hematopoeza pozaszpikowa
Hematopoeza pozaszpikowa (inaczej krwiotworzenie pozaszpikowe) to proces powstawania komórek krwi poza szpikiem kostnym. W warunkach fizjologicznych występuje w okresie życia płodowego, głównie w wątrobie i śledzionie płodu, a w późniejszym okresie ciąży również w szpiku kostnym.
U osób dorosłych hematopoeza pozaszpikowa jest zjawiskiem patologicznym, występującym w odpowiedzi na niewydolność szpiku kostnego lub zwiększone zapotrzebowanie na komórki krwi. Najczęściej lokalizuje się w śledzionie, wątrobie, węzłach chłonnych, a rzadziej w innych narządach, takich jak nadnercza, nerki, opłucna czy przestrzeń zaotrzewnowa.
Najczęstsze przyczyny hematopoezy pozaszpikowej to przewlekłe niedokrwistości hemolityczne (np. talasemia), mielofibroza, przewlekła niewydolność szpiku kostnego, nowotwory mieloproliferacyjne czy inne stany przebiegające z nieefektywną erytropoezą. W diagnostyce obrazowej może objawiać się jako powiększenie śledziony, wątroby lub obecność mas tkankowych, zwłaszcza w śródpiersiu tylnym lub przestrzeni zaotrzewnowej.
Rozpoznanie hematopoezy pozaszpikowej opiera się na badaniach obrazowych (RTG, TK, MRI), badaniach histopatologicznych oraz ocenie parametrów morfologii krwi obwodowej. Leczenie jest ukierunkowane na chorobę podstawową, a w przypadku objawów uciskowych może być konieczne zastosowanie radioterapii lub interwencji chirurgicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Patofizjologia i mechanizm
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się klonalną proliferacją komórek macierzystych hematopoezy i wtórnym włóknieniem szpiku kostnego. Patogeneza MF opiera się na konstytutywnej aktywacji szlaku JAK-STAT, najczęściej spowodowanej mutacjami somatycznymi w genach JAK2 (mutacja V617F u 45-68% pacjentów), CALR (25-35%) oraz MPL (5-10%), z około 10% pacjentów potrójnie negatywnych. Aktywacja tego szlaku prowadzi do nadmiernej proliferacji megakariocytów i komórek mieloidalnych oraz zmiany mikrośrodowiska szpiku, w tym podwyższenia poziomu cytokin prozapalnych takich jak TGF-β, PDGF, bFGF i lipokalina-2, które stymulują fibroblasty do produkcji macierzy pozakomórkowej (kolagen, retikulina). Proces ten skutkuje progresywnym włóknieniem szpiku, neoangiogenezą (w 70% przypadków zwiększona gęstość mikronaczyń) oraz uszkodzeniem niszy komórek macierzystych, co prowadzi do niewydolności szpiku i hematopoezy pozaszpikowej. Dodatkowo, mutacje wpływają na epigenetyczne mechanizmy regulacji genów, co sprzyja progresji choroby i transformacji do ostrej białaczki szpikowej (AML) u 8-23% pacjentów w ciągu 10 lat, zwłaszcza przy obecności blastów ≥10% i niekorzystnego kariotypu.
cytokina prozapalna, fedratynib, hematopoeza pozaszpikowa, inhibitor JAK, kalretikulina, komórka macierzysta mezenchymalna, lipokalina-2, macierz pozakomórkowa, megakariocyt, mielofibroza potrójnie negatywna, mikrośrodowisko szpiku kostnego, momelotinib, mutacja JAK2 V617F, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, neoangiogeneza, nowotwór mieloproliferacyjny, oksydaza lizylowa, ostra białaczka szpikowa, pacritinib, płytkowy czynnik wzrostu, podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów, reaktywna forma tlenu, receptor trombopoetyny, ruksolitynib, szlak JAK-STAT, szlak mTOR, szlak NF-κB, szlak PI3K/AKT, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor Zentiva
Produkt leczniczy Plerixafor Zentiva (20 mg/ml) stosowany w skojarzeniu z G-CSF wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chłoniakiem, szpiczakiem mnogim oraz białaczką. U chorych z chłoniakiem i szpiczakiem nie obserwuje się zwiększonej liczby komórek nowotworowych w aferezacie w porównaniu do samego G-CSF, natomiast u pacjentów z białaczką pleryksafor może mobilizować komórki białaczkowe, co stanowi przeciwwskazanie do jego stosowania w tym wskazaniu. Konieczne jest monitorowanie leukocytozy, zwłaszcza przy neutrofilii przekraczającej 50 x 10^9/L, oraz liczby płytek krwi podczas aferezy, ze względu na ryzyko małopłytkowości. W trakcie terapii należy także obserwować objawy reakcji alergicznych, w tym pokrzywkę, obrzęk okołogałkowy, duszność i niedotlenienie, które mogą wymagać leczenia przeciwhistaminowego, kortykosteroidami lub tlenoterapii.
afereza, białaczka, białaczka plazmatyczna, chłoniak, czynnik wzrostu G-CSF, duszność, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocytoza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, powiększenie śledziony, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hemolityczna płodu i noworodka (hdfn) spowodowana czynnikiem rh, inaczej choroba rh lub choroba rhesusowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w chorobie hemolitycznej płodu i noworodka (HDFN) wywołanej przez czynnik Rh uległo znaczącej poprawie dzięki wprowadzeniu profilaktyki immunoglobuliną anty-Rh (RhIg) oraz nowoczesnym metodom leczenia, takim jak transfuzje wewnątrzmaciczne pod kontrolą USG. Wczesne wykrycie konfliktu serologicznego i monitorowanie stężenia przeciwciał anty-D u matki (wartości od 7,9 do 104 IU/ml) pozwala na precyzyjne prognozowanie ryzyka niedokrwistości płodu i konieczności interwencji. Przeżywalność okołoporodowa po transfuzji donaczyniowej wynosi 62-86% u płodów z obrzękiem uogólnionym (hydrops) oraz 90% u płodów bez obrzęku, a ryzyko śmiertelności po wcześniejszym porodzie i transfuzji wymiennej wynosi około 1%. Profilaktyka RhIg znacząco zmniejszyła częstość izoimmunizacji Rh(D) z 9,1-10,3 do 1,3 przypadków na 1000 urodzeń, redukując liczbę zgonów do 4-5 na 100 000 urodzeń.
bilirubina, choroba hemolityczna płodu i noworodka, choroba Rh, choroba rhesusowa, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik Rh, hematokryt, hematopoeza pozaszpikowa, hemoliza autoimmunologiczna, immunizacja, immunoglobulina anty-Rh, izoimmunizacja Rh, kernicterus, konflikt serologiczny, niedokrwistość hemolityczna, niepełnosprawność intelektualna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płodu, obrzęk uogólniony, odruch Moro, przeciwciało anty-D, RhoGAM, transfuzja wewnątrzmaciczna, transfuzja wymienna, wodobrzusze, wysięk osierdziowy, zaburzenie neurologiczne, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neupogen 300 mcg/ml (30 mln j.m./ml)
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu, prowadzone do 1 roku, wykazały charakterystyczne dla jego działania farmakologicznego zmiany, takie jak leukocytoza, rozrost elementów krwiotwórczych szpiku, ziarnistość pozaszpikowa oraz powiększenie śledziony. Wszystkie te efekty były odwracalne po zaprzestaniu terapii, co potwierdza ich nie-toksyczny charakter. W badaniach rozwojowych na królikach dożylne podawanie filgrastymu w dawce 80 μg/kg mc./dobę w okresie organogenezy spowodowało toksyczność u samic, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie wielkości miotu oraz masy płodów. Przy dawce 100 μg/kg mc./dobę (50-90 razy wyższej niż dawka kliniczna 5 μg/kg mc./dobę) zaobserwowano wady rozwojowe płodu i toksyczność u samic. NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej ustalono na poziomie 10 μg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-5-krotnemu narażeniu klinicznemu.
czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, hematopoeza, hematopoeza pozaszpikowa, krwinki białe, narażenie ogólnoustrojowe, NOAEL, odwracalność objawów, opóźnienie różnicowania, poronienie po implantacji, powiększenie śledziony, samoistne poronienie, szpik kostny, toksyczność ciążowa, toksyczność wielokrotna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pleryksafor stosowany w skojarzeniu z G-CSF jest skutecznym środkiem mobilizującym hematopoetyczne komórki macierzyste, jednak wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego, zwłaszcza liczby leukocytów i płytek krwi. U pacjentów z neutrofilią >50 x 10^9/L konieczna jest szczególna ostrożność. Wskazane jest unikanie stosowania pleryksaforu u chorych z białaczką ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych do krwi obwodowej i materiału aferetycznego. Małopłytkowość, będąca powikłaniem aferezy, wymaga regularnej kontroli liczby płytek, aby zapobiec krwotocznym powikłaniom. Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie, dlatego konieczne jest zapewnienie możliwości natychmiastowej interwencji.
Podskórne podanie pleryksaforu może wywoływać reakcje wazowagalne, niedociśnienie ortostatyczne oraz omdlenia, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych podczas terapii. W badaniach przedklinicznych wykazano, że długotrwałe stosowanie pleryksaforu w dawkach około 4-krotnie wyższych niż zalecane może prowadzić do hematopoezy pozaszpikowej i powiększenia śledziony. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki powiększenia i pęknięcia śledziony u pacjentów leczonych pleryksaforem i G-CSF, dlatego ból w lewym nadbrzuszu lub okolicy barku powinien skłonić do diagnostyki śledziony. Preparaty zawierające pleryksafor są praktycznie wolne od sodu (<23 mg/dawka), co umożliwia ich stosowanie u pacjentów na diecie niskosodowej.
białaczka plazmatyczna, chłoniak, czynnik wzrostu G-CSF, duszność, hematopoeza pozaszpikowa, hiperleukocytoza, komórka białaczkowa, komórka nowotworowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, leukafereza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, ostra białaczka szpikowa, parametr hemodynamiczny, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, tlenoterapia, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor Biofar
Pleryksafor (Plerixafor Biofar, 20 mg/ml) stosowany w skojarzeniu z G-CSF służy do mobilizacji macierzystych komórek krwiotwórczych u pacjentów z chłoniakiem lub szpiczakiem mnogim, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych oraz leukocytozy. U pacjentów z białaczką stosowanie pleryksaforu jest przeciwwskazane, gdyż może prowadzić do zwiększonej liczby komórek białaczkowych we krwi i ich obecności w produkcie aferezy. Należy regularnie kontrolować morfologię krwi, zwłaszcza liczbę leukocytów i płytek, ze względu na ryzyko neutrofilii powyżej 50 x 10^9/l oraz małopłytkowości, a także monitorować parametry życiowe pacjenta podczas i po podaniu leku z uwagi na możliwość wystąpienia reakcji wazowagalnych, niedociśnienia ortostatycznego i omdleń.
białaczka plazmatyczna, G-CSF, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocytoza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, szpik kostny, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myfortic 180 mg
Mykofenolan sodu (MPA) wykazuje specyficzny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych, głównie dotyczący układu krwiotwórczego i limfatycznego. U gryzoni obserwowano regeneratywną niedokrwistość aplastyczną z istotnym zmniejszeniem liczby erytroblastów i normoblastów w szpiku kostnym oraz powiększenie śledziony i hematopoezę pozaszpikową. Objawy te pojawiały się przy ekspozycji na poziomie równym lub niższym niż kliniczna dawka 1,44 g/dobę stosowana u pacjentów po przeszczepieniu nerki. U psów dominowały objawy ze strony układu pokarmowego przy podobnych poziomach ekspozycji. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych zarówno in vitro (komórki chłoniaka myszy, mikrojądrowy test na komórkach V79) jak i in vivo (mikrojądrowy test na komórkach szpiku myszy), co wiąże się z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów. Jednakże inne testy in vitro nie potwierdziły genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie fototoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, farmakodynamika leku, genotoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, kwas mykofenolowy, mykofenolan sodu, niedokrwistość aplastyczna, płodność, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój prenatalny i postnatalny, synteza nukleotydów, szpik kostny, teratogenność, test in vitro, test mikrojądrowy, toksyczność powtarzanych dawek, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Kwas mykofenolowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania kwasu mykofenolowego w postaci soli sodowej wykazały istotną toksyczność hematologiczną, głównie w układzie krwiotwórczym i limfatycznym, manifestującą się regeneracyjną niedokrwistością aplastyczną oraz zmniejszeniem liczby erytroblastów i normoblastów w szpiku. Efekty te obserwowano przy ekspozycji równej lub niższej niż kliniczna dawka 1,44 g/dobę stosowana u pacjentów po przeszczepieniu nerki. Dodatkowo, u psów odnotowano objawy ze strony układu pokarmowego przy podobnej ekspozycji. Badania genotoksyczności wskazały na potencjał wywoływania aberracji chromosomowych, co jest zgodne z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów przez lek, choć nie wszystkie testy potwierdziły ten efekt. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego nawet przy ekspozycji 0,6–5-krotnie wyższej niż u ludzi. W zakresie reprodukcji, kwas mykofenolowy nie wpływał na płodność szczurów, jednak wykazał silne działanie teratogenne już przy dawce 1 mg/kg, odpowiadającej 0,05 ekspozycji klinicznej, powodując wady rozwojowe takie jak anoftalmia, częściowy brak kości czaszki i przepuklinę pępkową. Dodatkowo, dawka 3 mg/kg indukowała opóźnienia rozwojowe i wady u potomstwa.
aberracja chromosomowa, agenezja kości czaszki, anoftalmia, działania niepożądane leku, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytroblasty polichromatyczne, fototoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, komórki szpiku kostnego, kwas mykofenolowy, mielogram, mykofenolan sodu, niedokrwistość aplastyczna, normoblasty, przepuklina pępkowa, sól sodowa, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Objawy
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór hematologiczny charakteryzujący się włóknieniem szpiku kostnego, prowadzącym do zaburzeń hematopoezy i objawów takich jak anemia, leukopenia, małopłytkowość oraz splenomegalia, obecna u niemal wszystkich pacjentów w momencie diagnozy. Objawy kliniczne obejmują zmęczenie, duszność, ból brzucha związany z powiększoną śledzioną, nocne poty, utratę masy ciała oraz świąd skóry. Przebieg choroby jest zmienny, z możliwością stabilnego przebiegu lub progresji do ciężkiej anemii, powiększenia narządów, infekcji i transformacji w ostrą białaczkę szpikową (AML) u 10-20% pacjentów w ciągu 10 lat. Średni czas przeżycia wynosi około 6 lat, z podziałem na grupy ryzyka prognostycznego, gdzie niskie ryzyko wiąże się ze średnim przeżyciem około 11 lat, a wysokie ryzyko około 2 lat. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek, obecność objawów ogólnoustrojowych, stopień anemii, liczba blastów, leukocytoza lub leukopenia, małopłytkowość oraz mutacje genetyczne (JAK2, CALR, MPL).
amyloidoza, anemia, autoprzeciwciała, encefalopatia wątrobowa, hematopoeza pozaszpikowa, hepatomegalia, komórki blastyczne, krwioplucie, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, mielofibroza, mutacje genetyczne, nadciśnienie wrotne, nocne poty, nowotwór krwi, ostra białaczka szpikowa, powiększona śledziona, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, splenomegalia, świąd skóry, szpik kostny, trombocytopenia, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylaki przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor MSN
Pleryksafor w dawce 20 mg/ml, stosowany w skojarzeniu z G-CSF, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych u pacjentów z chłoniakiem, szpiczakiem mnogim oraz białaczką, zwłaszcza ostrą białaczką szpikową i plazmatyczną. Lek może zwiększać liczbę krążących leukocytów i macierzystych komórek krwiotwórczych, co wymaga systematycznego monitorowania liczby leukocytów, zwłaszcza przy neutrofilii przekraczającej 50 x 10⁹/L. Małopłytkowość, będąca powikłaniem aferezy, również wymaga kontroli liczby płytek krwi. Należy unikać stosowania pleryksaforu u pacjentów z białaczką do mobilizacji komórek krwiotwórczych ze względu na ryzyko mobilizacji komórek białaczkowych do produktu aferezy.
afereza, białaczka, białaczka plazmatyczna, duszność, dysfagia, G-CSF, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocyt, macierzyste komórki krwiotwórcze, małopłytkowość, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marelim 360 mg
Dane przedkliniczne dotyczące mykofenolanu sodu, substancji czynnej leku Marelim, wskazują na istotne ryzyka toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu krwiotwórczego i limfatycznego. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano regeneracyjną niedokrwistość aplastyczną oraz zmniejszenie liczby erytroblastów, przy ekspozycji równej lub mniejszej niż kliniczna (zalecana dawka 1,44 g/dobę). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego przy podobnej ekspozycji, co sugeruje możliwość wystąpienia działań niepożądanych u ludzi. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych, co może być związane z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, choć nie wszystkie testy potwierdziły ten efekt. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach powodujących ekspozycję 0,6–5-krotnie wyższą niż u pacjentów.
aberracja chromosomowa, anoftalmia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, erytroblast polichromatyczny, fototoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, komórki erytroidalne, mielogram, niedokrwistość aplastyczna, odruch źreniczny, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu (Neupogen) wykazały, że długotrwałe podawanie leku prowadzi do zwiększenia liczby leukocytów, rozrostu elementów krwiotwórczych szpiku, powstawania ziarnistości pozaszpikowej oraz powiększenia śledziony, co jest zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania czynnika wzrostu. Wszystkie zmiany były odwracalne po zaprzestaniu terapii, co wskazuje na brak trwałych skutków ubocznych. W badaniach rozrodczości i teratogenności u królików dawka toksyczna wyniosła 80 μg/kg mc./dobę, powodując toksyczność u samic, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie masy płodów oraz wielkości miotu. Wady rozwojowe obserwowano przy dawce 100 μg/kg mc./dobę, co odpowiada narażeniu 50-90-krotnie wyższemu niż dawka kliniczna 5 μg/kg mc./dobę. NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej ustalono na poziomie 10 μg/kg mc./dobę (3-5-krotne narażenie kliniczne).
filgrastym, funkcje rozrodcze, hematopoeza, hematopoeza pozaszpikowa, krwinki białe, mechanizm działania filgrastymu, narażenie ogólnoustrojowe, neutrofil, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, różnicowanie cech zewnętrznych, samoistne poronienie, splenomegalia, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wady rozwojowe płodu, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pleryksaforu obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, działania farmakologicznego, potencjału teratogennego oraz właściwości genotoksycznych. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni podanie podskórne pojedynczej dawki wywołało przemijające objawy nerwowo-mięśniowe, takie jak brak koordynacji, duszność i kurcze mięśniowe. W badaniach przewlekłych obserwowano zwiększenie liczby leukocytów, zwiększone wydalanie wapnia i magnezu z moczem, nieznaczne powiększenie masy śledziony, biegunki i tachykardię. Histopatologicznie stwierdzono krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie. Margines ekspozycji u młodych szczurów przy maksymalnej tolerowanej dawce (MTD) był co najmniej 18-krotnie wyższy niż największa dawka kliniczna stosowana u dzieci do 18 lat. W badaniach receptorowych in vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazywał umiarkowane lub silne powinowactwo do receptorów presynaptycznych układu nerwowego (kanały wapniowe typu N, potasowe SKCa, receptory H3, M1, M2, α1B, α2C, Y/Y1, NMDA), jednak kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieustalone.
angiogeneza, ataksja, badanie histopatologiczne, cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, duszność, dysplazja szkieletowa, działanie teratogenne, glejak, hematopoeza, hematopoeza pozaszpikowa, hiperkalciuria, kanał potasowy SKCa, kanał wapniowy typu N, leukocytoza, maksymalna tolerowana dawka, móżdżek, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor neuropeptydu, receptor NMDA, resorpcja płodu, sedacja, tachykardia, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myfortic 360 mg
Przedkliniczne badania mykofenolanu sodu (substancji czynnej Myfortic) wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności po podaniu wielokrotnym są układ krwiotwórczy i limfatyczny, z objawami takimi jak regeneratywna niedokrwistość aplastyczna, zmniejszenie liczby erytroblastów i normoblastów oraz powiększenie śledziony. Toksyczność obserwowano przy ekspozycjach równych lub mniejszych niż te u pacjentów przy dawce 1,44 g/dobę. U psów stwierdzono objawy ze strony układu pokarmowego przy podobnych poziomach ekspozycji. Wyniki badań genotoksyczności wskazują na potencjał wywoływania aberracji chromosomowych, co może być związane z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, jednak inne testy in vitro nie potwierdziły jednoznacznie genotoksyczności. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy ekspozycjach do 0,6–5-krotności klinicznych (1,44 g/dobę).
aberracja chromosomowa, anoftalmia, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, erytroblast polichromatyczny, fototoksyczność, genotoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, kwas mykofenolowy, mielogram, mykofenolan sodu, niedokrwistość aplastyczna, przepuklina pępkowa, rakotwórczość, splenomegalia, teratogenność, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy