temperatura wewnętrzna
Temperatura wewnętrzna (temperatura głęboka ciała) to wskaźnik ciepłoty narządów wewnętrznych organizmu, stanowiący jeden z kluczowych parametrów homeostazy. W warunkach prawidłowych u człowieka utrzymuje się ona w wąskim zakresie 36,4-37,5°C, ze zmiennością dobową około 0,5°C (najniższa nad ranem, najwyższa późnym popołudniem).
Pomiar temperatury wewnętrznej może być dokonywany w różnych miejscach ciała, przy czym za najbardziej wiarygodne uznaje się pomiary w przełyku dolnym, tętnicy płucnej, pęcherzu moczowym czy odbytnicy. Metody te stosowane są głównie w warunkach szpitalnych, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym. W praktyce ambulatoryjnej temperatura jest zazwyczaj mierzona w jamie ustnej, uchu, dole pachowym lub na czole.
Zaburzenia temperatury wewnętrznej obejmują hipotermię (poniżej 35°C), która może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i śmierci, oraz hipertermię (powyżej 37,5-38°C), która w skrajnych przypadkach (powyżej 41°C) powoduje denaturację białek i uszkodzenie tkanek. Monitorowanie temperatury wewnętrznej ma kluczowe znaczenie w anestezjologii, intensywnej terapii, medycynie ratunkowej oraz podczas zabiegów z wykorzystaniem hipotermii terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zatrucie pokarmowe – Zapobieganie i profilaktyka
Zatrucie pokarmowe, dotykające rocznie około 48 milionów osób w USA, jest wynikiem spożycia skażonej żywności i może prowadzić do hospitalizacji (128 000 przypadków) oraz śmierci (3 000 przypadków). Profilaktyka opiera się na pięciu kluczowych zasadach WHO: wybieraniu bezpiecznych surowców, utrzymaniu czystości rąk i naczyń, oddzielaniu surowych i gotowanych produktów, dokładnym gotowaniu oraz utrzymywaniu odpowiednich temperatur przechowywania. Mycie rąk przez minimum 20 sekund, dezynfekcja powierzchni roztworem wybielacza (1-3 łyżki na galon wody) oraz unikanie zanieczyszczenia krzyżowego poprzez stosowanie oddzielnych desek do krojenia i przechowywanie surowego mięsa na dolnych półkach lodówki to podstawowe działania zapobiegawcze. Zalecane minimalne temperatury wewnętrzne gotowania to m.in. 74°C (165°F) dla drobiu i zapiekanek, 71°C (160°F) dla mięsa mielonego oraz 63°C (145°F) z 3-minutowym odpoczynkiem dla całych kawałków mięsa i ryb. Resztki należy podgrzewać do co najmniej 74°C (165°F) i szybko schładzać, przechowując w lodówce poniżej 4,4°C (40°F).
bezpieczeństwo żywności, biegunka, biegunka podróżnych, ból brzucha, elektrolity, kontaminacja żywności, krwawa biegunka, mikroorganizm, mleko niepasteryzowane, obróbka cieplna, odwodnienie, osłabiony układ odpornościowy, pasztet, roztwór nawadniający doustny, ser pleśniowy, surowe mięso, temperatura wewnętrzna, termometr spożywczy, wymioty, zanieczyszczenie krzyżowe, zatrucie pokarmowe - Leksykon chorób i schorzeń
Udar cieplny – Etiologia i przyczyny
Udar cieplny stanowi najcięższą postać hipertermii, definiowaną jako temperatura ciała >40°C (104°F) z towarzyszącymi zaburzeniami neurologicznymi, wymagającą natychmiastowej interwencji medycznej. Wyróżnia się dwa typy: klasyczny (niewysiłkowy), częsty u osób starszych i z chorobami przewlekłymi, z wysoką śmiertelnością 10-65%, oraz wysiłkowy, dotyczący młodych, zdrowych osób podczas intensywnego wysiłku fizycznego, ze śmiertelnością 3-5%. Patofizjologia obejmuje nadmierną produkcję ciepła metabolicznego, ograniczoną utratę ciepła (np. przez odwodnienie i zaburzenia pocenia) oraz dysfunkcję termoregulacji, prowadzącą do uszkodzenia komórek, śródbłonka, zaburzeń mikrokrążenia i rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Czynniki ryzyka to m.in. wiek, choroby przewlekłe, odwodnienie, leki (antyhistaminowe, diuretyki, beta-blokery, neuroleptyki), alkohol, narkotyki, brak aklimatyzacji oraz ekspozycja na wysoką temperaturę i wilgotność.
anhydroza, cecha sierpowatokrwinkowa, choroba dermatologiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, dysplazja ektodermalna, endotoksemia, hipertermia, hipertermia złośliwa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odwodnienie, pocenie się, przełom tarczycowy, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, temperatura wewnętrzna, termoregulacja, udar cieplny, wstrząs hipowolemiczny, wyczerpanie cieplne, wysiłkowy udar cieplny, zaburzenie mikrokrążenia, zaburzenie neurologiczne, zapalenie mózgu, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Udar cieplny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wyczerpanie cieplne i udar cieplny stanowią kontinuum patologii związanych z hipertermią, gdzie wyczerpanie cieplne charakteryzuje się temperaturą ciała 37–40°C oraz objawami takimi jak osłabienie, ból głowy, nudności i obfite pocenie się, natomiast udar cieplny definiuje się przez temperaturę ciała ≥40–40,5°C (104–105°F) oraz dysfunkcję ośrodkowego układu nerwowego (encefalopatia). Diagnostyka opiera się na pomiarze temperatury rektalnej lub tympanalnej (core temperature) oraz ocenie objawów neurologicznych. Wyczerpanie cieplne wymaga natychmiastowego przeniesienia pacjenta do chłodnego środowiska, nawodnienia i monitorowania, natomiast udar cieplny to stan zagrożenia życia, wymagający agresywnego i szybkiego chłodzenia (np. immersja w zimnej wodzie) oraz intensywnej terapii, w tym monitorowania powikłań takich jak rabdomioliza, niewydolność wielonarządowa, DIC czy uszkodzenie wątroby i nerek.
aklimatyzacja, alkalizacja moczu, benzodiazepina, dreszcze, drgawki, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatia, hipertermia, mioglobinuria, niewydolność wielonarządowa, obrzęk płuc, osłabienie, ostra martwica cewek, ostre uszkodzenie nerek, podwzgórze, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, temperatura wewnętrzna, termoregulacja, uszkodzenie wątroby, utrata wody i soli, wyczerpanie cieplne, zaburzenia neurologiczne, zawroty głowy, zespół medyczny