wrodzona hipomagnezemia

Wrodzona hipomagnezemia to grupa rzadkich zaburzeń charakteryzujących się nieprawidłowo niskim stężeniem magnezu w surowicy krwi (poniżej 0,65 mmol/l), które są obecne od urodzenia lub ujawniają się we wczesnym dzieciństwie. W przeciwieństwie do nabytej hipomagnezemii, zaburzenia te mają podłoże genetyczne i wynikają z mutacji w genach kodujących białka odpowiedzialne za wchłanianie i transport magnezu w organizmie.

Wyróżnia się kilka postaci wrodzonej hipomagnezemii, w tym pierwotną hipomagnezemię z wtórną hipokalcemią (HSH), rodzinną hipomagnezemię z hiperkalciurią i nefrokalcynozą (FHHNC), izolowaną hipomagnezemię z hipomagnezurią oraz zespół hipomagnezemii z hipokalcemią i hipokaliemią. Każda z tych postaci związana jest z mutacjami w określonych genach, takich jak TRPM6, CLDN16, CLDN19, FXYD2 czy HNF1B.

Objawy kliniczne wrodzonej hipomagnezemii obejmują głównie manifestacje neurologiczne wynikające z zaburzeń funkcji układu nerwowego – drgawki, tężyczkę, drżenia, ataksję oraz zaburzenia poznawcze. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśniowe oraz opóźnienie rozwoju psychoruchowego. Diagnostyka opiera się na stwierdzeniu obniżonego stężenia magnezu w surowicy, określeniu jego wydalania z moczem oraz badaniach genetycznych.

Leczenie wrodzonej hipomagnezemii polega na suplementacji magnezu, najczęściej w postaci doustnej, a w przypadkach ciężkich – dożylnej. Dawki są indywidualnie dobierane w zależności od nasilenia hipomagnezemii i odpowiedzi klinicznej. W niektórych postaciach, szczególnie z towarzyszącą hipokalcemią, konieczne może być również uzupełnianie wapnia. Pacjenci wymagają regularnego monitorowania stężeń elektrolitów oraz oceny funkcji nerek.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl