posiew szpiku kostnego
Posiew szpiku kostnego to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu próbki szpiku kostnego w celu wykrycia obecności drobnoustrojów chorobotwórczych. Jest to badanie mikrobiologiczne, które umożliwia identyfikację bakterii, grzybów lub innych patogenów, mogących powodować zakażenia układowe lub hematologiczne.
Wskazaniem do wykonania posiewu szpiku są najczęściej gorączka o niejasnej etiologii, podejrzenie sepsy, infekcyjnego zapalenia wsierdzia, a także diagnostyka zakażeń u pacjentów z obniżoną odpornością. Badanie to jest szczególnie wartościowe w przypadkach, gdy posiewy krwi są ujemne, a istnieje kliniczne podejrzenie zakażenia układowego.
Materiał do posiewu pobiera się podczas biopsji aspiracyjnej szpiku kostnego, najczęściej z talerza kości biodrowej lub mostka. Próbkę umieszcza się w specjalnych podłożach transportowych, a następnie hoduje na odpowiednich pożywkach mikrobiologicznych. Wyniki posiewu, wraz z antybiogramem określającym wrażliwość patogenów na antybiotyki, pozwalają na wdrożenie celowanej terapii przeciwdrobnoustrojowej.
Posiew szpiku kostnego cechuje się wyższą czułością w wykrywaniu niektórych zakażeń układowych, szczególnie w przypadku zakażeń prątkami gruźlicy, brucelozy, histoplazmozy czy leiszmaniozy. Jest to procedura inwazyjna, dlatego wykonuje się ją w ściśle określonych wskazaniach klinicznych, zwykle gdy inne, mniej inwazyjne metody diagnostyczne nie przyniosły rozstrzygnięcia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bruceloza – Diagnostyka i diagnoza
Bruceloza, choroba odzwierzęca wywoływana przez bakterie z rodzaju Brucella, charakteryzuje się niespecyficznymi objawami klinicznymi, co utrudnia jej diagnostykę. Złotym standardem jest izolacja bakterii z krwi, płynów ustrojowych lub tkanek, jednak hodowla wymaga długiego czasu inkubacji (7-21 dni) i ma czułość 40-70%, zależną od gatunku (niższa dla B. abortus). Diagnostyka serologiczna opiera się na testach takich jak Rose Bengal Test (RBT), Standard Agglutination Test (SAT) z miano diagnostycznym powyżej 1:160 (obszary nieendemiczne) lub 1:320 (obszary endemiczne), test 2-ME, Coombsa oraz ELISA mierzącej IgM, IgG i IgA. Testy molekularne oparte na PCR, zwłaszcza real-time PCR z sekwencją IS711, oferują wysoką czułość i swoistość, umożliwiając szybką diagnostykę, choć nadal wymagają standaryzacji i walidacji. Diagnostyka powinna uwzględniać wywiad epidemiologiczny oraz różnicowanie z innymi chorobami gorączkowymi, a także stosować algorytmy łączące różne metody w celu zwiększenia dokładności diagnostycznej.
antybiotykoterapia skojarzona, bakteria Brucella, diagnostyka laboratoryjna, dur brzuszny, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, hodowla bakteryjna, izolacja bakterii, MALDI-TOF, nested PCR, PCR w czasie rzeczywistym, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, posiew szpiku kostnego, reakcja łańcuchowa polimerazy, reaktywność krzyżowa, test amplifikacji kwasów nukleinowych, test Coombsa, test serologiczny, trimetoprim-sulfametoksazol, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zapalenie wsierdzia, ziarniniakowe zapalenie wątroby, złoty standard diagnostyczny