reaktywna hipoglikemia
Reaktywna hipoglikemia to stan charakteryzujący się obniżeniem stężenia glukozy we krwi, występujący zwykle w ciągu 2-5 godzin po posiłku. W przeciwieństwie do hipoglikemii na czczo, reaktywna hipoglikemia jest odpowiedzią organizmu na wcześniejsze spożycie węglowodanów, które wywołuje nadmierny wyrzut insuliny.
W patofizjologii tego schorzenia kluczową rolę odgrywa zaburzenie równowagi między sekrecją insuliny a wrażliwością tkanek na jej działanie. Po posiłku bogatym w węglowodany dochodzi do gwałtownego wzrostu stężenia glukozy, co stymuluje nadmierny wyrzut insuliny. Konsekwencją jest zbyt szybki i zbyt głęboki spadek glikemii, prowadzący do objawów adrenergicznych i neuroglikopenii.
Objawy reaktywnej hipoglikemii obejmują: drżenie rąk, pocenie się, kołatanie serca, niepokój, głód, osłabienie, zaburzenia koncentracji, bóle głowy, a w cięższych przypadkach zaburzenia świadomości. Diagnostyka opiera się na pomiarach glikemii podczas testu doustnego obciążenia glukozą oraz monitorowaniu ciągłym glikemii.
Leczenie reaktywnej hipoglikemii polega głównie na modyfikacji diety – zaleca się częstsze spożywanie mniejszych posiłków, ograniczenie węglowodanów prostych na rzecz złożonych oraz łączenie węglowodanów z białkami i tłuszczami w celu spowolnienia wchłaniania glukozy. W wybranych przypadkach stosuje się leki spowalniające wchłanianie węglowodanów (akarboza) lub inhibitory dipeptydylopeptydazy-4.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hipoglikemia – Leczenie
Hipoglikemia definiowana jako poziom glukozy we krwi poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, z zastosowaniem odpowiednich metod leczenia zależnych od stopnia nasilenia objawów i stanu świadomości pacjenta. W przypadku łagodnej do umiarkowanej hipoglikemii (55-70 mg/dl, 3,0-3,9 mmol/l oraz 40-55 mg/dl, 2,2-3,0 mmol/l) u pacjentów przytomnych stosuje się regułę 15-15: podanie 15-20 g szybko działających węglowodanów (np. tabletki glukozowe, sok owocowy 150-200 ml, miód 1-2 łyżeczki), odczekanie 15 minut i ponowne oznaczenie glikemii. Po ustabilizowaniu poziomu glukozy powyżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l) zaleca się spożycie posiłku zawierającego białko i złożone węglowodany w celu zapobiegania nawrotom hipoglikemii. W ciężkiej hipoglikemii (<40 mg/dl, <2,2 mmol/l) z zaburzeniami świadomości konieczne jest podanie glukagonu (w formie zastrzyku lub proszku donosowego) oraz wezwanie pomocy medycznej, a w warunkach szpitalnych dożylne podanie glukozy (50% roztwór 50 ml lub 10% roztwór 150-160 ml) z możliwością kontynuacji wlewu w przypadku utrzymującej się hipoglikemii.
bloker kanału wapniowego, ciągłe monitorowanie glukozy, ciężka hipoglikemia, dekstroza, diazoksyd, drgawka, glukagon donosowy, hiperinsulinizm, hipoglikemia, insulinoma, łagodna hipoglikemia, lek stymulujący wydzielanie insuliny, nawracająca hipoglikemia, niedokrwienno-niedotlenieniowe uszkodzenie mózgu, niski poziom glukozy, oktreotyd, pochodna sulfonylomocznika, powikłania neurologiczne, reaktywna hipoglikemia, szybko działające węglowodany, zaburzenia świadomości