fosamprenawir
Fosamprenawir to lek przeciwwirusowy należący do grupy inhibitorów proteazy HIV, stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV-1. Jest prolekiem amprenawiru, co oznacza, że po podaniu doustnym ulega przekształceniu w aktywną formę leku w organizmie pacjenta.
Mechanizm działania fosamprenawiru polega na hamowaniu aktywności proteazy HIV – enzymu niezbędnego do tworzenia dojrzałych cząstek wirusa. Blokując ten proces, lek uniemożliwia produkcję zakaźnych wirionów i ogranicza rozprzestrzenianie się infekcji w organizmie.
Fosamprenawir stosuje się zawsze w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi w ramach terapii skojarzonej (HAART). Najczęściej podawany jest razem z małą dawką rytonawiru, który zwiększa jego biodostępność i wydłuża okres półtrwania w organizmie. Typowy schemat dawkowania obejmuje 700 mg fosamprenawiru z 100 mg rytonawiru dwa razy dziennie.
Do najczęstszych działań niepożądanych fosamprenawiru należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności), wysypki skórne oraz zaburzenia lipidowe (podwyższony poziom cholesterolu i triglicerydów). Lek może wchodzić w liczne interakcje z innymi substancjami, gdyż jest metabolizowany przez cytochrom P450.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Roswera 5 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych z lekami hamującymi te białka, prowadząc do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Inhibitory proteazy, takie jak atazanawir/rytonawir, powodują 3-7-krotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę, co wymaga dostosowania dawki (maksymalnie 10 mg). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, a stosowanie fibratów w dawkach 30-40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać jej stężenie o około 50%. Rozuwastatyna nie wykazuje istotnych interakcji z układem CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten szlak.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, baicalin, BCRP, cyklosporyna, darolutamid, darunawir rytonawir, digoksyna, dronedaron, eltrombopag, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, grazoprewir elbaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryn, lopinawir/rytonawir, miopatia, norgestrel, OATP1B1, ombitaswir parytaprewir rytonawir dazabuwir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sylimaryna, tikagrelor, typranawir rytonawir, warfaryna, welpataswir, zawiesina zmniejszająca kwaśność soku żołądkowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Roswera 15 mg
Rozuwastatyna jest substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory tych transporterów, takie jak cyklosporyna (7,1-krotne zwiększenie AUC), sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir (7,4-krotne zwiększenie AUC) czy atazanawir/rytonawir (3,1-krotne zwiększenie AUC), znacząco podnoszą ekspozycję na rozuwastatynę, zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku takich interakcji zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki, np. rozpoczęcie terapii od 5 mg/dobę oraz monitorowanie działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z cyklosporyną. Inne leki, takie jak gemfibrozyl (600 mg 2x/dobę), podwajają Cmax i AUC rozuwastatyny, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 20 mg. Interakcje farmakodynamiczne, np. z kwasem fusydowym, zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga przerwania terapii rozuwastatyną podczas stosowania kwasu fusydowego.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, AUC, baikalina, BCRP, cyklosporyna, darunawir rytonawir, digoksyna, dronedaron, działanie hipolipemizujące, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, profil lipidowy, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampina, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sylimaryna, tikagrelor, triglicerydy, wodorotlenek glinu i magnezu, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Colchicine RPH 500 mcg
Kolchicyna w dawce 500 mikrogramów (Colchicine RPH) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Lek ten jest substratem enzymu CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp), co powoduje, że inhibitory tych białek (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie kolchicyny w osoczu nawet 3-4-krotnie (np. klarytromycyna podnosi Cmax o 297% i AUC o 339%), co wymaga czterokrotnego zmniejszenia dawki i zachowania co najmniej 3-dniowej przerwy przed ponownym leczeniem. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil, diltiazem, sok grejpfrutowy) powodują wzrost ekspozycji na lek o około 90-130%, co wymaga dwukrotnego zmniejszenia dawki. Interakcje z cyklosporyną (silny inhibitor P-gp) również znacząco zwiększają stężenie kolchicyny (Cmax wzrost o 324%, AUC o 317%), co jest związane z ryzykiem nefrotoksyczności i wymaga podobnej redukcji dawki. Ponadto kolchicyna wpływa na wchłanianie witaminy B12, tłuszczów, elektrolitów i cukrów, co może skutkować obniżeniem poziomu cholesterolu i karotenu w surowicy. Należy także uwzględnić potencjalne fałszywie dodatnie wyniki badań moczu na erytrocyty i hemoglobinę oraz zaburzenia oznaczania 17-hydroksykortykosteroidów.
amprenawir, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atazanawir, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, dna moczanowa, erytromycyna, flukonazol, fosamprenawir, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lek sympatykomimetyczny, nefazodon, nelfinawir, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Ridlip 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na białka transportujące OATP1B1 i BCRP, co może prowadzić do istotnego zwiększenia ekspozycji na lek i ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony i nieistotny dla enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji na tym poziomie. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i Cmax), gemfibrozylem (2-krotne zwiększenie Cmax i AUC) oraz innymi lekami wpływającymi na transportery, co wymaga dostosowania dawki rozuwastatyny, zwykle rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg stosowanej bez interakcji. Przeciwwskazane jest łączenie rozuwastatyny z cyklosporyną oraz fibratami w dawce 40 mg, a także z kwasem fusydowym ze względu na ryzyko rabdomiolizy.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, baicalin, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, itrakonazol, kapmatynib, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, lopinawir, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, norgestrel, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sylimaryna, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir, zawiesina zmniejszająca kwaśność soku żołądkowego - Leksykon substancji czynnych
Rytonawir – Dawkowanie i sposób podawania
Rytonawir jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV, pełniącym funkcję leku przeciwretrowirusowego w monoterapii lub jako farmakokinetyczny wzmacniacz innych inhibitorów proteazy. Podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, powinien być przyjmowany z jedzeniem, a tabletki należy połykać w całości, aby zachować optymalne właściwości farmakokinetyczne. Dawkowanie rytonawiru w skojarzeniu z innymi inhibitorami proteazy u dorosłych jest zróżnicowane, np. z atazanawirem 300 mg raz na dobę i rytonawirem 100 mg raz na dobę, czy z lopinawirem w postaci złożonej (400 mg + 100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg + 200 mg raz na dobę). W monoterapii rytonawiru u dorosłych zalecana dawka to 600 mg dwa razy na dobę (1200 mg/dobę), z zalecanym stopniowym zwiększaniem dawki w ciągu 14 dni, aby poprawić tolerancję i zapobiec oporności. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 600 mg dwa razy na dobę, z początkowym dawkowaniem 250 mg/m² i stopniowym zwiększaniem co 2-3 dni o 50 mg/m².
amprenawir, atazanawir, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, darunawir, dializa otrzewnowa, efawirenz, farmakokinetyka, fosamprenawir, hemodializa, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, newirapina, niewyrównana choroba wątroby, oporność na leki, rytonawir, sakwinawir, tabletka powlekana, typranawir, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie replikacji wirusa, zakażenie HIV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Crestor 20 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Przykładowo, cyklosporyna powoduje około 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC około 3-krotnie i Cmax 7-krotnie, wymagając dostosowania dawki. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a jednoczesne stosowanie fibratów z rozuwastatyną w dawce 40 mg jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą zmniejszać jej stężenie o około 50%. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) mogą powodować zmiany INR podczas terapii rozuwastatyną, co wymaga monitorowania. Ponadto, tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny i powikłań nerkowych. Metabolizm rozuwastatyny nie jest istotnie zależny od cytochromu P450, co ogranicza interakcje na tym poziomie.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, baicalin, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, itrakonazol, kampatynib, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciw nadkwaśności, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, sylimaryna, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu, woksylaprewir, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Crosuvo, jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te transportery, prowadzącymi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny przez cytochrom P450 jest minimalny, co ogranicza interakcje z inhibitorami lub induktorami tych enzymów, potwierdzone brakiem klinicznie istotnych interakcji z flukonazolem i ketokonazolem. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax), gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC i Cmax) oraz innymi lekami lipidowymi, które wymagają dostosowania dawki rozuwastatyny, rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg bez interakcji. Przeciwwskazane jest stosowanie Crosuvo z cyklosporyną oraz dawką 40 mg w połączeniu z fibratami. Ponadto, leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, co może mieć znaczenie kliniczne.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka rozuwastatyny, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, statyna, sylimaryna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter wątrobowy OATP1B1, warfaryna, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Paroxinor 20 mg
Paroksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paroksetyny z inhibitorami MAO, innymi lekami serotoninergicznymi (np. L-tryptofan, tryptany, tramadol, linezolid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego. Paroksetyna znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki fenotiazynowe (np. tiorydazyna), leki przeciwarytmiczne typu Ic (propafenon, flekainid), metoprolol (szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca) oraz pimozyd, którego stężenie może wzrosnąć 2,5-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Istotna jest także interakcja z tamoksyfenem, gdzie paroksetyna obniża stężenie aktywnego metabolitu endoksyfenu o 65-75%, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii przeciwnowotworowej.
atomoksetyna, atypowy lek przeciwpsychotyczny, buprenorfina, chlorek metylotioniny, CYP2D6, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, fentanyl, fenytoina, fosamprenawir, glikemia, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, karbamazepina, krwotok, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, linezolid, metoprolol, miwakurium, niesteroidowy lek przeciwzapalny, petydyna, pimozyd, prawastatyna, procyklidyna, rysperydon, SSRI, suksametonium, tamoksyfen, tramadol, tryptan, tryptofan, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ritonavir Accord 100 mg
Rytonawir w postaci tabletek powlekanych (Ritonavir Accord) jest stosowany głównie jako wzmacniacz farmakokinetyczny innych inhibitorów proteazy HIV-1 i powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu HIV. Lek podaje się doustnie zawsze z jedzeniem, co zwiększa biodostępność, a tabletki należy połykać w całości. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 600 mg dwa razy na dobę (dawka dobowa 1200 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki w ciągu maksymalnie 14 dni. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 600 mg dwa razy na dobę, również z zaleceniem stopniowego zwiększania dawki. Rytonawir jest metabolizowany głównie w wątrobie, a jego klirens nerkowy jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek z zachowaniem ostrożności i uwzględnieniem specyfiki inhibitora proteazy podawanego w skojarzeniu.
amprenawir, atazanawir, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, darunawir, dializa otrzewnowa, fosamprenawir, hemodializa, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV-1, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, niewydolność nerek, niewyrównana choroba wątroby, powierzchnia ciała, rytonawir, sakwinawir, typranawir, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV, zawiesina doustna, zwiększanie dawki