komórki erytroidalne
Komórki erytroidalne stanowią linię komórek krwi odpowiedzialną za produkcję erytrocytów (czerwonych krwinek). Proces różnicowania komórek erytroidalnych, nazywany erytropoezą, rozpoczyna się od wielopotencjalnej komórki macierzystej szpiku kostnego i prowadzi poprzez stadium proerytroblastów, erytroblastów zasadochłonnych, erytroblastów kwasochłonnych, normoblastów, retikulocytów, aż do dojrzałych erytrocytów.
Głównym czynnikiem regulującym erytropoezę jest erytropoetyna (EPO) – hormon produkowany głównie przez komórki śródmiąższowe nerek w odpowiedzi na hipoksję tkankową. Erytropoetyna działa na receptory obecne na powierzchni komórek erytroidalnych, stymulując ich proliferację i różnicowanie, a także zapobiegając ich apoptozie.
Zaburzenia dojrzewania komórek erytroidalnych mogą prowadzić do różnych form niedokrwistości, takich jak niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna czy talasemie. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje ocenę morfologii szpiku kostnego z określeniem stosunku komórek erytroidalnych do mieloidalnych (stosunek E:G), badania cytogenetyczne oraz molekularne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marelim 180 mg
Dane przedkliniczne dotyczące mykofenolanu sodu (substancji czynnej leku Marelim) wskazują na toksyczność układu krwiotwórczego i limfatycznego u gryzoni, gdzie obserwowano regeneracyjną niedokrwistość aplastyczną oraz zmniejszenie liczby erytroblastów w szpiku kostnym. Zmiany te występowały przy ekspozycji ogólnoustrojowej równej lub mniejszej niż kliniczna (po dawce 1,44 g/dobę). U psów stwierdzono toksyczność układu pokarmowego przy podobnej ekspozycji. Potencjał genotoksyczny oceniono w testach in vitro i in vivo, gdzie wykazano możliwość indukcji aberracji chromosomowych, co może wynikać z hamowania syntezy nukleotydów, choć inne testy in vitro nie potwierdziły genotoksyczności. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego przy ekspozycji do 5-krotnie wyższej niż kliniczna.
aberracja chromosomowa, ekspozycja układowa na lek, erytroblasty polichromatyczne, fototoksyczność, hamowanie syntezy nukleotydów, hemopoeza pozaszpikowa, komórki erytroidalne, kwas mykofenolowy, mykofenolan sodu, normoblasty, odruch źreniczny, przepuklina pępkowa, splenomegalia, szpik kostny, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marelim 360 mg
Dane przedkliniczne dotyczące mykofenolanu sodu, substancji czynnej leku Marelim, wskazują na istotne ryzyka toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu krwiotwórczego i limfatycznego. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano regeneracyjną niedokrwistość aplastyczną oraz zmniejszenie liczby erytroblastów, przy ekspozycji równej lub mniejszej niż kliniczna (zalecana dawka 1,44 g/dobę). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego przy podobnej ekspozycji, co sugeruje możliwość wystąpienia działań niepożądanych u ludzi. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych, co może być związane z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, choć nie wszystkie testy potwierdziły ten efekt. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach powodujących ekspozycję 0,6–5-krotnie wyższą niż u pacjentów.
aberracja chromosomowa, anoftalmia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, erytroblast polichromatyczny, fototoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, komórki erytroidalne, mielogram, niedokrwistość aplastyczna, odruch źreniczny, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy