zwłóknienie szpiku kostnego
Zwłóknienie szpiku kostnego (mielofibroza) to poważne schorzenie hematologiczne należące do grupy nowotworów mieloproliferacyjnych, charakteryzujące się nieprawidłową produkcją tkanki włóknistej w szpiku kostnym. Proces ten stopniowo zastępuje prawidłowe komórki krwiotwórcze, prowadząc do upośledzenia funkcji szpiku i zaburzeń w produkcji komórek krwi.
Etiologia włóknienia szpiku obejmuje mutacje genetyczne (najczęściej JAK2, CALR lub MPL), które powodują nieprawidłową aktywację szlaków sygnałowych prowadzących do niekontrolowanej proliferacji komórek macierzystych i zwiększonej produkcji cytokin prozapalnych. Schorzenie może występować jako pierwotne (pierwotna mielofibroza) lub wtórne, rozwijające się w przebiegu innych chorób, np. czerwienicy prawdziwej czy nadpłytkowości samoistnej.
Klinicznie choroba manifestuje się postępującą niedokrwistością, powiększeniem śledziony (splenomegalią), objawami ogólnymi jak zmęczenie, utrata masy ciała, nocne poty oraz objawami wynikającymi z cytopenii. Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi, biopsji szpiku kostnego, badaniach molekularnych oraz ocenie wskaźników prognostycznych, takich jak IPSS, DIPSS czy MIPSS.
Leczenie zwłóknienia szpiku jest zindywidualizowane i zależy od stopnia zaawansowania choroby, wieku pacjenta oraz obecności specyficznych mutacji. Obejmuje ono leki modulujące układ immunologiczny, inhibitory kinazy JAK (ruksolitynib, fedratynib), leczenie wspomagające oraz allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, który pozostaje jedyną metodą potencjalnie prowadzącą do wyleczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Diagnostyka i diagnoza
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się zwłóknieniem szpiku kostnego, prowadzącym do zaburzeń hematopoezy. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej i histopatologicznej, w tym badaniu morfologii krwi obwodowej (często niedokrwistość, leukocytoza ≥11 x 10^9/L, leukoerytroblastoza), biopsji szpiku z oceną stopnia zwłóknienia (reticulina i kolagen stopnia 2-3 w skali 0-3), oraz badaniach molekularnych wykrywających mutacje JAK2 V617F (50-60% pacjentów), CALR (25-30%) i MPL (5-10%). Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie innych nowotworów mieloproliferacyjnych, zespołów mielodysplastycznych oraz reaktywnego zwłóknienia szpiku. Kluczowe jest także zastosowanie kryteriów WHO 2016, które wymagają obecności rozrostu i atypii megakariocytów, zwłóknienia szpiku oraz mutacji klonalnych lub wykluczenia reaktywnego zwłóknienia.
allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, anemia, aspiracja szpiku kostnego, badania cytogenetyczne, biopsja szpiku kostnego, chromosom Philadelphia, czerwienica prawdziwa, dehydrogenaza mleczanowa, gen fuzyjny BCR-ABL1, hepatomegalia, krwiotworzenie pozaszpikowe, Międzynarodowy System Prognostyczny, mielofibroza, mielofibroza potrójnie negatywna, morfologia krwi obwodowej, mutacja JAK2 V617F, nadpłytkowość samoistna, nowotwór szpiku kostnego, objawy konstytucyjne, osteoskleroza, ostra białaczka szpikowa, prefibrotyczna mielofibroza, przewlekła białaczka szpikowa, rozmaz krwi obwodowej, sekwencjonowanie nowej generacji, splenomegalia, suchy aspirat, trepanobiopsja szpiku kostnego, zespół mielodysplastyczny, zwłóknienie szpiku, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eltrombopag Glenmark
Eltrombopag wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu pacjentów z małopłytkowością, zwłaszcza u chorych z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l, MELD ≥10) i przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. W tej grupie obserwuje się zwiększone ryzyko dekompensacji wątroby (11% vs. 6% placebo) oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (4% vs. 1% placebo), w tym zakrzepicy żyły wrotnej (2% vs. <1%). Monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) jest kluczowe: przed leczeniem, co 2 tygodnie podczas dostosowywania dawki i co miesiąc po ustaleniu dawki. Przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście AlAT ≥3 x GGN (lub ≥3 x wartości wyjściowej u pacjentów z podwyższonymi transaminazami) i utrzymującym się ≥4 tygodnie lub przy objawach uszkodzenia wątroby. Eltrombopag nie jest rekomendowany w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≥5) stosowanie wymaga ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie cytogenetyczne, badanie okulistyczne, bakteryjne zapalenie otrzewnej, biopsja szpiku kostnego, ciężka anemia aplastyczna, czynnik ryzyka zakrzepicy, czynnik V Leiden, dekompensacja wątroby, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia pośrednia, krwawienie z żylaków, krwotok siatkówkowy, lek przeciwwirusowy o działaniu bezpośrednim, niedobór antytrombiny III, nieprawidłowości cytogenetyczne, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Nadpłytkowość – Etiologia i przyczyny
Nadpłytkowość, definiowana jako liczba płytek krwi >450 000/µl (450 × 10⁹/l), dzieli się na pierwotną (trombocytemia esencjalna, ET) i wtórną (reaktywną). ET jest klonalnym nowotworem mieloproliferacyjnym charakteryzującym się autonomiczną proliferacją megakariocytów w szpiku, najczęściej związanym z mutacjami JAK2V617F (50-60% przypadków), CALR i MPL, prowadzącymi do nadaktywności szlaku JAK/STAT i zaburzeń trombopoezy. Nadpłytkowość wtórna, stanowiąca 80-90% przypadków, jest reakcją na stany zapalne, infekcje (np. zapalenie płuc, RSV, HRV), niedokrwistość z niedoboru żelaza, nowotwory (płuca, przewód pokarmowy, piersi, jajnik, chłoniaki), splenektomię oraz inne czynniki (urazy, leki, choroby nerek). Mechanizm wtórnej nadpłytkowości opiera się na zwiększonej produkcji trombopoetyny stymulowanej przez cytokiny prozapalne, zwłaszcza IL-6. U dzieci nadpłytkowość wtórna jest niemal zawsze związana z infekcjami, a ET jest rzadkością.
anagrelid, choroba von Willebranda, czerwienica prawdziwa, erytromelalgia, hiposplenizm, hydroksymocznik, interferon alfa, interleukina-6, megakariocyt, mutacja genu JAK2, nadpłytkowość, nadpłytkowość pierwotna, nadpłytkowość wtórna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nieswoiste zapalenie jelit, nowotwór mieloproliferacyjny, pierwotne zwłóknienie szpiku, płytka krwi, przewlekła białaczka szpikowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sarkoidoza, splenektomia, szlak sygnałowy JAK/STAT, szpik kostny, trombocytemia esencjalna, trombocytoza, trombopoetyną, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Budda-Chiariego, zespół nerczycowy, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Zapobieganie i profilaktyka
Mielofibroza (MF) to przewlekły nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się postępującym zwłóknieniem szpiku kostnego, bez skutecznych metod zapobiegania pierwotnej postaci choroby. Czynniki ryzyka obejmują długotrwałą ekspozycję na benzen i wysokie dawki promieniowania jonizującego. Wczesne rozpoczęcie leczenia, zwłaszcza w ciągu 12 miesięcy od diagnozy, znacząco poprawia przeżycie i zmniejsza objawy, co podkreśla rolę profilaktyki wtórnej. W terapii stosuje się inhibitory JAK2, takie jak ruksolitynib, które redukują splenomegalię i objawy, niezależnie od mutacji JAK2. Prefibrotyczna mielofibroza (pre-PMF) wymaga oceny ryzyka i dostosowania leczenia: obserwacja u pacjentów niskiego ryzyka, leczenie objawowe przy ryzyku pośrednim oraz intensywna terapia przy wysokim ryzyku (mediana przeżycia <5 lat). Profilaktyka powikłań obejmuje stosowanie kwasu acetylosalicylowego lub antykoagulantów oraz hydroksymocznika w przypadku leukocytozy lub małopłytkowości.
allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, benzen, choroba von Willebranda, czerwienica prawdziwa, fedratynib, hydroksymocznik, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, leczenie cytoredukcyjne, leukocytoza, małopłytkowość, mielofibroza, mutacja JAK2, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pierwotna mielofibroza, prefibrotyczna mielofibroza, promieniowanie jonizujące, ruksolitynib, splenomegalia, zaburzenia hematologiczne, zakrzepica, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Myleran 2 mg
Myleran, zawierający 2 mg busulfanu w formie tabletek powlekanych, jest stosowany przede wszystkim w onkohematologii, zarówno w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego, jak i w terapii paliatywnej wybranych nowotworów hematologicznych. W leczeniu kondycjonującym busulfan jest podawany w skojarzeniu z cyklofosfamidem u pacjentów kwalifikowanych do transplantacji, co stanowi optymalną strategię przygotowawczą. W terapii paliatywnej busulfan znajduje zastosowanie w przewlekłej fazie przewlekłej białaczki szpikowej (CML), gdzie celem jest kontrola objawów i poprawa jakości życia. Ponadto, Myleran skutecznie indukuje długotrwałą remisję u chorych z czerwienicą prawdziwą (policytemią vera), zwłaszcza u pacjentów z towarzyszącą nadpłytkowością, umożliwiając kontrolę erytrocytów i płytek krwi.
busulfan, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, hematopoeza, krwinki czerwone, laktoza, leczenie kondycjonujące, mielofibroza, nadpłytkowość, nadpłytkowość samoistna, nietolerancja laktozy, płytki krwi, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zwłóknienie szpiku kostnego