interleukina-22
Interleukina-22 (IL-22) to cytokina należąca do rodziny interleukin-10, odgrywająca kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej na powierzchniach nabłonkowych. Jest produkowana głównie przez limfocyty T pomocnicze typu 17 (Th17), limfocyty T γδ, komórki limfoidalne wrodzonej odporności (ILC3) oraz w mniejszym stopniu przez komórki NK.
IL-22 działa poprzez receptor IL-22R, który występuje wyłącznie na komórkach nabłonkowych i hepatocytach, co ogranicza jej działanie do tkanek niehematopoetycznych. Głównym mechanizmem działania IL-22 jest stymulacja regeneracji tkanek i wzmacnianie barier nabłonkowych poprzez indukcję produkcji białek przeciwdrobnoustrojowych, mucyn i białek ostrej fazy.
W warunkach fizjologicznych IL-22 chroni przed infekcjami bakteryjnymi w układzie pokarmowym i oddechowym oraz wspomaga regenerację tkanek. Jednak nadmierna produkcja IL-22 może przyczyniać się do rozwoju chorób zapalnych i autoimmunologicznych, takich jak łuszczyca, nieswoiste zapalenia jelit czy reumatoidalne zapalenie stawów. Z tego względu szlak IL-22 stanowi potencjalny cel terapeutyczny w leczeniu chorób zapalnych.
Diagnostycznie poziom IL-22 w surowicy może być markerem aktywności chorób o podłożu zapalnym, szczególnie tych dotyczących skóry i błon śluzowych. W badaniach klinicznych testowane są zarówno antagoniści IL-22 w chorobach zapalnych, jak i rekombinowana IL-22 w kontekście wspomagania regeneracji tkanek, np. w uszkodzeniach wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pneumonitis – Patofizjologia i mechanizm
Pneumonitis to zapalenie śródmiąższowe płuc, wynikające z reakcji immunologicznej na antygeny inhalacyjne lub inne czynniki drażniące, różniące się od infekcyjnego zapalenia płuc. Patogeneza obejmuje początkową reakcję nadwrażliwości typu III z udziałem kompleksów immunologicznych i przeciwciał IgG, przechodzącą w reakcję typu IV zależną od limfocytów T CD8+ i CD4+ (Th1, Th2, Th17). W przewlekłych postaciach dominuje odpowiedź Th2, promująca włóknienie płuc poprzez cytokiny takie jak TGF-β, IL-4, IL-13, IL-17, IFN-γ i TNF. Genetyczne predyspozycje związane są z polimorfizmami HLA-DR i HLA-DQ, a palenie tytoniu wykazuje efekt ochronny w pneumonitis z nadwrażliwości, choć jest czynnikiem ryzyka w pneumonitis indukowanym inhibitorami punktów kontrolnych (CIP). Pneumonitis może mieć różne etiologie, w tym popromienną (RILI), polekową (np. CIP, trastuzumab deruxtecan z ILD do 15,4%, w tym 3,5% stopnia 3), chemiczną oraz hypersensitivity pneumonitis (HP), gdzie ekspozycja na antygeny <5 μm prowadzi do zapalenia i włóknienia.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, chemiczne zapalenie płuc, czynnik martwicy nowotworów, główny układ zgodności tkankowej, inhibitor punktu kontrolnego, interferon gamma, interleukina-17, interleukina-22, komórka dendrytyczna, limfocyt CD4+, limfocyt pomocniczy Th2, limfocyt T, limfocyt T CD8, makrofag pęcherzykowy, naciek limfoplazmocytarny, niedrobnokomórkowy rak płuca, nieserowaciejący ziarniniak, organizujące się zapalenie płuc, ostre śródmiąższowe zapalenie płuc, pęcherzyk płucny, pneumonitis polekowe, pneumonitis popromienne, reakcja nadwrażliwości typu III, reakcja nadwrażliwości typu IV, śródmiąższowe zapalenie płuc, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie, włóknienie popromienne, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zapalenie płuc popromienne, zespół ostrej niewydolności oddechowej, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy – Patofizjologia i mechanizm
Łupież różowy (Pityriasis rosea) jest ostrą, samoograniczającą się dermatozą o podłożu wirusowym, związaną z reaktywacją latentnego zakażenia HHV-6 i HHV-7. Choroba charakteryzuje się występowaniem blaszki macierzystej (herald patch) oraz wtórnej wysypki rumieniowo-złuszczającej. Diagnostyka molekularna potwierdza obecność DNA HHV-6/7 w osoczu i PBMC, a także ekspresję antygenów wirusowych w zmianach skórnych. Patogeneza opiera się na aktywacji odporności komórkowej, zwłaszcza limfocytów T CD4+, oraz wzroście cytokin prozapalnych, takich jak IL-17, IL-22, IL-36, IFN-γ i VEGF. Szczególnie IL-36 koreluje z nasileniem choroby i może stanowić biomarker aktywności. Istotną rolę odgrywają receptory Toll-podobne (TLR 3, 7, 8, 9), które rozpoznają wirusowe kwasy nukleinowe i inicjują odpowiedź immunologiczną, prowadząc do charakterystycznych objawów klinicznych.
akantoza, blaszka macierzysta, Chlamydia pneumoniae, cytokina prozapalna, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eozynofil, immunosupresja, interferon gamma, interleukina 36, interleukina-17, interleukina-22, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, komórki Langerhansa, komórki NK, Legionella pneumophila, limfocyt B, limfocyt T CD4+, łupież różowy, mechanizm autoimmunologiczny, mycoplasma pneumoniae, naciek limfocytarny, parakeratoza, półpasiec, promieniowanie ultrafioletowe, receptor Toll-podobny, SARS-CoV-2, wirus herpes