zapalenie okrężnicy Clostridoides difficile
Zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridioides difficile (dawniej Clostridium difficile) to poważne powikłanie antybiotykoterapii, które rozwija się na skutek zaburzenia fizjologicznej mikroflory jelitowej. Zakażenie bakterią C. difficile odpowiada za 15-25% przypadków biegunki poantybiotykowej i jest najczęstszą przyczyną biegunki szpitalnej.
Patogeneza schorzenia wiąże się z wytwarzaniem przez bakterie toksyn A i B, które uszkadzają błonę śluzową jelita grubego, prowadząc do stanu zapalnego i martwicy. Głównym czynnikiem ryzyka jest stosowanie antybiotyków (szczególnie fluorochinolonów, cefalosporyn, klindamycyny), choć infekcja może wystąpić także u pacjentów, którzy nie przyjmowali antybiotyków w ostatnim czasie.
Obraz kliniczny obejmuje wodnistą biegunkę (≥3 stolce/dobę), bóle brzucha, gorączkę, leukocytozę oraz zwiększone stężenie białka C-reaktywnego. W ciężkich przypadkach może dojść do rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, toksycznego rozdęcia okrężnicy, perforacji jelita, a nawet wstrząsu septycznego. Diagnostyka opiera się na wykryciu toksyn A i B w kale lub hodowli toksynotwórczych szczepów.
Leczenie obejmuje odstawienie antybiotyku wywołującego zakażenie oraz włączenie celowanej terapii przeciwko C. difficile. W leczeniu pierwszego rzutu stosuje się wankomycynę doustnie, fidaksomycynę lub metronidazol. W przypadkach nawrotów skuteczne może być przeszczepienie mikrobioty jelitowej. Zapobieganie polega na racjonalnej antybiotykoterapii oraz ścisłym przestrzeganiu zasad higieny szpitalnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ceftobiprol – Działania niepożądane
Ceftobiprol, cefalosporyna piątej generacji stosowana w leku Zevtera, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego i jest stosowana w leczeniu poważnych zakażeń. W badaniach klinicznych obejmujących 1668 dorosłych pacjentów, najczęściej stosowano dawki 500 mg 2-3 razy na dobę oraz 750 mg 2 razy na dobę. Profil bezpieczeństwa u dzieci (3 miesiące do 17 lat) był porównywalny z dorosłymi. Najczęstsze działania niepożądane (≥3%) to nudności, wymioty, biegunka, reakcje w miejscu podania, reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, wysypka, świąd) oraz zaburzenia smaku. Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na reakcje anafilaktyczne, drgawki, niewydolność nerek, zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridioides difficile oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia i niedokrwistość.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefalosporyna piątej generacji, drgawki, duszność, enzym wątrobowy, eozynofilia, hipokaliemia, hiponatremia, lek nefrotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, odczyn Coombsa, perforacja jelita, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu infuzji, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, stan padaczkowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka świądowa, zaburzenie smaku, zakażenie grzybicze, zapalenie okrężnicy Clostridoides difficile, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zevtera 500 mg
Zevtera 500 mg (ceftobiprol medokarylu sodowego) jest antybiotykiem stosowanym u dorosłych oraz dzieci i młodzieży, z dawkowaniem w badaniach klinicznych obejmującym 500 mg 2-3 razy na dobę oraz 750 mg 2 razy na dobę. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥3%) to nudności, wymioty, biegunka, reakcje w miejscu podania infuzji, nadwrażliwość (pokrzywka, wysypka, świąd) oraz zaburzenia smaku. Profil bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych (3 miesiące do 17 lat) jest zbliżony do dorosłych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
agranulocytoza, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ceftobiprol, drgawki, duszność, eozynofilia, hipokaliemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, napad padaczkowy, napad paniki, napad toniczno-kloniczny, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odczyn Coombsa, padaczka miokloniczna, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz mięśni, stan padaczkowy, trombocytoza, wymioty, wysypka, wysypka ze świądem, zaburzenie smaku, zakażenie grzybicze, zapalenie okrężnicy Clostridoides difficile, zapalenie płuc pozaszpitalne, zawroty głowy