twarde tkanki zęba
Twarde tkanki zęba obejmują szkliwo, zębinę i cement. Szkliwo, pokrywające koronę zęba, jest najtwardszą tkanką organizmu człowieka, składającą się w 96% z hydroksyapatytu wapnia. Jego główną funkcją jest ochrona zęba przed uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi. Szkliwo nie posiada zdolności regeneracji ze względu na brak komórek.
Zębina stanowi największą część zęba, nadając mu kształt i zapewniając elastyczność. Składa się w 70% z substancji nieorganicznych (głównie hydroksyapatytu), 20% substancji organicznych (głównie kolagenu) oraz 10% wody. W przeciwieństwie do szkliwa, zębina posiada żywe komórki (odontoblasty), które umożliwiają jej ograniczoną regenerację poprzez tworzenie zębiny naprawczej.
Cement pokrywa korzeń zęba i ma podobny skład do kości (65% substancji nieorganicznych, 23% organicznych, 12% wody). Odpowiada za umocowanie włókien ozębnej, które łączą ząb z kością wyrostka zębodołowego. Cement posiada zdolność regeneracji dzięki obecności cementoblastów, co ma kluczowe znaczenie w procesie gojenia po zabiegach periodontologicznych.
Diagnostyka i leczenie chorób twardych tkanek zęba obejmuje szereg procedur, od próchnicy początkowej (remineralizacja), przez ubytek próchnicowy (wypełnienia), po rozległe zniszczenia wymagające odbudowy protetycznej. Nowoczesne techniki obrazowania, takie jak tomografia stożkowa CBCT, umożliwiają precyzyjną ocenę stanu twardych tkanek zęba, co jest niezbędne w planowaniu leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aminofluorki – Właściwości farmakodynamiczne
Aminofluorki, obecne m.in. w preparacie Fluormex w formie żelu (33,19 mg aminofluorków i 22,1 mg sodu fluorku/g) oraz płynu (133 mg aminofluorków/g), należą do grupy A01AA30 preparatów stomatologicznych zapobiegających próchnicy. Ich profilaktyczne działanie jest wielokierunkowe: obniżają napięcie powierzchniowe tkanek zęba, co ogranicza adhezję bakterii próchnicotwórczych i tworzenie biofilmu, blokują kanaliki zębinowe poprzez tworzenie ziarnistości fluorku wapnia, zmniejszając nadwrażliwość zębów, oraz bezpośrednio oddziałują na hydroksyapatyty szkliwa, przekształcając je w bardziej odporny na demineralizację fluoroapatyt. Mechanizmy te skutecznie hamują procesy próchnicowe i wspierają ochronę twardych tkanek zęba.
aminofluorek, bakteria próchnicotwórcza, biofilm bakteryjny, działanie przeciwpróchnicowe, fluorek sodu, fluorek wapnia, fluoroapatyt, hydroksyapatyt, jon fluorkowy, kanalik zębinowy, miazga zęba, nadwrażliwość zębiny, płytka nazębna, preparat przeciwpróchniczy, remineralizacja szkliwa, twarde tkanki zęba - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Żel Elmex zawiera 12,5 mg fluoru/g w formie aminofluorków (Olaflur 30,32 mg/g, Dectaflur 2,87 mg/g) oraz fluorku sodu (22,1 mg/g). Po miejscowej aplikacji w jamie ustnej, fluorek wykazuje zmienną retencję i wchłanianie, zależne od metody aplikacji (szczoteczka, szyna, łyżka), właściwości fizykochemicznych preparatu (lepkość, adhezja) oraz indywidualnych cech pacjenta (np. spożycie pokarmu, wydzielanie śliny). Stężenia fluorków w surowicy po stosowaniu zgodnie z zaleceniami nie osiągają poziomu toksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo terapii. Fluorek ulega dystrybucji głównie do tkanek zmineralizowanych, takich jak kości i twarde tkanki zęba (szkliwo, zębina, cement korzeniowy).
aminofluorki, aplikacja miejscowa, diureza, fluorek sodu, glikol propylenowy, hydroksyapatyt, jelito cienkie, kwas fluorowodorowy, mleko matki, okres półtrwania, retencja uzębienia, sole wapnia, stężenie fluorków, stężenie w osoczu, szkliwo zębowe, tkanka kostna, twarde tkanki zęba, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe