ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc
Ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc (PAWP – Pulmonary Artery Wedge Pressure) to parametr hemodynamiczny odzwierciedlający ciśnienie w lewym przedsionku serca. Pomiar wykonuje się podczas cewnikowania prawego serca przy użyciu cewnika Swana-Ganza, który wprowadzany jest przez żyłę główną do tętnicy płucnej, gdzie po napełnieniu balonu na końcu cewnika dochodzi do „zaklinowania” w mniejszym naczyniu płucnym.
Wartość PAWP w warunkach fizjologicznych wynosi 6-12 mmHg. Podwyższone wartości ciśnienia zaklinowania (>18 mmHg) wskazują na niewydolność lewokomorową serca, zwężenie zastawki mitralnej lub inne schorzenia prowadzące do wzrostu ciśnienia w lewym przedsionku. Obniżone wartości mogą występować w hipowolemii, wstrząsie czy po lekach rozszerzających naczynia.
Pomiar PAWP ma istotne znaczenie diagnostyczne w różnicowaniu przyczyn obrzęku płuc (kardiogenny vs. niekardiogenny), ocenie funkcji lewej komory serca oraz w prowadzeniu terapii u pacjentów krytycznie chorych. Jest szczególnie przydatny w różnicowaniu etiologii niewydolności oddechowej, monitorowaniu terapii płynowej oraz ocenie skuteczności leczenia niewydolności serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Corotrope 1 mg/ml
Milrynon, będący inhibitorem fosfodiesterazy III (PDE III), wykazuje działanie inotropowe dodatnie oraz efekt wazodylatacyjny poprzez zwiększenie stężenia cAMP w kardiomiocytach i mięśniach gładkich naczyń. Mechanizm ten prowadzi do zwiększenia dostępności wapnia w mięśniu sercowym, poprawiając kurczliwość, oraz do rozkurczu naczyń krwionośnych, zmniejszając opór naczyniowy. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca stężenia milrynonu w osoczu w zakresie 100-300 ng/ml skutkowały znaczącą poprawą parametrów hemodynamicznych, takich jak wzrost pojemności minutowej serca, obniżenie ciśnienia zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc oraz zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego, przy minimalnych zmianach częstości rytmu serca i ciśnienia tętniczego. Dawkowanie nasycające w zakresie 12,5-125 μg/kg oraz infuzje podtrzymujące (0,375-0,75 μg/kg/min) wykazały dawkozależną poprawę frakcji wyrzutowej lewej komory (do 42%) i hemodynamiki bez zwiększonego zużycia tlenu przez mięsień sercowy.
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, cykliczny AMP, dławica piersiowa, działanie inotropowe dodatnie, efekt wazodylatacyjny, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor fosfodiesterazy, izoenzym fosfodiesterazy, kardiomiocyt, krążenie pozaustrojowe, kurczliwość mięśnia sercowego, milrynon, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, operacja Fontana, pojemność minutowa serca, przewlekła choroba niedokrwienna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tachyfilaksja, tetralogia Fallota, tlenek azotu, wstrząs septyczny, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie czynności komór serca, zawał mięśnia sercowego, zespół niskiego rzutu - Leksykon substancji czynnych
Milrynon – Właściwości farmakodynamiczne
Milrynon, będący inhibitorem fosfodiesterazy III (PDE III), wykazuje działanie inotropowe dodatnie oraz rozszerzające naczynia krwionośne poprzez zwiększenie stężenia cAMP w kardiomiocytach i mięśniach gładkich naczyń. Mechanizm ten prowadzi do zwiększonej dostępności wapnia w mięśniu sercowym podczas skurczu oraz rozkurczu naczyń, bez wpływu na wrażliwość białek mięśniowych na wapń czy interakcji z receptorami beta-adrenergicznymi. Optymalne efekty farmakologiczne obserwuje się przy stężeniach milrynonu w osoczu 100-300 ng/ml, co przekłada się na poprawę parametrów hemodynamicznych, takich jak wzrost pojemności minutowej serca, obniżenie ciśnienia zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc oraz zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego, przy minimalnych zmianach częstości rytmu serca i ciśnienia tętniczego. Dawkowanie w badaniach klinicznych obejmowało 12,5-125 µg/kg z szybkością 100 µg/s, a leczenie trwało do 5 dni, bez obserwacji tachyfilaksji i ze znaczną poprawą kliniczną pacjentów z niewydolnością serca, także w połączeniu z glikozydami naparstnicy.
Badania kliniczne potwierdziły skuteczność milrynonu w różnych populacjach, w tym u pacjentów z ostrą niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego, po zabiegach kardiochirurgicznych oraz u dzieci z zespołem niskiego rzutu po operacjach serca czy wstrząsem septycznym. W badaniach pediatrycznych stosowano dawki nasycające 50-75 µg/kg przez 30-60 minut, a następnie infuzję 0,25-0,75 µg/kg/min do 35 godzin, uzyskując poprawę rzutu serca i zmniejszenie oporu naczyniowego przy minimalnych efektach ubocznych. Mimo korzystnych wyników, dłuższe stosowanie u dzieci nie jest obecnie rekomendowane ze względu na ograniczone dane. Wskazania do stosowania milrynonu obejmują niewydolność serca z zaburzeniami kurczliwości i rozkurczu mięśnia sercowego, a także sytuacje wymagające poprawy hemodynamiki pooperacyjnej, z zachowaniem ostrożności w ostrym zawale mięśnia sercowego. Terapia milrynonem jest bezpieczna w skojarzeniu z glikozydami naparstnicy i nie nasila ich toksyczności.
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, dławica piersiowa, działanie inotropowe dodatnie, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor fosfodiesterazy, kardiomiocyt, krążenie płucne, krążenie pozaustrojowe, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, operacja Fontana, ostra niewydolność serca, PDE III, pojemność minutowa serca, pompa sodowo-potasowa, receptor adrenergiczny beta, rozkurcz mięśni gładkich naczyń, tachyfilaksja, tetralogia Fallota, tlenek azotu, układowy opór naczyniowy, wstrząs septyczny, zatrucie naparstnicą, zawał mięśnia sercowego, zespół niskiego rzutu, zużycie tlenu przez mięsień sercowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enarenal 5 mg
Enalapryl maleinian, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy C09A A02, jest prolekiem przekształcanym do aktywnego enalaprylatu, który hamuje enzym ACE, prowadząc do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, zwiększenia aktywności reniny oraz obniżenia wydzielania aldosteronu. Mechanizm ten skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca, a efekt hipotensyjny utrzymuje się do 24 godzin po podaniu zalecanych dawek. Enalapryl poprawia hemodynamikę poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego i zwiększenie pojemności minutowej serca, a także korzystnie wpływa na funkcję nerek, zmniejszając albuminurię i wydalanie białek u pacjentów z nefropatią, zarówno cukrzycową, jak i niecukrzycową. W terapii niewydolności serca enalapryl zmniejsza opór obwodowy, obniża ciśnienie zaklinowania w naczyniach płucnych oraz poprawia tolerancję wysiłkową i objawy według klasyfikacji NYHA, opóźniając progresję przerostu serca i poprawiając frakcję wyrzutową lewej komory.
albuminuria, badanie ALTITUDE, badanie ONTARGET, badanie VA NEPHRON-D, bezobjawowa dysfunkcja lewej komory, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja skurczowa, enalaprylat, enalaprylu maleinian, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa, hiperkaliemia, IgG, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinaza II, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność serca, NYHA, obwodowy opór tętniczy, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa serca, prolek, przesączanie kłębuszkowe, śmiertelność całkowita, śmiertelność sercowo-naczyniowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon substancji czynnych
Milrinon – Właściwości farmakodynamiczne
Milrinon jest inhibitorem fosfodiesterazy typu III (PDE III) o działaniu inotropowym dodatnim i naczyniorozszerzającym, stosowanym w leczeniu zastoinowej niewydolności serca. Mechanizm działania polega na zwiększeniu wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP, co prowadzi do wzrostu stężenia jonów Ca²⁺ w miocytach serca i poprawy kurczliwości mięśnia sercowego, a jednocześnie do rozkurczu mięśni naczyń poprzez obniżenie stężenia Ca²⁺ w komórkach błony środkowej naczyń. Klinicznie milrinon zwiększa pojemność minutową serca, zmniejsza ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc oraz obwodowy opór naczyniowy, przy jednoczesnym niewielkim wzroście częstości rytmu serca (3-10%) i obniżeniu ciśnienia tętniczego o 5-17%. Działanie inotropowe i hemodynamiczne koreluje z dawką i stężeniem w osoczu, osiągając maksymalne efekty przy stężeniach 150-250 ng/ml. Milrinon poprawia również funkcję rozkurczową lewej komory i nie wykazuje istotnego wpływu na zużycie tlenu przez mięsień sercowy ani na inne parametry elektrofizjologiczne serca.
amina katecholowa, cAMP, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, działanie batmotropowe, działanie chronotropowe, działanie dromotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie naczyniorozszerzające, fosfodiesteraza typu III, funkcja rozkurczowa serca, glikozyd naparstnicy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, mięsień sercowy, miocyt, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, operacja Fontana, pojemność minutowa serca, pompa sodowo-potasowa, receptor beta-adrenergiczny, tetralogia Fallota, tlenek azotu, węzeł przedsionkowo-komorowy, wstrząs septyczny, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu serca