zapalenie tkanek okołowierzchołkowych

Zapalenie tkanek okołowierzchołkowych (periodontitis apicalis) to stan zapalny tkanek otaczających wierzchołek korzenia zęba, obejmujący ozębną, kość wyrostka zębodołowego oraz więzadło przyzębne. Rozwija się najczęściej jako następstwo nieleczonej próchnicy lub urazu zęba, gdy bakterie lub ich toksyny przedostają się przez kanał korzeniowy do tkanek okołowierzchołkowych.

W zależności od przebiegu choroby, wyróżnia się ostre i przewlekłe zapalenie tkanek okołowierzchołkowych. Ostre zapalenie charakteryzuje się silnym bólem, wrażliwością zęba na opukiwanie oraz uczuciem jego wysunięcia z zębodołu. W przypadku formy przewlekłej objawy mogą być niewyraźne lub całkowicie nieobecne, a stan zapalny wykrywa się często przypadkowo podczas badania radiologicznego w postaci przejaśnienia wokół wierzchołka korzenia.

Leczenie zapalenia tkanek okołowierzchołkowych polega głównie na usunięciu przyczyny zakażenia poprzez leczenie endodontyczne (kanałowe) zęba, które obejmuje mechaniczne i chemiczne opracowanie kanałów korzeniowych oraz ich szczelne wypełnienie. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczny zabieg chirurgiczny w postaci resekcji wierzchołka korzenia. Nieleczone zapalenie może prowadzić do powikłań w postaci ropni, torbieli korzeniowych czy rozszerzenia się stanu zapalnego na okoliczne struktury anatomiczne.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl