martwica komórek nabłonka

Martwica komórek nabłonka (nekroza nabłonkowa) to proces patologiczny, w którym dochodzi do śmierci komórek tworzących nabłonek – tkankę pokrywającą powierzchnie zewnętrzne i wewnętrzne organizmu. Proces ten charakteryzuje się utratą integralności błony komórkowej, destrukcją organelli komórkowych oraz uwolnieniem zawartości komórki do otaczającego środowiska, co wywołuje reakcję zapalną.

W przeciwieństwie do apoptozy (programowanej śmierci komórki), martwica nabłonka jest procesem niekontrolowanym, wywołanym przez czynniki zewnętrzne, takie jak niedokrwienie, uraz fizyczny, infekcje, toksyny czy ekstremalne warunki środowiskowe. Klinicznie może manifestować się jako owrzodzenie, erozje lub ubytki nabłonka w zależności od lokalizacji anatomicznej.

Diagnostyka martwicy nabłonka opiera się głównie na badaniu histopatologicznym, w którym obserwuje się charakterystyczne zmiany morfologiczne: piknotyczne jądra komórkowe, cytoplazmatyczną eozynofilię, utratę struktury tkankowej oraz naciek zapalny. W zaawansowanych przypadkach może dochodzić do wtórnego zakażenia obszaru objętego martwicą.

Leczenie martwicy komórek nabłonka ukierunkowane jest na eliminację czynnika wywołującego, ograniczenie stanu zapalnego oraz wspomaganie regeneracji tkanki. W zależności od lokalizacji i nasilenia zmian, może obejmować miejscowe lub ogólnoustrojowe stosowanie leków przeciwzapalnych, antybiotykoterapię w przypadku infekcji, oraz procedury chirurgiczne mające na celu usunięcie martwiczych tkanek.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl