podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów
Podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów (bFGF, znany również jako FGF-2) to białko należące do rodziny czynników wzrostu fibroblastów, które odgrywa kluczową rolę w procesach angiogenezy, gojenia ran oraz regeneracji tkanek. Jest wydzielany przez różne komórki organizmu, w tym fibroblasty, makrofagi i komórki endotelialne.
bFGF stymuluje proliferację i migrację fibroblastów, komórek śródbłonka naczyniowego oraz keratynocytów. Jego działanie jest szczególnie istotne podczas procesów gojenia ran, gdzie przyspiesza regenerację uszkodzonych tkanek poprzez indukcję tworzenia nowych naczyń krwionośnych i stymulację syntezy białek macierzy pozakomórkowej.
W kontekście klinicznym, zaburzenia ekspresji bFGF wiązane są z różnymi stanami patologicznymi, w tym z chorobami nowotworowymi, gdzie nadmierna produkcja tego czynnika może sprzyjać angiogenezie nowotworowej i wzrostowi guza. Z drugiej strony, terapeutyczne zastosowanie bFGF jest badane w leczeniu trudno gojących się ran, chorób niedokrwiennych oraz w medycynie regeneracyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Patofizjologia i mechanizm
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się klonalną proliferacją komórek macierzystych hematopoezy i wtórnym włóknieniem szpiku kostnego. Patogeneza MF opiera się na konstytutywnej aktywacji szlaku JAK-STAT, najczęściej spowodowanej mutacjami somatycznymi w genach JAK2 (mutacja V617F u 45-68% pacjentów), CALR (25-35%) oraz MPL (5-10%), z około 10% pacjentów potrójnie negatywnych. Aktywacja tego szlaku prowadzi do nadmiernej proliferacji megakariocytów i komórek mieloidalnych oraz zmiany mikrośrodowiska szpiku, w tym podwyższenia poziomu cytokin prozapalnych takich jak TGF-β, PDGF, bFGF i lipokalina-2, które stymulują fibroblasty do produkcji macierzy pozakomórkowej (kolagen, retikulina). Proces ten skutkuje progresywnym włóknieniem szpiku, neoangiogenezą (w 70% przypadków zwiększona gęstość mikronaczyń) oraz uszkodzeniem niszy komórek macierzystych, co prowadzi do niewydolności szpiku i hematopoezy pozaszpikowej. Dodatkowo, mutacje wpływają na epigenetyczne mechanizmy regulacji genów, co sprzyja progresji choroby i transformacji do ostrej białaczki szpikowej (AML) u 8-23% pacjentów w ciągu 10 lat, zwłaszcza przy obecności blastów ≥10% i niekorzystnego kariotypu.
cytokina prozapalna, fedratynib, hematopoeza pozaszpikowa, inhibitor JAK, kalretikulina, komórka macierzysta mezenchymalna, lipokalina-2, macierz pozakomórkowa, megakariocyt, mielofibroza potrójnie negatywna, mikrośrodowisko szpiku kostnego, momelotinib, mutacja JAK2 V617F, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, neoangiogeneza, nowotwór mieloproliferacyjny, oksydaza lizylowa, ostra białaczka szpikowa, pacritinib, płytkowy czynnik wzrostu, podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów, reaktywna forma tlenu, receptor trombopoetyny, ruksolitynib, szlak JAK-STAT, szlak mTOR, szlak NF-κB, szlak PI3K/AKT, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Patofizjologia i mechanizm
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) definiowane jest jako utrata krwi przekraczająca 80 ml na cykl i dotyka do 30% kobiet w wieku rozrodczym, znacząco obniżając ich jakość życia. Patofizjologia HMB jest wieloczynnikowa i obejmuje dysfunkcję hemostazy endometrium, zaburzenia hormonalne, takie jak dysfunkcja owulacyjna prowadząca do nadmiernej proliferacji endometrium bez odpowiedniej opozycji progesteronowej, oraz nieprawidłową angiogenezę i strukturę naczyń w endometrium i mięśniówce macicy. Wysoki poziom aktywatorów plazminogenu w endometrium kobiet z HMB powoduje nasilony proces fibrynolizy, co sprzyja nadmiernemu krwawieniu. Ponadto, mięśniaki macicy i polipy endometrialne, poprzez lokalną dysregulację czynników wzrostu (m.in. bFGF, VEGF, TGF-β), prowadzą do patologicznych zmian naczyniowych i zwiększonej powierzchni endometrium, co również przyczynia się do HMB. Zaburzenia krzepnięcia, takie jak choroba von Willebranda, oraz wpływ leków antykoagulacyjnych i innych farmaceutyków mogą dodatkowo nasilać krwawienia. W patogenezie istotną rolę odgrywają także zaburzenia hormonalne, niedobory witamin z grupy B oraz niedoczynność tarczycy.
adenomioza, aktywator plazminogenu, angiogeneza, antykoagulant, białko SMAD, białko związane z parathormonem, choroba von Willebranda, czynnik transformujący wzrostu beta, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, decidualizacja, dysfunkcja owulacyjna, dysfunkcja płytek krwi, endometrium, gonadoliberyna, histerektomia, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, kortykosteroid, kwas traneksamowy, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, mięśniak macicy, mięśniaki macicy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obfite krwawienie miesiączkowe, płytkopochodny czynnik wzrostu, podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów, polip endometrialny, prostaglandyna, przewód Müllera, środek antykoncepcyjny, tamoksyfen, tętnica promienista, transformujący czynnik wzrostu beta, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, warstwa funkcjonalna endometrium, warstwa podstawna endometrium, wkładka domaciczna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic obwodowych – Patofizjologia i mechanizm
Choroba tętnic obwodowych (PAD) jest wynikiem miażdżycy prowadzącej do zwężenia tętnic i ograniczenia przepływu krwi do kończyn dolnych, co skutkuje niedokrwieniem mięśni i objawami chromania przestankowego. Patofizjologia PAD obejmuje uszkodzenie śródbłonka, odkładanie lipidów, rekrutację komórek zapalnych oraz stres oksydacyjny generowany przez reaktywne formy tlenu (ROS), co prowadzi do dysfunkcji mitochondrialnej i uszkodzenia mięśni szkieletowych. Hemodynamicznie, zwężenie o 50% średnicy naczynia powoduje utratę 75% przekroju poprzecznego, co znacząco ogranicza przepływ krwi, szczególnie podczas wysiłku. Niedokrwienie może mieć charakter funkcjonalny (objawy podczas wysiłku) lub krytyczny (ból spoczynkowy, zmiany troficzne). Dodatkowo, zwapnienie naczyń, obecne u 47-72% pacjentów, komplikuje diagnostykę i leczenie, zwłaszcza gdy dotyczy błony środkowej tętnic, prowadząc do ich usztywnienia i fałszywie podwyższonego wskaźnika kostka-ramię (ABI).
apolipoproteina E, blaszka miażdżycowa, cholesterol LDL, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, cilostazol, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dysfunkcja mitochondrialna, inhibitor fosfodiesterazy, krążenie oboczne, krytyczne niedokrwienie kończyn, lipoproteina o pośredniej gęstości, litotrypsja wewnątrznaczyniowa, miażdżyca, niedokrwienie kończyn, niedokrwienie krytyczne, podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów, reaktywne formy tlenu, równanie Poiseuille’a, śródbłonek naczyniowy, stres oksydacyjny, tlenek azotu, tromboksan A2, wskaźnik kostka-ramię, zakrzep naczyniowy, zgorzel, zwapnienie naczyń