nukleotydy tioguaniny
Nukleotydy tioguaniny to analogi purynowe wchodzące w skład leków immunosupresyjnych i przeciwnowotworowych. Głównym przedstawicielem jest 6-tioguanina (6-TG), która po wniknięciu do komórki ulega przekształceniu w aktywne metabolity – nukleotydy tioguaninowe.
Mechanizm działania nukleotydów tioguaniny polega na włączaniu się w strukturę DNA zamiast naturalnych nukleotydów purynowych, co prowadzi do zaburzenia replikacji DNA, indukcji błędnego parowania zasad i ostatecznie do śmierci komórki. Metabolizm tioguaniny zachodzi głównie przy udziale enzymu hipoksantyno-guanino-fosforybozylotransferazy (HGPRT).
W praktyce klinicznej nukleotydy tioguaniny stosuje się w leczeniu białaczek (szczególnie ostrej białaczki limfoblastycznej), chorób autoimmunologicznych oraz nieswoistych chorób zapalnych jelit. Monitorowanie poziomu nukleotydów tioguaniny we krwi pacjentów jest istotne dla optymalizacji terapii i minimalizacji działań niepożądanych, do których należą głównie mielosupresja i hepatotoksyczność.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imuran 25 mg
Azatiopryna, substancja czynna leku Imuran (kod ATC: L04AX01), jest prolekiem immunosupresyjnym z grupy leków przeciwnowotworowych i immunomodulujących, dostępnym w postaci tabletek powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg. Po podaniu ulega przekształceniu do 6-merkaptopuryny (6-MP), która następnie w komórkach jest metabolizowana do nukleotydów tioguaniny – aktywnych metabolitów odpowiedzialnych za hamowanie syntezy puryn, inkorporację do DNA i RNA oraz blokadę licznych szlaków biosyntezy kwasów nukleinowych. Mechanizmy te prowadzą do zahamowania proliferacji komórek układu immunologicznego, co skutkuje działaniem immunosupresyjnym. Warto podkreślić, że efekt terapeutyczny azatiopryny ujawnia się z opóźnieniem, zwykle po kilku tygodniach lub miesiącach stosowania, co ma istotne znaczenie przy planowaniu i monitorowaniu terapii.
6-merkaptopuryna, aktywność farmakologiczna, azatiopryna, działanie terapeutyczne, immunosupresja, komponenta metylonitroimidazolowa, kwasy nukleinowe, laktoza jednowodna, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, nietolerancja laktozy, nukleotydy tioguaniny, odpowiedź immunologiczna, prolek, proliferacja komórek, synteza de novo, synteza puryn, tabletka powlekana - Leksykon substancji czynnych
Tioguanina – Właściwości farmakokinetyczne
Tioguanina, aktywny składnik leku Lanvis (40 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie radioaktywności w osoczu osiąga się po 8-10 godzinach, natomiast po dożylnym podaniu dawki 1-1,2 g/m² maksymalne stężenia 6-tioguaniny wynoszą 61-118 nmol/ml. Po podaniu doustnym dawki 100 mg/m² maksymalne stężenie w osoczu wynosi 0,03-0,94 nmol/ml i pojawia się po 2-4 godzinach, z obniżeniem wartości przy jednoczesnym spożyciu pokarmu lub wymiotach. Eliminacja tioguaniny przebiega dwufazowo z okresem półtrwania 3 godziny (faza początkowa) i 5,9 godziny (faza końcowa). Tioguanina przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, co potwierdzono u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną po ciągłej infuzji dożylnej 20 mg/m²/godz. przez 24 godziny.
deaminaza guaniny, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, HPLC, Lanvis, leukopenia, łysienie, metylotransferaza tiopurynowa, model dwukompartmentowy, nukleotydy tioguaniny, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, ostra białaczka limfoblastyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, tioguanina, tiopuryna, TPMT, wysokosprawna chromatografia cieczowa