terapia przeciwosteoporotyczna

Terapia przeciwosteoporotyczna to kompleksowe leczenie mające na celu zapobieganie złamaniom kości poprzez zwiększenie gęstości mineralnej kości (BMD) i poprawę ich mikroarchitektury. Obejmuje ona zarówno metody farmakologiczne, jak i niefarmakologiczne, dobierane indywidualnie w zależności od stopnia zaawansowania osteoporozy, ryzyka złamań oraz charakterystyki pacjenta.

W ramach farmakoterapii stosuje się kilka grup leków: bisfosfoniany (alendronian, rizedronian, ibandronian, zoledronian), które hamują resorpcję kości; denosumab – przeciwciało monoklonalne blokujące aktywność osteoklastów; romosozumab – przeciwciało monoklonalne przeciwko sklerostynie o działaniu anabolicznym; teryparatyd – rekombinowany ludzki parathormon stymulujący tworzenie kości; oraz selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) jak raloksyfen.

Integralną częścią terapii jest suplementacja wapnia (1000-1200 mg/dobę) i witaminy D (800-2000 IU/dobę), które są niezbędne do prawidłowej mineralizacji kości. Równie istotne są interwencje niefarmakologiczne: regularna aktywność fizyczna z obciążeniem (ćwiczenia oporowe, trening równowagi), modyfikacja stylu życia (zaprzestanie palenia, ograniczenie spożycia alkoholu), zapobieganie upadkom oraz edukacja pacjenta.

Skuteczność terapii przeciwosteoporotycznej ocenia się poprzez monitorowanie BMD za pomocą badania densytometrycznego (DXA), markerów biochemicznych obrotu kostnego oraz ocenę występowania nowych złamań. Leczenie powinno być długoterminowe, a decyzję o jego ewentualnym zakończeniu podejmuje się indywidualnie, biorąc pod uwagę korzyści i ryzyko wynikające z kontynuacji terapii.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl