szkliwo zębowe
Szkliwo zębowe to najbardziej zmineralizowana tkanka organizmu człowieka, pokrywająca zewnętrzną część korony zęba. Składa się w 96% z hydroksyapatytu (uwodnionego fosforanu wapnia), 3% wody oraz 1% substancji organicznych. Dzięki takiej budowie szkliwo charakteryzuje się wyjątkową twardością, chroniąc zęby przed uszkodzeniami mechanicznymi podczas żucia.
Szkliwo nie posiada zdolności regeneracji ze względu na brak komórek odpowiedzialnych za jego wytwarzanie (ameloblastów) po zakończeniu rozwoju zęba. Jest półprzezroczyste, a jego grubość waha się od 2,5 mm na powierzchniach żujących do 0,1 mm przy szyjce zęba. Może ulegać demineralizacji pod wpływem kwasów, co prowadzi do rozwoju próchnicy.
W praktyce klinicznej istotna jest remineralizacja szkliwa, możliwa dzięki zastosowaniu preparatów zawierających fluorki, które zwiększają odporność szkliwa na działanie kwasów. Nowoczesne strategie profilaktyczne obejmują również stosowanie preparatów zawierających związki wapnia i fosforu, które wspierają procesy remineralizacji i zapobiegają erozji szkliwa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Żel Elmex zawiera 12,5 mg fluoru/g w formie aminofluorków (Olaflur 30,32 mg/g, Dectaflur 2,87 mg/g) oraz fluorku sodu (22,1 mg/g). Po miejscowej aplikacji w jamie ustnej, fluorek wykazuje zmienną retencję i wchłanianie, zależne od metody aplikacji (szczoteczka, szyna, łyżka), właściwości fizykochemicznych preparatu (lepkość, adhezja) oraz indywidualnych cech pacjenta (np. spożycie pokarmu, wydzielanie śliny). Stężenia fluorków w surowicy po stosowaniu zgodnie z zaleceniami nie osiągają poziomu toksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo terapii. Fluorek ulega dystrybucji głównie do tkanek zmineralizowanych, takich jak kości i twarde tkanki zęba (szkliwo, zębina, cement korzeniowy).
aminofluorki, aplikacja miejscowa, diureza, fluorek sodu, glikol propylenowy, hydroksyapatyt, jelito cienkie, kwas fluorowodorowy, mleko matki, okres półtrwania, retencja uzębienia, sole wapnia, stężenie fluorków, stężenie w osoczu, szkliwo zębowe, tkanka kostna, twarde tkanki zęba, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe