zaburzenia używania alkoholu

Zaburzenia używania alkoholu (Alcohol Use Disorder, AUD) to przewlekła, nawracająca choroba charakteryzująca się upośledzeniem kontroli nad spożywaniem alkoholu, negatywnym stanem emocjonalnym w okresach abstynencji oraz kompulsywnym piciem mimo świadomości negatywnych konsekwencji. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, które uwzględniają 11 objawów, a nasilenie zaburzenia określa się jako łagodne (2-3 objawy), umiarkowane (4-5 objawów) lub ciężkie (6 lub więcej objawów).

Patofizjologia zaburzeń używania alkoholu obejmuje zmiany neurobiologiczne w układzie nagrody, szczególnie w szlakach dopaminergicznych, oraz zmiany w funkcjonowaniu układu GABA-ergicznego i glutaminergicznego. Długotrwałe spożywanie alkoholu prowadzi do neuroadaptacji, która manifestuje się jako tolerancja i objawy odstawienia po zaprzestaniu picia.

Leczenie zaburzeń używania alkoholu wymaga podejścia wielokierunkowego, obejmującego farmakoterapię (naltrekson, akamprozat, disulfiram), psychoterapię (terapia poznawczo-behawioralna, interwencje motywujące) oraz wsparcie społeczne (grupy samopomocy, terapia rodzinna). Skuteczność terapii zależy od indywidualnych czynników pacjenta, stopnia nasilenia zaburzenia oraz współwystępowania innych zaburzeń psychicznych.

Zaburzenia używania alkoholu często współwystępują z innymi schorzeniami psychiatrycznymi (depresja, zaburzenia lękowe, PTSD) oraz problemami somatycznymi (choroby wątroby, trzustki, układu sercowo-naczyniowego). Wczesna interwencja i kompleksowe podejście terapeutyczne mogą znacząco poprawić rokowanie pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl