pulsus paradoxus
Pulsus paradoxus (tętno paradoksalne) to zjawisko hemodynamiczne, w którym obserwuje się nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego podczas wdechu. W warunkach fizjologicznych ciśnienie tętnicze może się obniżać podczas wdechu o nie więcej niż 10 mmHg, natomiast w przypadku pulsus paradoxus spadek ten przekracza 10 mmHg.
Tętno paradoksalne najczęściej występuje w tamponadzie serca, gdzie gromadzący się płyn w worku osierdziowym ogranicza napełnianie komór serca. Inne stany kliniczne, w których można zaobserwować to zjawisko, to ciężka astma oskrzelowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, zaciskające zapalenie osierdzia oraz masywna zatorowość płucna.
Badanie pulsus paradoxus wykonuje się przy użyciu sfigmomanometru, stopniowo obniżając ciśnienie w mankiecie i obserwując pojawienie się tonów Korotkowa podczas wdechu i wydechu. Różnica między tymi wartościami stanowi wielkość tętna paradoksalnego. W diagnostyce różnicowej pulsus paradoxus jest ważnym objawem klinicznym sugerującym kompromitację hemodynamiczną, szczególnie w przypadku tamponady serca, gdzie wymaga pilnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Objawy
Odma opłucnowa to nagłe gromadzenie się powietrza w jamie opłucnowej, prowadzące do zapadnięcia płuca i objawiające się jednostronnym, ostrym bólem w klatce piersiowej nasilającym się przy wdechu lub kaszlu oraz dusznością o różnym nasileniu. Objawy zależą od wielkości odmy: mała może być bezobjawowa, średnia wywołuje umiarkowany ból i duszność, a duża powoduje silną duszność, ból, sinicę i tachykardię. Wyróżnia się odmę pierwotną (PSP) u osób bez chorób płuc, gdzie objawy są łagodne i często ustępują samoistnie, oraz wtórną (SSP) z cięższym przebiegiem, częstą hipoksemią i sinicą. Odma prężna to stan zagrożenia życia z objawami takimi jak tachykardia >134/min, hipotensja, poszerzenie żył szyjnych, przesunięcie tchawicy i pulsus paradoxus, wymagający natychmiastowej interwencji.
ból opłucnowy, ból w klatce piersiowej, choroba płuc, duszność, hipoksemia, hipotensja, kaszel nieproduktywny, mukowiscydoza, niewydolność oddechowa, odma opłucnowa, odma prężna, pleurodeza, POChP, poszerzenie żył szyjnych, przestrzeń opłucnowa, przesunięcie tchawicy, pulsus paradoxus, resekcja pęcherzy rozedmowych, sinica, tachykardia, tachypnea, VATS, wentylacja mechaniczna, wideotorakoskopia - Leksykon chorób i schorzeń
Wysięk osierdziowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wysięk osierdziowy to patologiczne nagromadzenie płynu w worku osierdziowym, które może prowadzić do tamponady serca – stanu zagrażającego życiu. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej i echokardiografii, a pielęgniarska opieka obejmuje monitorowanie parametrów życiowych (HR, ciśnienie tętnicze, częstość oddechów, saturacja), ocenę tonów serca (stłumione tony), pulsus paradoxus oraz wypełnienia żył szyjnych. W przypadku tamponady serca, objawiającej się triadą Becka (hipotensja, poszerzenie żył szyjnych, stłumione tony serca), tachykardią i dusznością, konieczne jest natychmiastowe podanie tlenu, ułożenie pacjenta w pozycji półwysokiej z uniesionymi nogami, założenie dwóch dostępów dożylnych oraz przygotowanie do perikardiocentezy pod kontrolą USG. Płyn osierdziowy pobrany podczas zabiegu powinien być poddany badaniom cytologicznym, mikrobiologicznym oraz biochemicznym (glukoza, białko, LDH), co umożliwia identyfikację przyczyny wysięku.
duszność, echokardiografia, edukacja pacjenta, gazometria krwi tętniczej, hipotensja, kardiolog, kolchicyna, monitorowanie EKG, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odma opłucnowa, okienko osierdziowe, orthopnoe, perikardiektomia, perikardiocenteza, perikardiostomia, płyn osierdziowy, pulsus paradoxus, rzut serca, saturacja tlenem, sinica, stłumione tony serca, tachykardia, tamponada serca, triada Becka, worek osierdziowy, wymiana gazowa, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zespół dekompresji osierdziowej, złośliwy wysięk osierdziowy