lizozym
Lizozym to enzym o właściwościach antybakteryjnych, który naturalnie występuje w organizmie człowieka. Odkryty przez Alexandra Fleminga w 1922 roku, znany jest również jako muramidaza i należy do rodziny hydrolaz glikozydowych.
Mechanizm działania lizozymu polega na hydrolizie wiązań β-1,4-glikozydowych w peptydoglikanie, głównym składniku ściany komórkowej bakterii. Dzięki temu powoduje lizę komórek bakteryjnych, szczególnie skutecznie zwalczając bakterie Gram-dodatnie. Bakterie Gram-ujemne są bardziej odporne na jego działanie ze względu na obecność zewnętrznej błony lipopolisacharydowej.
W organizmie człowieka lizozym występuje w wielu płynach ustrojowych, w tym w łzach, ślinie, wydzielinie z nosa, mleku matki oraz w ziarnistościach neutrofili. Stanowi istotny element nieswoistej odpowiedzi immunologicznej, tworząc pierwszą linię obrony przeciwko patogenom. Obniżone stężenie lizozymu może świadczyć o zaburzeniach odporności.
W medycynie lizozym stosowany jest jako środek przeciwbakteryjny w preparatach do leczenia infekcji górnych dróg oddechowych, stanów zapalnych jamy ustnej oraz w kroplach do oczu. Jego właściwości antybakteryjne wykorzystywane są również w przemyśle spożywczym jako naturalny konserwant.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omniscan 0,5 mmol/ml
Przedkliniczne badania gadodiamidu (substancji czynnej Omniscan) wykazały jego korzystny profil bezpieczeństwa i farmakokinetyki. W modelach zwierzęcych (psy, szczury) nie zaobserwowano istotnych efektów kardiotoksycznych, a testy in vitro potwierdziły brak wpływu na uwalnianie histaminy, aktywację układu dopełniacza, aktywność cholinoesterazy, lizozymu oraz morfologię erytrocytów. Testy skórne u świnek morskich nie wykazały właściwości antygenowych, co wskazuje na niski potencjał alergizujący. Farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim rozprzestrzenianiem do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, eliminacją głównie przez nerki drogą przesączania kłębuszkowego oraz objętością dystrybucji około 25% objętości ciała. Czas połowicznej eliminacji u ludzi i małp jest porównywalny, co potwierdza przewidywalność farmakokinetyczną.
alergia, antygen, cholinoesteraza, dystrybucja leku, działanie teratogenne, erytrocyty, gadodiamid, histamina, lizozym, naczynia krwionośne, podanie dotętnicze, podanie okołonaczyniowe, potencjał rakotwórczy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, rozrodczość, środek kontrastowy, tolerancja miejscowa, układ dopełniacza, układ kostny - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Patofizjologia i mechanizm
Impetigo to ostra, wysoce zakaźna bakteryjna infekcja powierzchownych warstw naskórka, najczęściej wywoływana przez Staphylococcus aureus (około 80% przypadków niepęcherzowej postaci) oraz Streptococcus pyogenes (GAS). W klimacie umiarkowanym dominującym patogenem jest S. aureus, natomiast w tropikach przeważa GAS. Impetigo dzieli się na niepęcherzowe (70% przypadków) i pęcherzowe (30%), z których pęcherzowe jest niemal wyłącznie wywoływane przez S. aureus produkujące toksyny eksfoliatywne (A, B, D), które hydrolizują desmogleinę-1, prowadząc do utraty adhezji keratynocytów i powstawania pęcherzy. Patogeneza obejmuje również produkcję superantygenów, które masowo aktywują limfocyty T i indukują cytokiny prozapalne (IL-1, IL-6, TNF-α), co może skutkować poważnymi objawami ogólnoustrojowymi. Szczepy MRSA, często zawierające leukocydynę Panton-Valentine, wykazują zwiększoną zjadliwość i oporność na leczenie.
białko M paciorkowca, cząsteczka adhezji komórkowej, desmogleina, doksycyklina, eksfoliatyna, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, impetigo, interleukina, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, leukocydyna Panton-Valentine, limfocyt T, lizozym, minocyklina, MRSA, mupirocyna, paciorkowiec grupy A, posocznica, proteaza serynowa, PSGN, retapamulina, SSSS, superantygen, tetracyklina, TNF-alfa, toksyna eksfoliatywna, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny przewodu słuchowego zewnętrznego, najczęściej wywołany infekcją bakteryjną, głównie przez Pseudomonas aeruginosa (41%) i Staphylococcus aureus (15%). Patogeneza opiera się na naruszeniu naturalnych mechanizmów obronnych przewodu słuchowego, takich jak obecność woskowiny, kwaśne pH (4-5) oraz enzymy przeciwbakteryjne. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na wilgoć (pływanie, kąpiele), mikrourazy skóry (np. czyszczenie patyczkami), choroby skóry (egzema, łuszczyca), cukrzycę oraz obniżoną odporność. Klinicznie wyróżnia się postać ostrą (<3 miesiące), przewlekłą (>3 miesiące) oraz złośliwą, zagrażającą życiu, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i immunosupresją. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, wymazach mikrobiologicznych oraz badaniach obrazowych (TK, MRI) w przypadku podejrzenia powikłań.
alergia kontaktowa, antybiotyk miejscowy, Aspergillus, atopowe zapalenie skóry, błona bębenkowa, Candida albicans, cellulitis, cerumen, choroba skóry, cyprofloksacyna, egzema, infekcja grzybicza, infekcja polimikrobialna, klotrymazol, knot uszny, kortykosteroid miejscowy, krople do uszu, kwaśne pH, lek przeciwgrzybiczny, lizozym, łuszczyca, łyżeczka uszna, maceracja skóry, mikroangiopatia cukrzycowa, mikrouraz skóry, nadtlenek wodoru, neomycyna, nystatyna, otitis externa, polimyksyna B, porażenie nerwu twarzowego, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, przewód słuchowy zewnętrzny, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, ucho pływaka, woskowina, wyprysk, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie ucha zewnętrznego, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie spojówek – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie spojówek to zapalny proces obejmujący cienką błonę śluzową wyściełającą powieki i pokrywającą twardówkę, charakteryzujący się rozszerzeniem naczyń krwionośnych, obrzękiem tkanki spojówkowej oraz naciekiem komórek zapalnych. Etiologia jest zróżnicowana i obejmuje infekcje wirusowe (około 80% przypadków u dorosłych, głównie adenowirusy serotypów 8, 19, 37), bakteryjne (najczęściej gronkowce, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, a w nadostrych przypadkach Neisseria gonorrhoeae) oraz alergiczne, związane z IgE i uwalnianiem histaminy. Mechanizmy obronne oka obejmują barierę nabłonkową, immunoglobuliny w filmie łzowym oraz mechaniczne działanie mrugania. Klinicznie zapalenie spojówek manifestuje się zaczerwienieniem, obrzękiem, wydzieliną i może prowadzić do powikłań takich jak keratopatia punktowa czy nacieki podnabłonkowe rogówki.
adenowirus, alergiczne zapalenie spojówek, bakteryjne zapalenie spojówek, Chlamydia trachomatis, epidemiczne keratoconjunctivitis, film łzowy, gonokokowe zapalenie spojówek, immunoglobulina, immunoglobulina E, lizozym, mediator zapalny, nadostre bakteryjne zapalenie spojówek, Neisseria gonorrhoeae, opryszczkowe zapalenie rogówki, ostre zapalenie spojówek, pęcherzykowe zapalenie spojówek, przewlekłe zapalenie spojówek, różowe oko, twardówka, wirusowe zapalenie spojówek, zapalenie spojówek, zapalenie spojówek noworodków, zapalenie spojówki - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Etiologia i przyczyny
Alergia na jajka jest reakcją nadwrażliwości typu I, mediowaną przez przeciwciała IgE, skierowane przeciwko białkom jajka, głównie owomukoidowi (Gal d 1), owoalbuminie (Gal d 2), owotransferynie (Gal d 3), lizozymowi (Gal d 4) oraz alfa-livetynie (Gal d 5) z żółtka. Mechanizm patofizjologiczny opiera się na aktywacji limfocytów Th2 i nadprodukcji IL-4, co sprzyja produkcji IgE. Alergeny te wykazują różną stabilność termiczną – owomukoid jest odporny na wysoką temperaturę, natomiast owoalbumina ulega denaturacji, co tłumaczy, dlaczego pacjenci mogą tolerować pieczone jajka, ale reagują na surowe lub lekko gotowane. Epidemiologicznie alergia na jajka dotyka do 2% dzieci, z wyższą częstością u niemowląt (do 8,9% w Australii) i u dzieci z atopią, egzemą oraz innymi alergiami pokarmowymi. U większości dzieci alergia ustępuje do 5-16 roku życia, jednak utrzymanie się alergii wiąże się z wysokim poziomem specyficznego IgE, anafilaksją w wywiadzie oraz brakiem tolerancji na pieczone jajka.
alergia na mleko krowie, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, celiakia, chłoniak Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina, egzema, epitop konformacyjny, epitop sekwencyjny, główny układ zgodności tkankowej, histamina, immunoglobulina E, katar sienny, komórki tuczne, limfocyt Th2, lizozym, mediator zapalny, mikrobiom jelitowy, nadwrażliwość typu I, owoalbumina, owomukoid, owotransferyna, przepuszczalność jelitowa, reaktywność krzyżowa, układ odpornościowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Diagnostyka i diagnoza
Alergia na jajka, dotykająca 0,5-2,5% populacji dziecięcej, najczęściej ma charakter IgE-zależny i manifestuje się natychmiastowymi reakcjami alergicznymi, takimi jak wysypka, pokrzywka, obrzęk, objawy ze strony układu oddechowego i przewodu pokarmowego, a w ciężkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, testach skórnych (SPT), oznaczeniu swoistych przeciwciał IgE w surowicy oraz zaawansowanej diagnostyce molekularnej (CRD), która pozwala na ocenę uczulenia na poszczególne białka jajka, takie jak owomukoida (Gal d 1) i owalbumina (Gal d 2). Wysokie poziomy IgE przeciwko Gal d 1 wskazują na trwałą alergię i reakcje na wszystkie formy jajka, w tym termicznie przetworzone, natomiast obecność IgE przeciwko Gal d 2 wiąże się z lepszym rokowaniem i tolerancją jajek pieczonych. Testy molekularne oraz test aktywacji bazofili (BAT) stanowią cenne narzędzia uzupełniające, szczególnie w trudnych przypadkach diagnostycznych lub u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry.
alergia IgE-zależna, alergia na jajka, alergia nie-IgE-zależna, atopowe zapalenie skóry, diagnostyka komponentowa, diagnostyka molekularna alergii, dieta eliminacyjna, doustna próba prowokacji, livetyna, lizozym, morfologia krwi, owalbumina, pokrzywka, próba prowokacji doustnej, przeciwciało IgE, reakcja anafilaktyczna, reaktywność krzyżowa, test punktowy skóry, wstrząs anafilaktyczny, wywiad kliniczny - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na mleko – Zapobieganie i profilaktyka
Alergia na mleko krowie (CMA) jest jedną z najczęstszych alergii pokarmowych u niemowląt i małych dzieci, z rosnącą częstością występowania pod wpływem czynników środowiskowych i predyspozycji genetycznych. Profilaktyka powinna zaczynać się już w okresie prenatalnym, bez unikania mleka krowiego w diecie matki, która powinna stosować dietę śródziemnomorską. Wyłączne karmienie piersią przez 4-6 miesięcy, zgodnie z zaleceniami WHO, jest kluczowe w zapobieganiu alergii, dzięki obecności biologicznie aktywnych składników mleka matki. W przypadku niemowląt z grupy ryzyka można rozważyć częściowo hydrolizowane preparaty serwatkowe (pHF-W), jednak brak jest jednoznacznych dowodów na skuteczność hydrolizatów w profilaktyce alergii. Wczesne i regularne wprowadzanie mleka krowiego do diety (najlepiej między 4. a 6. miesiącem życia) oraz jego stałe spożywanie (minimum raz w tygodniu) zmniejsza ryzyko rozwoju alergii, natomiast sporadyczne podawanie może zwiększać ryzyko uczulenia.
alergia IgE-zależna, alergia na mleko krowie, alergia nie-IgE-zależna, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, atopowe zapalenie skóry, choroba atopowa, dieta śródziemnomorska, drabina mleczna, dysfagia, gastroenterolog dziecięcy, hydrolizat białkowy, immunoglobulina, immunoterapia doustna, klinicysta szpitalny, laktoferyna, lizozym, mikrobiota jelitowa, prowokacja pokarmowa, świszczący oddech, zapalenie jelita cienkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Epidemiologia
Kamica ślinianek (sialolithiasis) jest najczęstszą przyczyną obrzęku dużych gruczołów ślinowych, odpowiadającą za około 50% ich patologii. Częstość występowania szacuje się na 1-6 przypadków na 100 000 osób rocznie, z przewagą u mężczyzn w wieku 30-60 lat. Najczęściej dotyczy gruczołu podżuchwowego (72-95% przypadków), rzadziej przyuszniczego (4-28%) i podjęzykowego (0,4-7%). Kamienie mają zwykle średnicę poniżej 10 mm, choć mogą osiągać rozmiary kilku centymetrów. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca odwodnienie, palenie tytoniu, stosowanie leków zmniejszających wydzielanie śliny (np. przeciwhistaminowe, antycholinergiczne, diuretyki), choroby współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie, kamica nerkowa) oraz predyspozycje genetyczne. Charakterystyczne dla gruczołu podżuchwowego są anatomiczne i biochemiczne cechy sprzyjające tworzeniu kamieni, takie jak długi przewód Whartona, lepka i alkaliczna ślina o wysokim stężeniu mucyny, wapnia i fosforu.
badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, choroba przyzębia, fosforan wapnia, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł ślinowy, hiperkalcemia, kamica nerkowa, kamica ślinianek, kamień ślinowy, laktoferyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lizozym, mały gruczoł ślinowy, mięsień żuchwowo-gnykowy, nefrolitiaza, obrzęk gruczołu ślinowego, przewód Stensena, przewód Whartona, rezonans magnetyczny, sialoendoskopia, sialografia, sialolit, sialolithiasis, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na jajka, występująca u około 1,3-2,5% dzieci i 0,1% dorosłych, najczęściej ujawnia się około 10. miesiąca życia i jest związana z nadwrażliwością układu immunologicznego na białka jaja, głównie owomukoid i owoalbuminę. Reakcje alergiczne są zwykle IgE-zależne i mogą obejmować objawy skórne (pokrzywka, obrzęk, wysypka), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz oddechowe (katar, kaszel, świszczący oddech, stridor). Anafilaksja, choć rzadka, stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowego podania adrenaliny (epinefryny) i hospitalizacji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE (np. ImmunoCAP) oraz, w razie potrzeby, doustnym teście prowokacji pokarmowej pod kontrolą specjalisty. U około 71% dzieci alergia ustępuje do 6. roku życia, a u 2/3 do 16. roku życia, jednak u niektórych może utrzymywać się przez całe życie.
adrenalina, albumina, alergia na jajka, alergia pokarmowa, alergolog, anafilaksja, astma, autostrzykawka z adrenaliną, biegunka, ból brzucha, doustny test prowokacji pokarmowej, egzema, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, livetyna, lizozym, nadwrażliwość, obrzęk, obrzęk gardła, owoalbumina, owomukoid, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia krwi, stridor, świst krtaniowy, świszczący oddech, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciwko odrze, test skórny, układ odpornościowy, wymioty, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gadodiamid, substancja czynna produktu Omniscan (0,5 mmol/ml, 287 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt. Nie stwierdzono istotnych klinicznie efektów hemodynamicznych ani właściwości antygenowych, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. Farmakokinetyka charakteryzuje się szybką dystrybucją do przestrzeni zewnątrzkomórkowej (objętość dystrybucji 25% objętości ciała) oraz eliminacją przez nerki drogą przesączania kłębuszkowego, z czasem połowicznej eliminacji u ludzi i małp zbliżonym. Gadodiamid cechuje się wysoką tolerancją ostrą (LD50 > 30 mmol/kg u myszy) oraz odwracalną wakuolizacją cewek proksymalnych nerek po podaniu wysokich dawek, bez wpływu na czynność nerek. Substancja nie wywołuje podrażnień miejscowych przy różnych drogach podania, w tym dożylnym, dotętniczym, domięśniowym, podskórnym, naskórnym oraz na gałkę oczną.
cholinoesteraza, czynność nerek, dawka letalna, efekt teratogenny, erytrocyty, gadodiamid, lepkość, lizozym, napięcie naczyń krwionośnych, objętość dystrybucji, Omniscan, osmolalność, paramagnetyczny środek kontrastowy, potencjał rakotwórczy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, środek kontrastowy, tolerancja miejscowa, układ krążenia, uwalnianie histaminy, właściwości antygenowe