przewód Stensena
Przewód Stensena (łac. ductus parotideus, ang. Stensen’s duct) to przewód wyprowadzający śliniankę przyuszną, będący głównym kanałem odprowadzającym ślinę z tego gruczołu do jamy ustnej. Nazwa pochodzi od duńskiego anatoma Nielsa Stensena (1638-1686), który jako pierwszy dokładnie go opisał.
Przewód Stensena ma długość około 5-7 cm i średnicę 2-3 mm. Rozpoczyna się w przednio-przyśrodkowej części ślinianki przyusznej, biegnie do przodu wzdłuż powierzchni mięśnia żwacza, a następnie przebija mięsień policzkowy, by ujść do jamy ustnej na brodawce przyuszniczej (papilla parotidea) naprzeciwko drugiego zęba trzonowego górnego.
W diagnostyce i praktyce klinicznej przewód Stensena ma istotne znaczenie. Jego uszkodzenia mogą prowadzić do tworzenia przetok śliniankowych, a zwężenia lub niedrożność – do zastoju śliny i stanu zapalnego ślinianki przyusznej (sialadenitis). Kamienie śliniankowe (sialolithiasis) w przewodzie Stensena stanowią drugą pod względem częstości lokalizację kamicy ślinianek (po przewodzie Whartona ślinianki podżuchwowej).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Diagnostyka i diagnoza
Kamica ślinianek (sialolithiasis) charakteryzuje się tworzeniem złogów mineralnych w gruczołach ślinowych lub ich przewodach, co manifestuje się bólem i obrzękiem gruczołu nasilającym się podczas posiłków. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oburęcznego badania palpacyjnego dna jamy ustnej i przewodów ślinowych oraz oceny wydzielania śliny. W diagnostyce obrazowej pierwszorzędową rolę odgrywa ultrasonografia, ze względu na wysoką czułość i bezpieczeństwo, natomiast tomografia komputerowa bez kontrastu (NCCT) z warstwą przekroju 0,2-0,5 mm stanowi złoty standard, szczególnie przy kamieniach słabo uwapnionych. MRI, w tym MR sialografia, jest przydatne w wykrywaniu małych kamieni i ocenie dystalnych odcinków przewodów, a sialendoskopia umożliwia bezpośrednią wizualizację i jednoczesne usunięcie kamieni, co czyni ją cenną metodą diagnostyczno-terapeutyczną.
badanie fizykalne, badanie palpacyjne, kamica ślinianek, obrzęk gruczołu ślinowego, promieniowanie jonizujące, przepływ śliny, przewód Stensena, przewód Whartona, przewód wyprowadzający, radioterapia głowy, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sialadenitis, sialagog, sialendoskopia, sialografia, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie gruczołów ślinowych, zespół Sjögrena, złogi mineralne - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Epidemiologia
Kamica ślinianek (sialolithiasis) jest najczęstszą przyczyną obrzęku dużych gruczołów ślinowych, odpowiadającą za około 50% ich patologii. Częstość występowania szacuje się na 1-6 przypadków na 100 000 osób rocznie, z przewagą u mężczyzn w wieku 30-60 lat. Najczęściej dotyczy gruczołu podżuchwowego (72-95% przypadków), rzadziej przyuszniczego (4-28%) i podjęzykowego (0,4-7%). Kamienie mają zwykle średnicę poniżej 10 mm, choć mogą osiągać rozmiary kilku centymetrów. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca odwodnienie, palenie tytoniu, stosowanie leków zmniejszających wydzielanie śliny (np. przeciwhistaminowe, antycholinergiczne, diuretyki), choroby współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie, kamica nerkowa) oraz predyspozycje genetyczne. Charakterystyczne dla gruczołu podżuchwowego są anatomiczne i biochemiczne cechy sprzyjające tworzeniu kamieni, takie jak długi przewód Whartona, lepka i alkaliczna ślina o wysokim stężeniu mucyny, wapnia i fosforu.
badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, choroba przyzębia, fosforan wapnia, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł ślinowy, hiperkalcemia, kamica nerkowa, kamica ślinianek, kamień ślinowy, laktoferyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lizozym, mały gruczoł ślinowy, mięsień żuchwowo-gnykowy, nefrolitiaza, obrzęk gruczołu ślinowego, przewód Stensena, przewód Whartona, rezonans magnetyczny, sialoendoskopia, sialografia, sialolit, sialolithiasis, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Patofizjologia i mechanizm
Kamica ślinianek (sialolithiasis) to schorzenie charakteryzujące się tworzeniem złogów w przewodach lub miąższu dużych gruczołów ślinowych, głównie podżuchwowego (80-90% przypadków), przyusznego (5-20%) oraz podjęzykowego (0-10%). Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje teorie mikrozłogów, ciała obcego, korka śluzowego oraz zmienionego składu biochemicznego śliny, w tym zwiększonej lepkości i zawartości białka. Kluczowe czynniki ryzyka to zastój śliny, anatomiczne cechy przewodu Whartona (dłuższy, łukowaty przebieg, przepływ przeciw grawitacji), odwodnienie, leki zmniejszające wydzielanie śliny, choroby autoimmunologiczne (np. zespół Sjögrena) oraz urazy lub radioterapia. Mikroorganizmy, zwłaszcza bakterie z rodzaju Streptococcus, odgrywają istotną rolę w inicjacji i rozwoju kamieni, co potwierdzają badania PCR i mikroskopia elektronowa wykazujące obecność biofilmu bakteryjnego w rdzeniu sialolitów. Nowe dane wskazują na udział zewnątrzkomórkowych pułapek neutrofilowych (NETs) w litogenezie, gdzie DNA neutrofilów sprzyja agregacji kryształów i mineralizacji, prowadząc do wzrostu kamieni.
atrofia gruczołu, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł przyuszny, gruczoł ślinowy, hydroksyapatyt, immunofluorescencja, immunohistochemia, jama ustna, kamica ślinianek, korek śluzowy, mikroskopia elektronowa, NET, paciorkowiec, przewód Stensena, przewód Whartona, punktum, sialadenitis, sialendoskopia, sialolit, sialolithiasis, sialomikrolit, zastój śliny, zespół Sjögrena, zewnątrzkomórkowa pułapka neutrofilowa, zwłóknienie