, hemodynamika nerkowa, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia z bazofilią, parametry morfologii krwi, potencjał kancerogenny, rozwój embrionalno-płodowy, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerki, uwalnianie reniny, walsartan z hydrochlorotiazydem, wartość hematokrytu, zaburzenia morfologii krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 12,5 mg) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Zaobserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9-krotności MRHD dla walsartanu i 3,5-krotności MRHD dla hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD i 1,2-krotność MRHD odpowiednio). Wysokie dawki powodowały także spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna. Nie stwierdzono działania mutagennego, genotoksycznego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych.
Badania rozwojowe wykazały, że toksyczne dawki walsartanu (600 mg/kg/dobę, około 18-krotność MRHD) podawane w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziły do obniżonej przeżywalności potomstwa, opóźnień rozwojowych i wad anatomicznych, jednak nie wykazano działania teratogennego w badaniach segmentu II u szczurów i królików. Toksyczność płodowa była związana z toksycznym wpływem na organizm matki. W świetle tych danych, stosowanie leku w dawkach terapeutycznych u ludzi nie budzi zastrzeżeń, a obserwowane zmiany w modelach zwierzęcych występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD).
błona śluzowa żołądka, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitory ACE, kreatynina w osoczu, małżowina uszna, mocznik w osoczu, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salaza 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Salaza, zawierającego mesalazynę w dawce 500 mg, nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a badania toksykologiczne dotyczące funkcji rozrodczych i rozwoju prenatalnego oraz postnatalnego nie wskazały na istotne zagrożenia dla płodności i rozwoju potomstwa.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, karcynogenność, mesalazyna, mutacja genowa, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, Salaza, tabletki dojelitowe, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 100 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z odwracalnymi zmianami obserwowanymi u szczurów i małp. W badaniach długoterminowych na małpach stwierdzono zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji nerkowych. Lek hamuje agregację płytek krwi in vitro i wydłuża czas krwawienia in vivo, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjału do wydłużania odstępu QT w badaniach in vitro, nie zaobserwowano zmian w zapisie EKG u małp po podaniu dazatynibu. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo, choć stwierdzono efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dazatynib nie wpływał na płodność, ale powodował embriotoksyczność, w tym obumieranie zarodków i zmiany kostne płodów przy dawkach zbliżonych do klinicznych.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, embriotoksyczność, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, karcynogenność, komórki CHO, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, obumarcie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ kostny płodu, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Przedkliniczne badania erybuliny wykazały potencjał genotoksyczny, w tym pozytywny wynik w teście na komórkach chłoniaka myszy oraz klastogenność w teście mikrojąderkowym u szczurów. W teście Amesa nie stwierdzono mutagenności in vitro. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego erybuliny, co ogranicza pełną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, erybulina wykazała szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy u szczurów i psów, manifestujący się hipospermią i aspermią, co sugeruje ryzyko obniżenia płodności u mężczyzn.
Badania rozwojowe na szczurach wykazały embriotoksyczność i teratogenność erybuliny. Podawanie erybuliny w dawkach 0,009–0,133 mg/kg mc. w dniach 8., 10. i 12. ciąży skutkowało dawkozależnym wzrostem resorpcji płodów oraz zmniejszeniem masy ciała płodu od dawki ≥0,088 mg/kg. Najwyższa dawka 0,133 mg/kg była związana ze znaczącym wzrostem częstości poważnych wad wrodzonych, takich jak agnezja żuchwy, języka, żołądka i wątroby. Wyniki te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu erybuliny u kobiet w ciąży oraz u pacjentów w wieku rozrodczym, ze względu na ryzyko toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej.
aspermia, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hipospermia, mezylan erybuliny, nabłonek plemnikotwórczy, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodów, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone - Leksykon substancji czynnych
Laktoza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Laktoza, będąca disacharydem naturalnie występującym w mleku ssaków i powszechnie stosowana jako substancja pomocnicza w produktach leczniczych, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Dane z testów genotoksyczności, takich jak test Amesa in vitro oraz badania in vivo, nie wskazują na działanie mutagenne czy genotoksyczne laktozy. Dwuletnie badania rakotwórczości leków zawierających laktozę nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego przypisywanego tej substancji. Ponadto, badania reprodukcyjne i rozwojowe nie potwierdziły istotnego wpływu laktozy na płodność, rozwój embrionalno-płodowy ani toksyczność reprodukcyjną, a obserwowane efekty były związane z substancjami aktywnymi leków, np. dazatynibem czy pregabaliną, przy czym toksyczność płodowa występowała jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
badania na zwierzętach, dazatynib, disacharyd, działanie farmakodynamiczne, embriotoksyczność, etorykoksyb, fototoksyczność, genotoksyczność, immunotoksyczność, mutagenność, obumieranie płodu, płodność, pregabalina, reakcja fototoksyczna, rozwój embrionalno-płodowy, substancja pomocnicza, test Amesa, toksyczność ogólna, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przedkliniczna, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fervex ExtraTabs 500 mg + 4 mg
Produkt leczniczy Fervex ExtraTabs zawiera 500 mg paracetamolu oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego preparatu są ograniczone i koncentrują się głównie na paracetamolu. Brakuje współczesnych badań oceniających toksyczność reprodukcyjną i rozwojową paracetamolu według aktualnych standardów, co oznacza brak szczegółowych informacji dotyczących wpływu na płodność, rozwój embrionalno-płodowy oraz rozwój pourodzeniowy. Ponadto, charakterystyka produktu nie zawiera danych przedklinicznych dotyczących chlorofenaminy maleinianu, w tym badań toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój.
badanie interakcji, badanie konwencjonalne, badanie przedkliniczne, badanie przedkliniczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne, chlorofenamina maleinian, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, działanie rakotwórcze, Fervex ExtraTabs, genotoksyczność, ocena ryzyka, paracetamol, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozród, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych), z odwracalnością tych efektów po przerwaniu leczenia. Zaobserwowano immunosupresję zależną od dawki, kontrolowaną przez modyfikację dawkowania. W długoterminowych badaniach u małp stwierdzono zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek bez innych istotnych zmian funkcjonalnych. Dodatkowo, dazatynib wpływał na agregację płytek i wydłużał czas krwawienia in vivo, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków, a badania EKG u małp nie wykazały wydłużenia odstępu QT pomimo wpływu na kanał potasowy hERG in vitro.
aberracje chromosomowe, agregacja płytek krwi, brodawczak, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność układowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eltrombopag wykazuje unikalną specyficzność wobec receptora trombopoetyny, co powoduje brak stymulacji produkcji płytek krwi u myszy, szczurów i psów, co ogranicza translacyjność danych toksykologicznych z tych modeli zwierzęcych na ludzi. W badaniach przedklinicznych zaobserwowano zależne od dawki i czasu trwania terapii zmętnienia soczewki (zaćmę) u gryzoni przy ekspozycjach ≥4-6-krotnie wyższych niż kliniczne (np. u myszy po 6-13 tygodniach przy dawkach odpowiadających ≥4-krotnej ekspozycji klinicznej u pacjentów z ITP stosujących 75 mg/dobę). U młodych szczurów przed odsadzeniem zmętnienia gałki ocznej pojawiały się przy dawkach 9-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną u dzieci i młodzieży z ITP. Nie stwierdzono natomiast zaćmy u dorosłych psów przy ekspozycjach do 2-krotnych klinicznych. Działania toksyczne na nerki (uszkodzenie cewek nerkowych) obserwowano u myszy przy dawkach związanych z zachorowalnością i śmiertelnością, natomiast u szczurów i psów przy ekspozycjach 2-4-krotnie wyższych niż kliniczne nie stwierdzono takich zmian. Hepatotoksyczność (degeneracja i martwica hepatocytów) występowała jedynie przy dawkach źle tolerowanych, natomiast długoterminowe badania nie wykazały toksycznego wpływu na wątrobę przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych.
działanie klastogenne, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, fototoksyczność, funkcja neurobehawioralna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płytki krwi, poronienie przedimplantacyjne, potencjał rakotwórczy, reakcja fotoalergiczna, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie cewek nerkowych, WZW C, zaburzenia oczne, zaćma, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 100 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym oraz zmniejszeniem parametrów czerwonokrwinkowych i liczby limfocytów u szczurów i małp. Zmiany te są odwracalne po przerwaniu terapii. Długoterminowe podawanie dazatynibu u małp prowadziło do śródmiąższowej mineralizacji nerek, a badania hemostazy wykazały hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez samoistnych krwotoków. Elektrofizjologiczne testy in vitro sugerowały potencjalne wydłużenie odstępu QT, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych efektów. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa i genotoksyczności in vivo, natomiast stwierdzono efekt klastogenny in vitro. W badaniach reprodukcyjnych dazatynib powodował obumieranie zarodków i zmiany kośćca płodów u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, co wskazuje na toksyczność selektywną w okresie organogenezy.
agregacja płytek krwi, brodawczak, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, inhibitor kinazy tyrozynowej, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój embrionalny, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Tadomon, wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału karcynogennego. W zakresie wpływu na reprodukcję, tapentadol nie obniżał płodności u szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach odnotowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia źródła tego efektu. Nie stwierdzono działania teratogennego po podaniu dożylnym i podskórnym u szczurów i królików, natomiast dawki znacznie przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność z objawami ze strony OUN, związanymi z aktywnością agonistyczną wobec receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomalna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, mutacja powrotna, nieplanowana synteza DNA, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój postnatalny, substancja czynna, tapentadol, test Amesa, toksyczność, wpływ na reprodukcję, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azithromycin Krka 250 mg
Przedkliniczne badania azytromycyny, substancji aktywnej leku Azithromycin Krka, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach sięgających 40-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach toksykologicznych zaobserwowano jedynie przemijającą fosfolipidozę bez dalszych skutków toksycznych. Elektrofizjologiczne testy wskazały na potencjalne wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest istotne klinicznie i wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a także brakuje danych o działaniu rakotwórczym ze względu na krótkotrwałe wskazania terapeutyczne leku.
antybiotyk makrolidowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, elektrokardiogram, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, odstęp QT, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność ogólna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z toksycznością jelitową jako czynnikiem ograniczającym dawkowanie. Zmiany te były odwracalne po przerwaniu terapii. W układzie krwiotwórczym obserwowano minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym – redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. U małp stwierdzono zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek bez innych objawów nefrotoksyczności. Dazatynib hamował agregację płytek krwi i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie powodował samoistnych krwotoków. Badania kardiotoksyczności wykazały brak istotnych zmian odstępu QT w zapisie EKG po podaniu pojedynczej dawki u małp.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfoidalne, nefrotoksyczność, obumieranie płodów, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Erybulina, substancja czynna leku Eribulin EVER Pharma, wykazuje potencjał genotoksyczny potwierdzony pozytywnym wynikiem w teście na komórkach chłoniaka myszy oraz działaniem klastogennym w teście mikrojąderkowym na szczurach. W teście Amesa nie stwierdzono mutagenności in vitro. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego erybuliny, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów i psów zaobserwowano toksyczne działanie na jądra, objawiające się zmniejszeniem liczby komórek nabłonka plemnikotwórczego, hipospermią i aspermią, co sugeruje ryzyko obniżenia płodności u mężczyzn poddanych terapii erybuliną.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, erybulina, genotoksyczność, hipospermia, komórki chłoniaka, mezylan erybuliny, nabłonek plemnikotwórczy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, rozwój embrionalno-płodowy, terapia erybuliną, test Amesa, test mikrojąderkowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczne oddziaływanie, toksyczność, toksyczność rozrodcza, uszkodzenia chromosomowe, wady wrodzone, właściwości embriotoksyczne, właściwości klastogenne - Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ondansetronu wykazały brak działania karcynogennego, genotoksycznego oraz negatywnego wpływu na płodność i rozwój embrionalno-płodowy w dawkach znacznie przekraczających kliniczne (do 10 mg/kg mc./dobę u myszy, 30 mg/kg mc./dobę u szczurów i królików, przy maksymalnej dawce u ludzi 24 mg/dobę). W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono istotnych zaburzeń rozwoju potomstwa ani zdolności rozrodczej, a jedynie niewielkie zmniejszenie przyrostu masy ciała matek. Ponadto, ondansetron nie wykazywał działania uzależniającego, a jego metabolity kumulowały się w mleku szczurów (stosunek stężenia mleko:osocze 5,2:1).
badania przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, EKG, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, kanały potasowe, nudności i wymioty, odstęp QT, ondansetron, organogeneza, płodność, podanie wielokrotne, repolaryzacja serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój zarodka i płodu, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 70 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym na szczurach, małpach, myszach i królikach. Główne obszary toksyczności obejmują układ pokarmowy (jelito jako narząd docelowy, toksyczność ograniczająca dawkę), układ krwiotwórczy (łagodne do umiarkowanych zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz układ limfatyczny (redukcja liczby limfocytów i masy organów limfatycznych). W badaniach długoterminowych na małpach stwierdzono nasilenie śródmiąższowej mineralizacji nerek. Dazatynib hamuje agregację płytek krwi in vitro i wydłuża czas krwawienia in vivo, jednak samoistne krwotoki nie były obserwowane w badaniach przewlekłych. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego, badania telemetryczne EKG u małp nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń rytmu.
agregacja płytek krwi, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał hERG, mineralizacja nerek, obumieranie embrionów, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metcrean XR 750 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa metforminy chlorowodorku w preparacie Metcrean XR, dostępnego w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg, opiera się na szerokim spektrum badań farmakologicznych i toksykologicznych przeprowadzonych zgodnie z międzynarodowymi standardami. Wyniki badań wielokrotnego podawania nie wykazały istotnych efektów toksycznych ani zagrożeń dla zdrowia, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, a badania karcynogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów u zwierząt, co sugeruje brak ryzyka genotoksycznego i karcynogennego u pacjentów stosujących Metcrean XR w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, efekt teratogenny, metformina chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rozwój embrionalno-płodowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 55 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne układy narażone na toksyczność to pokarmowy, krwiotwórczy oraz limfatyczny, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zaobserwowano odwracalne zmiany w parametrach krwinek czerwonych i szpiku kostnym oraz redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach terapii. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjału wydłużania odstępu QT w badaniach in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych. Lek nie wykazywał mutagenności w testach Amesa i mikrojądrowym, choć wykazał efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badania rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, mineralizacja nerek, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, płodność, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, toksyczne działanie leku, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Dasatinib Sandoz, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego. Toksyczność przewodu pokarmowego, ograniczająca dawkowanie, dotyczyła jelita u szczurów i małp, natomiast hematologiczne zmiany obejmowały minimalne do lekkich obniżenia parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, głównie u szczurów. W układzie limfatycznym obserwowano zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych u szczurów. Zmiany te miały charakter odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. Długotrwałe podawanie dazatynibu u małp (do 9 miesięcy) wiązało się z ograniczonymi zmianami nerkowymi, głównie śródmiąższową mineralizacją. Ponadto, dazatynib hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Badania elektrofizjologiczne serca wykazały potencjał wydłużania odstępu QT in vitro, lecz nie potwierdzono tego efektu in vivo u małp po pojedynczej dawce.
agregacja płytek krwi, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, elektrofizjologia serca, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfoidalne, obumieranie zarodków, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne objawy toksyczności dotyczyły układu pokarmowego (toksyczność jelitowa ograniczająca dawkę), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. Długoterminowe stosowanie u małp wiązało się ze zwiększoną mineralizacją śródmiąższową nerek. Dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go sugerującego ryzyko wydłużenia odstępu QT, badania telemetryczne u małp nie wykazały istotnych zmian elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, krwotok skórny, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodów, odstęp QT, organogeneza, parametry krwinek czerwonych, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ sercowo-naczyniowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 80 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego oraz limfatycznego, co potwierdzono w badaniach nieklinicznych na myszach, szczurach, królikach i małpach. U szczurów i małp toksyczność przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelit, była czynnikiem ograniczającym dawkę. Obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów oraz szpiku kostnym, a także zmniejszenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych, co wskazuje na działanie immunosupresyjne dazatynibu. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji. Dazatynib hamuje agregację płytek i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go, nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QT w badaniach in vivo na małpach.
aberracje chromosomowe, agregacja płytek krwi, badania in vitro, badania in vivo, brodawczaki macicy, czas krwawienia, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, immunosupresja, kanał hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 111 mg
Dazatynib, substancja czynna produktu Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały modyfikacje parametrów erytrocytów oraz szpiku kostnego, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych, wszystkie efekty miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek po leczeniu do 9 miesięcy, co wymaga dalszej oceny w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wykazania wpływu na kanał potasowy hERG i potencjalnego ryzyka wydłużenia odstępu QT, badania in vivo na małpach nie potwierdziły istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Veletri 0,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa epoprostenolu, substancji czynnej leku Veletri, obejmowała standardowe badania farmakologiczne, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego i klastogennego działania, a ocena wpływu na płodność i rozwój embrionalno-płodowy nie wskazała na ryzyko dla reprodukcji człowieka. Długoterminowa ekspozycja na epoprostenol nie ujawniła specyficznych efektów toksycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa w terapii przewlekłej.
badanie bezpieczeństwa farmakologicznego, długotrwała ekspozycja, działanie rakotwórcze, epoprostenol, kancerogenność, mutacja genetyczna, ocena przedkliniczna, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój okołoporodowy, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bactroban 20 mg/g
Przedkliniczne badania mupirocyny, substancji czynnej leku Bactroban, nie dostarczyły danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, gdyż nie przeprowadzono pełnych testów w tym zakresie. Ocena genotoksyczności obejmowała testy in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji genowych w komórkach ssaków, testy na limfocytach ludzkich) oraz in vivo (test mikrojądrowy u myszy i test kometowy u szczurów). Wyniki wskazują na brak mutagenności i genotoksyczności w warunkach in vivo, mimo że w niektórych testach in vitro przy stężeniach cytotoksycznych zaobserwowano niewielki wzrost mutacji, co nie ma znaczenia klinicznego.
antybiotyk miejscowy, Bactroban, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, konwersja genowa, maść do nosa, mupirocyna, mutacja genowa, nieplanowana synteza DNA, podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia, rozwój embrionalno-płodowy, stężenie cytotoksyczne, test Amesa, test kometowy, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, zrywanie nici DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eltrombopag Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania eltrombopagu wykazały specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i czasu ekspozycji, z uwzględnieniem unikalnej specyfiki receptorów trombopoetyny u zwierząt. Zaćma była obserwowana u myszy i szczurów przy ekspozycjach ≥4-6-krotnych w stosunku do klinicznej dawki 75 mg/dobę stosowanej u pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP), co wskazuje na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu. Toksyczność nerkowa i wątrobowa pojawiała się głównie przy ekspozycjach przekraczających 1,2 raza dawkę kliniczną, jednak nie była potwierdzona w badaniach długoterminowych (28-52 tygodnie). Wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie retikulocytów, hiperplazja erytroidalna) oraz zmiany kostne (hiperostoza śródkostna) występowały przy ekspozycjach 6-10-krotnie wyższych niż kliniczne, bez potwierdzenia w badaniach długoterminowych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych dawek.
badanie rakotwórczości, chłoniak myszy, działanie mutagenne, fototoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, parametry hematologiczne, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, poronienie przedimplantacyjne, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, zachorowalność i śmiertelność, zaćma polekowa, żebra szyjne, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Debretin 100 mg
Trimebutyny maleinian, substancja czynna leku Debretin w dawce 100 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się istotnym deficytem danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa. Brak jest kompleksowych badań oceniających toksyczność ostrą, podprzewlekłą i przewlekłą, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem. Ponadto, nie dysponujemy wynikami badań dotyczących potencjału rakotwórczego, mutagennego ani embriotoksycznego trimebutyny maleinianu, w tym standardowych testów genotoksyczności (np. test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro, test mikrojądrowy in vivo). Brak danych o wpływie na płodność, rozwój embrionalno-płodowy oraz przebieg ciąży stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo genetyczne, długotrwałe stosowanie, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, model zwierzęcy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, profil toksykologiczny, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, ryzyko karcinogenne, tabletka powlekana, test aberracji chromosomowych, test Amesa, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, test mutacji genowych, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, trimebutyna maleinian