zaćma popromienna

Zaćma popromienna (ang. radiation-induced cataract) to zmętnienie soczewki oka powstające w wyniku ekspozycji na promieniowanie jonizujące. Jest jednym z uznanych, odległych skutków ubocznych radioterapii stosowanej w okolicy głowy i szyi, zwłaszcza w leczeniu nowotworów oczodołu, zatok przynosowych, podstawy czaszki oraz mózgu.

Mechanizm powstawania zaćmy popromiennej wiąże się z uszkodzeniem komórek nabłonka soczewki przez wolne rodniki powstające w wyniku działania promieniowania. Dochodzi do zaburzenia proliferacji i różnicowania komórek nabłonka, co prowadzi do nieprawidłowego formowania włókien soczewki i w konsekwencji do utraty jej przejrzystości.

Czynnikami ryzyka rozwoju zaćmy popromiennej są: dawka promieniowania (próg dawki szacuje się na 0,5-2 Gy), wiek pacjenta (większa wrażliwość u dzieci), jednoczesna chemioterapia oraz predyspozycje genetyczne. Okres latencji między ekspozycją na promieniowanie a rozwojem zaćmy może wynosić od kilku miesięcy do wielu lat.

Leczenie zaćmy popromiennej nie różni się od postępowania w przypadku innych typów zaćmy i polega na chirurgicznym usunięciu zmętniałej soczewki oraz wszczepieniu sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. U pacjentów po radioterapii należy jednak zwrócić szczególną uwagę na potencjalnie większe ryzyko powikłań śród- i pooperacyjnych, związanych z uszkodzeniem tkanek oka przez promieniowanie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl