krwotok siatkówkowy
Krwotok siatkówkowy to wynaczynienie krwi do warstw siatkówki, będące częstym objawem wielu chorób okulistycznych i ogólnoustrojowych. Krwawienia te mogą występować na różnych poziomach siatkówki – przedsiatkówkowo, śródsiatkówkowo lub podsiatkówkowo, co ma znaczenie diagnostyczne i prognostyczne.
Najczęstszymi przyczynami krwotoków siatkówkowych są retinopatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze, zakrzepy żył siatkówki, choroby krwi, urazy gałki ocznej oraz zwyrodnienie plamki związane z wiekiem. Objawy zgłaszane przez pacjentów zależą od lokalizacji i rozległości krwawienia – od bezobjawowego przebiegu, przez mroczki, zamglenie widzenia, aż do nagłej, znacznej utraty ostrości wzroku.
Diagnostyka obejmuje badanie dna oka, angiografię fluoresceinową oraz optyczną koherentną tomografię (OCT). Leczenie krwotoków siatkówkowych jest ukierunkowane przede wszystkim na eliminację przyczyny ich powstania. W niektórych przypadkach stosuje się fotokoagulację laserową, iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF lub witrektomię przy rozległych krwawieniach do ciała szklistego.
Rokowanie zależy od etiologii, rozległości oraz lokalizacji krwawienia. Krwotoki umiejscowione poza obszarem plamki zwykle ustępują bez trwałych następstw dla widzenia, natomiast te zlokalizowane w plamce mogą prowadzić do trwałego upośledzenia ostrości wzroku, szczególnie gdy są nawracające lub nie zostanie odpowiednio leczona choroba podstawowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polfilin 20 mg/ml
Pentoksyfilina, substancja czynna leku Polfilin (koncentrat do infuzji 20 mg/ml, 300 mg/15 ml), jest pochodną metyloksantyny stosowaną w leczeniu zaburzeń krążenia obwodowego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pentoksyfilinę lub inne pochodne metyloksantyny, a także u osób z nadwrażliwością na substancje pomocnicze. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń hemodynamicznych i powikłań krwotocznych. Ponadto, ze względu na właściwości farmakologiczne pentoksyfiliny zwiększające ryzyko krwawień, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywnymi krwawieniami, schorzeniami predysponującymi do krwotoków (np. zaawansowana choroba wątroby z koagulopatią, małopłytkowość, hemofilia) oraz w przypadku wylewu do siatkówki, gdzie może pogorszyć stan pacjenta i prowadzić do nieodwracalnych zaburzeń widzenia.
dieta niskosodowa, działanie niepożądane, hemofilia, koagulopatia, krążenie mózgowe, krwawienie o znacznym nasileniu, krwotok siatkówkowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, nadciśnienie wrażliwe na sód, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pentoksyfilina, pochodna metyloksantyny, powikłanie krwotoczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, udar mózgu, właściwości reologiczne krwi, wylew do siatkówki, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie krzepnięcia krwi, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Inventum Max 50 mg
Lek Inventum Max zawiera syldenafil w dawce 50 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia. Profil bezpieczeństwa syldenafilu opiera się na danych z 74 badań klinicznych z udziałem 9570 pacjentów oraz ponad 10-letnim monitorowaniu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (≥1/10), nagłe zaczerwienienia twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród rzadkich, ale istotnych działań wymienia się m.in. udar mózgu, drgawki, przednią niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego (NAION), nagłą śmierć sercową, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz priapizm.
arytmia komorowa, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, jaskrawe widzenie, kołatania serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar mózgu, uderzenia gorąca, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół potłuczonego niemowlęcia – Leczenie
Zespół potłuczonego niemowlęcia (ZPN) stanowi stan nagły, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej, której celem jest stabilizacja drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej wentylacji (intubacja, mechaniczna wentylacja, tlenoterapia) oraz kontrola ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP) i ciśnienia perfuzji mózgowej (CPP). W przypadku krwawienia śródczaszkowego konieczne mogą być interwencje neurochirurgiczne, takie jak ewakuacja krwiaków podtwardówkowych, kraniotomia dekompresyjna czy założenie zastawki. Farmakoterapia obejmuje leki przeciwdrgawkowe oraz barbiturany zmniejszające obrzęk mózgu, a także płynoterapię stabilizującą hemodynamikę. Monitorowanie w warunkach OIOM oraz stosowanie hipotermii terapeutycznej stanowią integralne elementy postępowania w fazie ostrej.
amblyopia, ciśnienie perfuzji mózgowej, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, droga oddechowa, dysfunkcja endokrynologiczna, endokrynolog, fizjoterapia, hipotonia, intubacja dotchawicza, kraniotomia dekompresyjna, krwawienie śródczaszkowe, krwiak podtwardówkowy, krwotok do ciała szklistego, krwotok siatkówkowy, lek przeciwdrgawkowy, materac chłodzący, mózgowe porażenie dziecięce, neurochirurg, neurolog dziecięcy, obrzęk mózgu, płyn mózgowo-rdzeniowy, płynoterapia, stan ostry, terapia integracji sensorycznej, terapia logopedyczna, terapia zajęciowa, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wodogłowie, wtórne uszkodzenie mózgu, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie połykania, zaburzenie przetwarzania sensorycznego, zastawka komorowa, zespół potłuczonego niemowlęcia - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Etiologia i przyczyny
Migrena siatkówkowa to rzadki podtyp migreny, charakteryzujący się przemijającymi, jednostronnymi zaburzeniami widzenia, które mogą poprzedzać lub towarzyszyć bólowi głowy. Patofizjologia obejmuje głównie skurcz naczyń krwionośnych siatkówki prowadzący do niedotlenienia, z następowym przywróceniem przepływu i ustąpieniem objawów. Inne mechanizmy to korowa depresja szerząca się (CSD) w siatkówce, zaburzenia elektryczne i chemiczne oraz rola mediatorów zapalnych, takich jak substancja P, tlenek azotu i peptydy zależne od genu kalcytoniny (CGRP). Migrena siatkówkowa dotyka głównie kobiety poniżej 40 roku życia, często z dodatnim wywiadem rodzinnym (50-70% przypadków) oraz współistniejącymi chorobami naczyniowymi i autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty, miażdżyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa czy zespół antyfosfolipidowy. Czynniki wyzwalające obejmują stres, nadciśnienie tętnicze, zmiany hormonalne, palenie tytoniu, odwodnienie, hipoglikemię, ekspozycję na jasne światła, silne zapachy oraz określone pokarmy i substancje (np. alkohol, azotany, tyramina, glutaminian monosodowy, kofeina).
glutaminian monosodowy, hipoglikemia, korowa depresja szerząca się, krwotok do ciała szklistego, krwotok siatkówkowy, mediator zapalny, miażdżyca, migrena siatkówkowa, niedokrwienie naczyniówki, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność tętnicy środkowej siatkówki, niedrożność żyły środkowej siatkówki, obrzęk siatkówki, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, peptyd związany z genem kalcytoniny, przejściowy atak niedokrwienny, substancja P, tlenek azotu, toczeń rumieniowaty, zapalenie neurogenne, zawał siatkówki, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Chłoniak Waldenströma (WM) to rzadki, wolno rosnący chłoniak limfoplazmocytowy charakteryzujący się obecnością monoklonalnej immunoglobuliny M (IgM) w surowicy oraz naciekaniem szpiku kostnego przez komórki limfoplazmocytowe. Rocznie diagnozuje się około 1000-1500 przypadków w USA. Objawy wynikają z zaburzeń hematopoezy (niedokrwistość, leukopenia), hiperwiskozji (lepkość surowicy ≥4, stężenie IgM ≥4000 mg/dl) oraz powiększenia węzłów chłonnych i śledziony. Diagnostyka opiera się na badaniach krwi i biopsji szpiku. Leczenie jest zindywidualizowane, obejmuje immunochemioterapię (schematy DRC, BoRD, BR) z rytuksymabem oraz leki celowane (ibrutynib, akalabrutynib, zanubrutynib). W przypadku zespołu nadlepkości stosuje się plazmaferezę. Przeszczep autologiczny komórek macierzystych rozważa się w chorobie opornej lub nawrotowej.
akalabrutynib, badanie szpiku kostnego, bendamustyna, białe krwinki, bortezomib, chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak Waldenströma, chlorambucyl, choroba oporna, cyklofosfamid, cytopenia, fludarabina, hepatosplenomegalia, hiperwiskozja, ibrutynib, IgM, immunoglobulina M, inhibitor BTK, kladrybina, komórka limfoplazmocytowa, kortykosteroidy, krwotok siatkówkowy, lenalidomid, limfadenopatia, limfocyt B, naciekanie szpiku kostnego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, paraproteina IgM, plazmafereza, Pneumocystis jirovecii, poty nocne, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, wymiana osocza, zanubrutynib, zespół nadlepkości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accordpharma 50 mg
Karmustyna (Carmustine Accordpharma) to cytotoksyczny lek z grupy nitrozomoczników, dostępny w dawkach 50 mg i 300 mg do infuzji, stosowany w terapii przeciwnowotworowej. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest supresja szpiku kostnego, rozpoczynająca się 7-14 dni po podaniu i ustępująca po 42-56 dniach, o przebiegu dwufazowym zależnym od dawki jednorazowej i skumulowanej. Toksyczność płucna występuje u około 30% pacjentów, manifestując się włóknieniem śródmiąższowym lub naciekami płucnymi, z ryzykiem śmiertelnego przebiegu, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m² pc. oraz u pacjentów z FVC lub DLCO <70% wartości należnej. Wczesne i późne powikłania płucne mogą pojawić się nawet do 17 lat po leczeniu, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, u których lek jest przeciwwskazany ze względu na wysokie ryzyko zwłóknienia płuc i zgonu. Karmustyna wykazuje wysoki potencjał emetogenny, szczególnie przy dawkach >250 mg/m² pc., a także hepatotoksyczność z opóźnionym wystąpieniem do 60 dni po podaniu, objawiającą się odwracalnym wzrostem bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AspAT. Toksyczność nerkowa jest rzadka, ale możliwa przy dawkach skumulowanych <1000 mg/m² pc.
ataksja, biegunka, ból głowy, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, ginekomastia, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, karmustyna, krwotok siatkówkowy, lek cytotoksyczny, łysienie, mielotoksyczność, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedociśnienie, niedokrwistość, niepłodność, nudności i wymioty, ostra białaczka, pochodna nitrozomocznika, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, potencjał emetogenny, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność oczna, toksyczność płucna, uderzenie gorąca, włóknienie śródmiąższowe, zaburzenie elektrolitowe, zaczerwienienie spojówek, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie żył, zaparcie, zawroty głowy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Actigra 25 mg
Profil bezpieczeństwa syldenafilu, oparty na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów, wskazuje na najczęstsze działania niepożądane takie jak ból głowy (≥1/10), nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym chromatopsję i niewyraźne widzenie. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania neurologiczne (udar mózgu, drgawki, omdlenia) oraz okulistyczne (przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, zamknięcie naczyń siatkówki, krwotok siatkówkowy). W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano tachykardię, kołatania serca, nadciśnienie i niedociśnienie, a także rzadkie, ale ciężkie zdarzenia jak nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego i arytmie. Występują również reakcje skórne, w tym rzadkie, ale poważne zespoły Stevensa-Johnsona i martwica toksyczna naskórka.
arytmia komorowa, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, monitorowanie bezpieczeństwa farmakoterapii, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, nasilona erekcja, niedoczulica, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, omdlenie, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, senność, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, widzenie podwójne, zaburzenia łzawienia, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eltrombopag Glenmark
Eltrombopag Glenmark, dostępny w tabletkach powlekanych 25 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu małopłytkowości, w tym u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C) oraz ciężką niedokrwistością aplastyczną (SAA). U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l lub MELD ≥10) leczonych eltrombopagiem w skojarzeniu z interferonem obserwuje się zwiększone ryzyko dekompensacji wątroby i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zakrzepicy żyły wrotnej (2% w grupie leczonej). Monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) jest kluczowe, a leczenie należy przerwać przy wzroście AlAT ≥3 x GGN u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby lub ≥3 x wartości wyjściowej u pacjentów z podwyższonymi transaminazami, zwłaszcza jeśli utrzymuje się ≥4 tygodni lub towarzyszy mu wzrost bilirubiny bezpośredniej lub objawy kliniczne. Eltrombopag może indukować pośrednią hiperbilirubinemię poprzez hamowanie UGT1A1 i OATP1B1. U pacjentów z SAA zaleca się niższą dawkę początkową i ścisłe monitorowanie morfologii krwi, ze względu na ryzyko progresji włókien retikulinowych w szpiku oraz pojawienia się nieprawidłowości cytogenetycznych (17-23% pacjentów w badaniach klinicznych). W przypadku nowych lub postępujących nieprawidłowości morfologicznych lub cytopenii konieczne jest przerwanie terapii i rozważenie biopsji szpiku.
agonista receptora trombopoetyny, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina w surowicy, ciężka niedokrwistość aplastyczna, czynnik V Leiden, dekompensacja wątroby, eltrombopag z olaminą, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z żylaków, krwotok siatkówkowy, marskość wątroby, nieprawidłowości cytogenetyczne, nietolerancja fruktozy, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, skala MELD, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, toksyczny wpływ na wątrobę, trwała odpowiedź wirusologiczna, wydłużenie odstępu QTc, zaawansowana choroba wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accord 100 mg
Karmustyna (Carmustine Accord, 100 mg) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsza jest supresja szpiku kostnego rozpoczynająca się 7-14 dni po podaniu i ustępująca po 42-56 dniach, zależna od dawki i dawki skumulowanej. Toksyczność płucna, występująca u około 30% pacjentów, manifestuje się włóknieniem śródmiąższowym, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m², co może prowadzić do zgonu. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, zawroty głowy i encefalopatia, są częste, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Nudności i wymioty pojawiają się zwykle 2-4 godziny po podaniu, utrzymując się przez 4-6 godzin, nasilone przy dawkach >250 mg/m². Hepatotoksyczność, objawiająca się odwracalnym wzrostem bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AspAT, występuje często przy dużych dawkach, natomiast toksyczność nerkowa jest rzadka, ale możliwa przy dawkach skumulowanych <1000 mg/m².
AspAT, ataksja, ból mięśni, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, krwotok siatkówkowy, łysienie, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedokrwistość, niepłodność, nudności i wymioty, ostra białaczka, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, przeszczepienie komórek macierzystych, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność płucna, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, wynaczynienie, zaczerwienienie spojówek, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie żył, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – SILDEROS MAX 50 mg
Profil bezpieczeństwa syldenafilu (substancji czynnej leku SILDEROS MAX 50 mg) opiera się na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10-letnim monitoringu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca się na poważne powikłania kardiologiczne (nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego, arytmie komorowe, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa) oraz poważne zaburzenia wzroku, takie jak przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION), zamknięcie naczyń siatkówki i jaskra.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, hemospermia, jaskra, kołatania serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omdlenie, placebo, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, senność, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, udar naczyniowy mózgu, uderzenia gorąca, widzenie podwójne, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Diagnostyka i diagnoza
Migrena siatkówkowa to rzadki typ migreny, charakteryzujący się nawracającymi, jednoocznymi zaburzeniami widzenia, takimi jak mroczki, błyski czy chwilowa ślepota, trwającymi od 5 do 60 minut, często z towarzyszącym bólem głowy o charakterze migrenowym pojawiającym się w ciągu 60 minut od początku objawów wzrokowych. Diagnoza opiera się na kryteriach ICHD-3, które wymagają wykluczenia innych przyczyn przejściowej utraty widzenia w jednym oku, takich jak przemijający atak niedokrwienny (TIA), amaurosis fugax, choroby tętnic szyjnych, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic czy odwarstwienie siatkówki. Kluczowe jest szczegółowe badanie okulistyczne, w tym ocena pola widzenia i badanie dna oka, a także obrazowanie mózgu (MRI, CT) i badania naczyniowe oraz kardiologiczne w celu wykluczenia innych patologii. W diagnostyce istotne są także czynniki ryzyka chorób naczyniowych oraz wiek pacjenta, zwłaszcza powyżej 50 lat, co zwiększa prawdopodobieństwo innych przyczyn niż migrena siatkówkowa.
amaurosis fugax, angiografia fluoresceinowa, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie dna oka, badanie okulistyczne, badanie pola widzenia, bezdech senny, ból głowy migrenowy, czynnik ryzyka naczyniowego, hipercholesterolemia, ICHD-3, imipramina, jaskra, krwotok siatkówkowy, kwas acetylosalicylowy, migrena siatkówkowa, migrena z aurą, nadciśnienie tętnicze, niedrożność tętnicy siatkówki, niedrożność żyły siatkówki, nortryptylina, oftalmoskop, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, propranolol, przemijający atak niedokrwienny, rezonans magnetyczny, rozszerzenie źrenicy, schorzenie siatkówki, tomografia komputerowa, werapamil, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eltrombopag Glenmark
Eltrombopag wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu pacjentów z małopłytkowością, zwłaszcza u chorych z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l, MELD ≥10) i przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. W tej grupie obserwuje się zwiększone ryzyko dekompensacji wątroby (11% vs. 6% placebo) oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (4% vs. 1% placebo), w tym zakrzepicy żyły wrotnej (2% vs. <1%). Monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) jest kluczowe: przed leczeniem, co 2 tygodnie podczas dostosowywania dawki i co miesiąc po ustaleniu dawki. Przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście AlAT ≥3 x GGN (lub ≥3 x wartości wyjściowej u pacjentów z podwyższonymi transaminazami) i utrzymującym się ≥4 tygodnie lub przy objawach uszkodzenia wątroby. Eltrombopag nie jest rekomendowany w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≥5) stosowanie wymaga ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie cytogenetyczne, badanie okulistyczne, bakteryjne zapalenie otrzewnej, biopsja szpiku kostnego, ciężka anemia aplastyczna, czynnik ryzyka zakrzepicy, czynnik V Leiden, dekompensacja wątroby, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia pośrednia, krwawienie z żylaków, krwotok siatkówkowy, lek przeciwwirusowy o działaniu bezpośrednim, niedobór antytrombiny III, nieprawidłowości cytogenetyczne, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Eltrombopag jest agonistą receptora trombopoetyny stosowanym w leczeniu małopłytkowości o różnej etiologii, w tym u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C) oraz pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP) i ciężką niedokrwistością aplastyczną (SAA). U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l lub MELD ≥10) leczenie eltrombopagiem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem dekompensacji wątroby i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, szczególnie podczas terapii interferonem. Monitorowanie parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) jest obowiązkowe przed i w trakcie leczenia, z koniecznością przerwania terapii przy wzroście aktywności AlAT ≥3 x GGN lub innych objawach uszkodzenia wątroby. Eltrombopag hamuje UGT1A1 i OATP1B1, co może powodować pośrednią hiperbilirubinemię, wymagającą frakcjonowania bilirubiny. U pacjentów z ITP i SAA zaleca się niższą dawkę początkową oraz ścisłe monitorowanie morfologii krwi, ze szczególną uwagą na rozwój włóknienia szpiku i nieprawidłowości cytogenetycznych, zwłaszcza u osób >60 lat.
agonista receptora trombopoetyny, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biopsja szpiku kostnego, ciężka niedokrwistość aplastyczna, dekompensacja czynności wątroby, dekompensacja wątroby, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia pośrednia, krwotok siatkówkowy, lek przeciwwirusowy o działaniu bezpośrednim, małopłytkowość, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja fruktozy, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, powikłanie zakrzepowe, repolaryzacja mięśnia sercowego, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie szpiku kostnego, wydłużenie QTc, zaawansowana choroba wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Epidemiologia
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (neowaskularne AMD) stanowi około 10-15% wszystkich przypadków AMD, ale odpowiada za 90% utraty widzenia w przebiegu tej choroby. Globalne rozpowszechnienie AMD w populacji w wieku 45-85 lat wynosi 8,7%, z zaawansowanym AMD na poziomie 0,4%. W USA w 2019 roku około 19,8 mln osób (12,6% populacji 40+) żyło z AMD, w tym 1,49 mln (0,94%) z formą zagrażającą widzeniu. Ryzyko rozwoju zaawansowanego AMD wzrasta z 2% w wieku 50-59 lat do niemal 30% powyżej 75. roku życia. Palenie tytoniu podwaja ryzyko rozwoju mokrej postaci AMD. Diagnostyka opiera się na badaniu dna oka, OCT i angiografii fluoresceinowej, a leczenie standardowo obejmuje doszklistkowe iniekcje anty-VEGF, które znacząco zmniejszyły wskaźniki ślepoty o 50-70%.
angiografia fluoresceinowa, angiopoetyna-2, badanie dna oka, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, elektroniczna dokumentacja medyczna, faricimab, funkcja poznawcza, iniekcje anty-VEGF, kod ICD, krwotok siatkówkowy, mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej, neowaskularne zwyrodnienie plamki żółtej, neowaskularyzacja naczyniówkowa, optyczna koherentna tomografia, pegcetacoplan, ślepota prawna, upadek, upośledzenie widzenia, wysięk, wysiękowe zwyrodnienie plamki żółtej, zanik geograficzny, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół potłuczonego niemowlęcia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół potłuczonego niemowlęcia (ZPN), znany również jako Shaken Baby Syndrome (SBS) lub Abusive Head Trauma (AHT), charakteryzuje się bardzo niekorzystnym rokowaniem, z wysoką śmiertelnością sięgającą 10-40%. Główne przyczyny zgonów to niekontrolowany wzrost ciśnienia śródczaszkowego, obrzęk mózgu, krwawienia śródmózgowe oraz uszkodzenie tkanki mózgowej. U około 80% dzieci, które przeżyły uraz, występują poważne deficyty neurologiczne i trwała niepełnosprawność, a dożywotnie następstwa obserwuje się u około 66% pacjentów. Czynniki prognostyczne złego rokowania obejmują niską punktację w skali Glasgow przy przyjęciu, ciężkie krwotoki siatkówkowe, złamania kości czaszki, spowolnienie wzrostu obwodu czaszki oraz nieprawidłowe zmiany w badaniu MRI, zwłaszcza wewnątrzmiąższowe zmiany mózgu w ciągu 3 miesięcy od urazu. Zaangażowanie pnia mózgu jest istotnym wskaźnikiem ciężkości encefalopatii i rokowania.
abusive head trauma, badanie MRI, ciśnienie śródczaszkowe, deficyt neurologiczny, diplegia spastyczna, encefalopatia, fizjoterapia, krwawienie śródmózgowe, krwotok siatkówkowy, mózgowe porażenie dziecięce, obrzęk mózgu, opóźnienie rozwojowe, opóźnienie rozwoju, pień mózgu, shaken baby syndrome, skala Glasgow, terapia logopedyczna, tetraplegia, trudności w uczeniu się, urazowe uszkodzenie mózgu, uszkodzenie tkanki mózgowej, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie mowy, zaburzenie widzenia, zespół potłuczonego niemowlęcia, złamanie kości czaszki - Leksykon leków
Działania niepożądane – MENSIL MAX 50 mg
Syldenafil, substancja czynna leku MENSIL MAX 50 mg (tabletki do rozgryzania i żucia), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 9570 pacjentów z 74 badań klinicznych oraz ponad 10-letnim doświadczeniu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy i zawroty głowy (często, ≥1/100 do <1/10), nagłe zaczerwienienia twarzy, niestrawność, zatkany nos, nudności oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują udar mózgu, drgawki, przednią niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego (NAOIN), zamknięcie naczyń siatkówki, zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz martwicę toksyczną naskórka (TEN). Szczególną uwagę należy zwrócić na priapizm, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, hematospermia, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omdlenie, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, uderzenia gorąca, widzenie podwójne, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Objawy
Choroba Whipple’a to rzadkie, przewlekłe zakażenie wywołane przez Tropheryma whipplei, które manifestuje się szerokim spektrum objawów ogólnoustrojowych, z dominującym zajęciem jelita cienkiego, stawów, układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz narządu wzroku. Charakterystyczne są trzy fazy choroby: prodromalna z poliartralgią, klasyczna z biegunką, utratą masy ciała i bólami brzucha oraz uogólniona z biegunką tłuszczową, limfadenopatią, hiperpigmentacją i dysfunkcjami wielonarządowymi. Objawy stawowe występują u 60-90% pacjentów, często na wiele lat przed objawami jelitowymi, a zajęcie OUN (10-40%) wiąże się z gorszym rokowaniem i zwiększonym ryzykiem nawrotów. W przebiegu choroby obserwuje się m.in. zapalenie wsierdzia (30-75%), hiperpigmentację skóry (40-50%), przewlekły kaszel i wysięk opłucnowy (30-40%), a także zapalenie błony naczyniowej oka (15-30%). Średni czas od pojawienia się pierwszych objawów do diagnozy wynosi około 7,5 roku, co podkreśla trudności diagnostyczne i konieczność wysokiego indeksu podejrzenia, zwłaszcza przy nietypowych postaciach ograniczonych do stawów, serca lub OUN.
ataksja móżdżkowa, biegunka tłuszczowa, ból stawów, dysfagia, hiperpigmentacja, hiperpigmentacja skóry, inhibitor TNF, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok siatkówkowy, limfadenopatia, mioklonie, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedożywienie, niewydolność serca, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, poliartralgia, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia, Tropheryma whipplei, wyniszczenie, wysięk opłucnowy, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ciała szklistego, zapalenie kręgosłupa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Oksytocyna – Działania niepożądane
Oksytocyna, stosowana w położnictwie do indukcji i stymulacji porodu, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych zaburzeń sercowo-naczyniowych u matki, takich jak tachykardia, bradykardia, arytmie oraz wydłużenie odstępu QTc, szczególnie po szybkim podaniu dożylnym w dawkach do kilku IU. U pacjentek z chorobami układu sercowo-naczyniowego może dojść do niedokrwienia mięśnia sercowego. Nadmierna stymulacja macicy może prowadzić do hipertoni, skurczów tężcowych i pęknięcia macicy, zagrażając życiu matki i płodu. Dodatkowo, oksytocyna może wywołać reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne oraz zatrucie wodne z hiponatremią, szczególnie przy podawaniu dużych objętości płynów bezelektrolitowych, co może skutkować ostrym obrzękiem płuc i objawami neurologicznymi (ból głowy, letarg, napady padaczkowe). U noworodków obserwuje się ryzyko hiponatremii, krwotoków siatkówkowych, zaburzeń rytmu serca oraz uszkodzenia mózgu wtórnego do niedotlenienia.
arytmia, bolus dożylny, bradykardia zatokowa, działanie przeciwdiuretyczne, hipertonia macicy, hiponatremia, hiponatremia noworodkowa, indukcja porodu, krwotok siatkówkowy, niedociśnienie ostre, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedotlenienie płodu, niewydolność płodu, obrzęk naczynioruchowy, oksytocyna, ostry obrzęk płuc, pęknięcie macicy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skala Apgar, skurcz macicy, skurcz tężcowy, środek uterotoniczny, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zamartwica, zatrucie wodne, zespół DIC, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doppelsil Max 50 mg
Preparat DoppelSil MAX zawierający 50 mg syldenafilu został poddany szerokiej analizie bezpieczeństwa na podstawie danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy (>1/10). Często występujące działania obejmują zawroty głowy, zaburzenia widzenia barwnego (np. widzenie na niebiesko, zielono, czerwono, żółto), niewyraźne widzenie, nagłe zaczerwienienia twarzy, uderzenia gorąca, uczucie zatkanego nosa, nudności oraz niestrawność (częstość 1/100 do <1/10). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane to m.in. udar mózgu, drgawki, nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego, arytmie, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAOIN), zespół Stevensa-Johnsona oraz priapizm wymagający natychmiastowej interwencji.
arytmia komorowa, ból głowy, ból mięśni, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, fotopsja, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, nagłe zaczerwienienie twarzy, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedoczulica, niedoczulica jamy ustnej, niestabilna dławica, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności, omdlenie, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, suchość w ustach, światłowstręt, syldenafil, szum w uszach, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, uderzenia gorąca, utrata słuchu, widzenie podwójne, wymioty, zaburzenia widzenia, zamknięcie naczyń siatkówki, zatkanie zatok, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy ośrodkowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accordpharma 300 mg
Karmustyna, substancja czynna leku Carmustine Accordpharma, wykazuje znaczną toksyczność, z supresją szpiku kostnego jako najczęstszym działaniem niepożądanym, pojawiającym się 7-14 dni po podaniu i ustępującym po 42-56 dniach, zależnym od dawki pojedynczej i skumulowanej. Toksyczność płucna dotyczy około 30% pacjentów, manifestując się włóknieniem i naciekami płucnymi, z ryzykiem śmiertelnego przebiegu, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m² oraz u pacjentów z wyjściową FVC lub DLCO <70% wartości należnej. Zalecane jest regularne monitorowanie czynności płuc (FVC, DLCO) podczas terapii. Karmustyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na ryzyko bardzo opóźnionego zwłóknienia płuc, obserwowanego nawet do 17 lat po leczeniu.
badanie czynnościowe płuc, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, działanie niepożądane neurologiczne, encefalopatia, ginekomastia, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwotok siatkówkowy, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedokrwistość, ostra białaczka, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, potencjał emetogenny, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność oczna, toksyczność płucna, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Objawy
Migrena siatkówkowa to rzadki podtyp migreny, charakteryzujący się nawracającymi, jednoocznymi zaburzeniami widzenia, takimi jak scyntylacje, mroczki (skotomy), przejściowa ślepota czy zamazane widzenie, które trwają zazwyczaj od 5 do 60 minut (średnio 10-20 minut) i są całkowicie odwracalne. Objawom wzrokowym często towarzyszy ból głowy o charakterze pulsującym, jednostronnym, trwającym od 4 do 72 godzin, z towarzyszącą fotofobią, fonofobią oraz nudnościami. W około 50% przypadków pacjenci doświadczają całkowitej utraty widzenia w jednym oku, a inne objawy towarzyszące obejmują m.in. drętwienie, zaburzenia mowy i poznawcze. Migrena siatkówkowa może mieć różną częstotliwość ataków, od sporadycznych do codziennych, a z wiekiem częstość i nasilenie objawów maleją. W większości przypadków stan ten jest łagodny, a objawy ustępują całkowicie między epizodami.
ból głowy migrenowy, ból pulsujący, faza prodromalna, fonofobia, fotofobia, krwotok do ciała szklistego, krwotok siatkówkowy, migrena siatkówkowa, migrena z aurą, mroczek, nerw wzrokowy, niedokrwienie naczyniówki, niedrożność tętnicy środkowej siatkówki, niedrożność żyły środkowej siatkówki, nudności, obrzęk siatkówki, parestezja, prodrom, scyntylacja, udar, zaburzenie poznawcze, zaburzenie węchu, zaburzenie widzenia, zamazane widzenie, zawał siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Silandyl 100 mg
Profil bezpieczeństwa syldenafilu (Silandyl) opiera się na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10-letnim monitoringu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (≥1/10), nagłe zaczerwienienie, niestrawność, przekrwienie błony śluzowej nosa, zawroty głowy, uderzenia gorąca, nudności oraz zaburzenia widzenia, w tym cyjanopsja i nieostre widzenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca się na poważne, choć rzadkie zdarzenia, takie jak udar mózgu, drgawki, nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego, arytmie, a także ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN) i poważne zaburzenia wzroku (np. NAION, zamknięcie naczyń siatkówki). Priapizm, wymagający natychmiastowej interwencji urologicznej, stanowi stan nagły z ryzykiem trwałego uszkodzenia tkanek prącia.
arytmia komorowa, choroba refluksowa przełyku, cyjanopsja, drgawki, dysfunkcja erekcyjna, jaskra, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie, NAION, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niestabilna dławica, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, senność, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, ubytki pola widzenia, udar naczyniowy mózgu, widzenie podwójne, zaburzenia widzenia, zamknięcie naczyń siatkówki, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół potłuczonego niemowlęcia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół potłuczonego niemowlęcia (Shaken Baby Syndrome, SBS), znany również jako urazowe uszkodzenie mózgu w wyniku znęcania się (Abusive Head Trauma, AHT), to poważny uraz mózgu u niemowląt i małych dzieci, spowodowany gwałtownym potrząsaniem. Mechanizm urazu obejmuje stłuczenie mózgu, obrzęk, wzrost ciśnienia śródczaszkowego oraz krwawienia podtwardówkowe i podpajęczynówkowe, które mogą wystąpić już po 5 sekundach potrząsania. Najbardziej narażone są niemowlęta w wieku 2-4 miesięcy, a częstość występowania urazów w krajach rozwiniętych wynosi 24,6-39,8/100 000 niemowląt. Objawy SBS obejmują drgawki, letarg, bezdech, bradykardię, wymioty, utratę przytomności i zmiany zachowania, często bez widocznych zewnętrznych oznak urazu. Rokowanie jest niekorzystne – śmiertelność wynosi około 20-25%, a u 50% przeżywających dzieci występują trwałe deficyty neurologiczne, takie jak mózgowe porażenie dziecięce, ślepota, upośledzenie umysłowe i napady padaczkowe.
abusive head trauma, badanie okulistyczne, bezdech, bradykardia, ciśnienie śródczaszkowe, drogi oddechowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok podtwardówkowy, krwotok siatkówkowy, mięśnie szyi, morfologia krwi, mózgowe porażenie dziecięce, napad padaczkowy, niepełnosprawność intelektualna, obrzęk mózgu, oddział intensywnej terapii, płyn mózgowo-rdzeniowy, shaken baby syndrome, śpiączka, tomografia komputerowa, trudności z oddychaniem, urazowe uszkodzenie mózgu, utrata przytomności, utrata wzroku, zespół potłuczonego niemowlęcia, złamanie kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Silandyl 25 mg
Syldenafil, substancja czynna preparatu Silandyl, wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10-letnim monitorowaniu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym jest ból głowy (≥1/10), a także zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). Inne często występujące objawy to nagłe zaczerwienienie, uderzenia gorąca, niestrawność, nudności, przekrwienie błony śluzowej nosa oraz zaburzenia widzenia, w tym cyjanopsja i nieostre widzenie. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują udar mózgu, przemijające napady niedokrwienne, drgawki, nagłą śmierć sercową, zawał mięśnia sercowego, arytmie, a także poważne powikłania okulistyczne, takie jak przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION) i zamknięcie naczyń siatkówki.
arytmia komorowa, choroba refluksowa przełyku, chromatopsja, cyjanopsja, fotopsja, jaskra, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nieostre widzenie, niestabilna dławica, podwójna ślepa próba, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, światłowstręt, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekap 50 mg
Lek Lekap zawierający syldenafil w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii zaburzeń erekcji, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 74 badań klinicznych obejmujących 9570 pacjentów oraz ponad 10 lat monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, zatkany nos, zawroty głowy, nudności, uderzenia gorąca oraz zaburzenia widzenia, w tym widzenie na niebiesko i niewyraźne widzenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca się na działania niepożądane o nieznanej częstości, zgłaszane po dopuszczeniu leku do obrotu, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne.
arytmia komorowa, ból głowy, choroba refleksowa przełyku, chromatopsja, drgawki, jaskra, kołatanie serca, kontrola placebo, krótkowzroczność, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok siatkówkowy, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, monitorowanie farmakoterapii, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestabilna dławica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności, priapizm, próba podwójnie ślepa, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinopatia miażdżycowa, syldenafil, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, widzenie na niebiesko, widzenie podwójne, zaburzenia siatkówki, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie spojówek, zatkany nos, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie ciała szklistego - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Patofizjologia i mechanizm
Migrena siatkówkowa to rzadki typ migreny objawiający się przemijającymi, jednostronnymi zaburzeniami widzenia trwającymi od 5 do 60 minut, po których następuje ból głowy o charakterze migrenowym. Patofizjologia pozostaje nie do końca poznana, jednak dominują dwie teorie: skurcz naczyń krwionośnych zaopatrujących siatkówkę (wazospazm tętnicy środkowej siatkówki lub tętnicy ocznej) prowadzący do przejściowego niedokrwienia, oraz rozprzestrzeniająca się depresja neuronów siatkówki, analogiczna do korowej depresji rozprzestrzeniającej się (CSD). W patomechanizmie istotną rolę odgrywają neuropeptydy, takie jak CGRP, substancja P i tlenek azotu, które wywołują zapalenie neurogenne i rozszerzenie naczyń. Badania OCTA wykazały zmniejszenie gęstości naczyń siatkówki i zmiany w nerwie wzrokowym u pacjentów z migreną, co może prowadzić do ścieńczenia warstwy włókien nerwowych siatkówki (RNFL) i potencjalnej utraty aksonów komórek zwojowych.
allodynia, amaurosis fugax, ergot, fonofobia, fotofobia, fotopsja, hiperkoagulacja, krwotok do ciała szklistego, krwotok siatkówkowy, migrena siatkówkowa, mroczek, naczyniówka, niedokrwienie naczyniówki, niedokrwienie siatkówki, niedrożność tętnicy środkowej siatkówki, niedrożność żyły środkowej siatkówki, obrzęk siatkówki, peptyd związany z genem kalcytoniny, przetrwały otwór owalny, rozwarstwienie tętnicy szyjnej, scyntylacja, siatkówka, skurcz naczyń, substancja P, tętnica oczna, tętnica środkowa siatkówki, tlenek azotu, tryptan, układ trójdzielno-naczyniowy, warstwa włókien nerwowych siatkówki, wazospazm, zapalenie neurogenne, zapalenie tętnicy skroniowej, zawał siatkówki