cukrzyca typu 3c

Cukrzyca typu 3c (nazywana również cukrzycą wtórną do chorób trzustki lub pankreatogenną) to specyficzny rodzaj cukrzycy powstający w następstwie chorób lub uszkodzeń zewnątrzwydzielniczej części trzustki. W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1 (autoimmunologicznej) i typu 2 (związanej z insulinoopornością), cukrzyca typu 3c rozwija się jako powikłanie innych schorzeń trzustki.

Najczęstszymi przyczynami cukrzycy typu 3c są: przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, przebyty ostry martwiczo-krwotoczny epizod zapalenia trzustki, resekcja trzustki, mukowiscydoza oraz hemochromatoza. Patofizjologia obejmuje nie tylko niedobór insuliny, ale także zmniejszone wydzielanie glukagonu, polipeptydu trzustkowego i inkretyn, co powoduje złożone zaburzenia metaboliczne.

Diagnostyka cukrzycy typu 3c wymaga wykazania zarówno zaburzeń gospodarki węglowodanowej, jak i potwierdzenia egzokrynnej niewydolności trzustki (badania elastazy-1 w kale, testy oddechowe). Leczenie obejmuje zarówno kontrolę glikemii (często z wczesnym włączeniem insulinoterapii), jak i suplementację enzymów trzustkowych, witamin rozpuszczalnych w tłuszczach oraz odpowiednie postępowanie żywieniowe.

Cukrzyca typu 3c stanowi istotne wyzwanie kliniczne, gdyż jest często błędnie diagnozowana jako typ 2, co prowadzi do nieoptymalnego leczenia. Szacuje się, że może stanowić 5-10% wszystkich przypadków cukrzycy, choć jej faktyczna częstość występowania może być wyższa z powodu niedodiagnozowania. Pacjenci z tą formą cukrzycy wymagają wielospecjalistycznej opieki uwzględniającej zarówno leczenie zaburzeń metabolicznych, jak i choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl