pocenie się
Pocenie się (diaphoresis) to fizjologiczny mechanizm termoregulacyjny organizmu, polegający na wydzielaniu potu przez gruczoły potowe umiejscowione w skórze. Proces ten jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy, głównie jego część współczulną, a stymulowany przez ośrodek termoregulacji w podwzgórzu.
W warunkach prawidłowych pocenie się jest naturalną reakcją organizmu na podwyższenie temperatury ciała (podczas wysiłku fizycznego, przebywania w gorącym otoczeniu) lub stanowi odpowiedź na bodźce emocjonalne. Nadmierne pocenie się (hiperhidroza) może jednak występować jako objaw wielu chorób, takich jak zakażenia, choroby endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, guz chromochłonny), zaburzenia metaboliczne, choroby neurologiczne czy jako efekt uboczny stosowania niektórych leków.
Diagnostyka zaburzeń pocenia się obejmuje wykluczenie chorób podstawowych poprzez badania laboratoryjne, obrazowe oraz specjalistyczne testy oceniające funkcję gruczołów potowych. Leczenie może obejmować farmakoterapię (antycholinergiki, β-blokery), iniekcje toksyny botulinowej, jonoforezę, a w przypadkach opornych na leczenie – zabiegi chirurgiczne (sympatektomia). W przypadku wtórnej hiperhidrozy kluczowe jest leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Gliclada 60 mg
Podczas terapii gliklazydem (substancja czynna leku Gliclada 60 mg) najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, występująca bardzo często (≥ 1/10). Objawy hipoglikemii obejmują zarówno symptomy neuroglukopenii (ból głowy, zaburzenia widzenia, splątanie, drgawki, utrata świadomości), jak i adrenergiczne (pocenie się, tachykardia, nadciśnienie, kołatanie serca, dławica piersiowa). Leczenie hipoglikemii wymaga podania węglowodanów, przy czym sztuczne substancje słodzące nie są skuteczne. Należy monitorować możliwość nawrotu hipoglikemii, a w ciężkich przypadkach rozważyć hospitalizację. Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia) o częstości niezbyt częstej (≥ 1/1 000 do ≤ 1/100), które można minimalizować przez przyjmowanie leku podczas śniadania. Rzadko obserwuje się reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień, wykwity plamkowo-grudkowe) oraz ciężkie odczyny pęcherzowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół DRESS (bardzo rzadko, ≤ 1/10 000).
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, ból brzucha, ból głowy, cukrzyca typu 2, drgawki, erytrocytopenia, gliklazyd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pocenie się, pokrzywka, rumień, śpiączka hipoglikemiczna, świąd, tachykardia, wykwit plamkowo-grudkowy, wysypka, zaburzenia świadomości, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, żółtaczka cholestatyczna, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Jansitin Duo, zawierający sytagliptynę 50 mg oraz metforminę 1000 mg, wykazuje zasadniczo nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest istotne dla pacjentów wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej. Niemniej jednak, podczas terapii sytagliptyną mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które mogą zaburzać ocenę sytuacji drogowej oraz wydłużać czas reakcji. Szczególne ryzyko stanowi hipoglikemia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny, co może prowadzić do poważnych zaburzeń świadomości i koordynacji ruchowej, zagrażając bezpieczeństwu prowadzenia pojazdów.
cukrzyca typu 2, drżenie rąk, efekt hipoglikemizujący, epizod hipoglikemii, funkcja psychomotoryczna, hipoglikemia, insulina, insulina egzogenna, kontrola glikemii, koordynacja ruchowa, objawy hipoglikemii, pocenie się, pochodna sulfonylomocznika, pomiar glukozy, poziom glukozy, senność, sytagliptyna z metforminą, szybko przyswajalne węglowodany, tabletka powlekana, utrata przytomności, wydzielanie insuliny, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Udar cieplny – Etiologia i przyczyny
Udar cieplny stanowi najcięższą postać hipertermii, definiowaną jako temperatura ciała >40°C (104°F) z towarzyszącymi zaburzeniami neurologicznymi, wymagającą natychmiastowej interwencji medycznej. Wyróżnia się dwa typy: klasyczny (niewysiłkowy), częsty u osób starszych i z chorobami przewlekłymi, z wysoką śmiertelnością 10-65%, oraz wysiłkowy, dotyczący młodych, zdrowych osób podczas intensywnego wysiłku fizycznego, ze śmiertelnością 3-5%. Patofizjologia obejmuje nadmierną produkcję ciepła metabolicznego, ograniczoną utratę ciepła (np. przez odwodnienie i zaburzenia pocenia) oraz dysfunkcję termoregulacji, prowadzącą do uszkodzenia komórek, śródbłonka, zaburzeń mikrokrążenia i rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Czynniki ryzyka to m.in. wiek, choroby przewlekłe, odwodnienie, leki (antyhistaminowe, diuretyki, beta-blokery, neuroleptyki), alkohol, narkotyki, brak aklimatyzacji oraz ekspozycja na wysoką temperaturę i wilgotność.
anhydroza, cecha sierpowatokrwinkowa, choroba dermatologiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, dysplazja ektodermalna, endotoksemia, hipertermia, hipertermia złośliwa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odwodnienie, pocenie się, przełom tarczycowy, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, temperatura wewnętrzna, termoregulacja, udar cieplny, wstrząs hipowolemiczny, wyczerpanie cieplne, wysiłkowy udar cieplny, zaburzenie mikrokrążenia, zaburzenie neurologiczne, zapalenie mózgu, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Wyczerpanie cieplne – Zapobieganie i profilaktyka
Wyczerpanie cieplne (heat exhaustion) to stan wynikający z nadmiernej utraty wody i elektrolitów, głównie sodu, na skutek intensywnego pocenia się, często obserwowany u osób aktywnych fizycznie w wysokich temperaturach. Stan ten jest pośrednim stadium w spektrum chorób związanych z przegrzaniem, ale nie prowadzi bezpośrednio do udaru cieplnego. Kluczowymi elementami profilaktyki są odpowiednie nawodnienie (np. spożycie 6 ml/kg masy ciała co 2-3 godziny przed wysiłkiem, 500-600 ml 2-3 godziny przed wysiłkiem, a następnie 210-300 ml co 20 minut podczas wysiłku), unikanie kofeiny i alkoholu, stosowanie lekkiej, przewiewnej odzieży oraz ochrona przed promieniowaniem UV (krem z SPF 15-30, kapelusz z szerokim rondem). Istotne jest także planowanie aktywności fizycznej poza najgorętszymi godzinami dnia, stopniowa aklimatyzacja trwająca 7-14 dni oraz korzystanie z klimatyzowanych pomieszczeń lub innych metod chłodzenia. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby starsze, otyłe, z chorobami serca, nerek, wątroby, a także dzieci i osoby przyjmujące leki wpływające na termoregulację i gospodarkę wodno-elektrolitową.
aklimatyzacja, choroba serca, choroba związana z przegrzaniem, dezorientacja, diuretyk, fala upałów, gorączka, kofeina, krem przeciwsłoneczny, lek antycholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, nawodnienie, odwodnienie, omdlenie, otyłość, padaczka, pocenie się, poparzenie słoneczne, proces aklimatyzacji, progresja choroby, temperatura rdzenia ciała, udar cieplny, utrata elektrolitów, utrata wody i soli, wskaźnik ciepła, wyczerpanie cieplne, zatrzymywanie płynów - Leksykon chorób i schorzeń
Wyczerpanie cieplne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wyczerpanie cieplne to stan patologiczny występujący w spektrum chorób związanych z przegrzaniem organizmu, charakteryzujący się temperaturą ciała w zakresie 38,3-40°C, wynikający z nadmiernej utraty wody i elektrolitów przez pocenie się oraz odwodnienia. Objawy kliniczne obejmują obfite pocenie się, zimną, bladą i wilgotną skórę, skurcze mięśni, ból głowy, zawroty głowy, nudności, tachykardię oraz hiperwentylację, przy zachowanym stanie świadomości. Grupy ryzyka to osoby starsze (>65 lat), dzieci, pacjenci z chorobami przewlekłymi (np. nadciśnienie, cukrzyca, choroby nerek), osoby otyłe, przyjmujące leki wpływające na termoregulację, sportowcy oraz pracownicy fizyczni w gorącym środowisku. Diagnostyka i leczenie opierają się na szybkim rozpoznaniu, chłodzeniu ciała (zimne okłady, spryskiwanie wodą, wentylacja), nawodnieniu doustnym lub dożylnym oraz monitorowaniu parametrów życiowych i funkcji narządowych, aby zapobiec progresji do udaru cieplnego i powikłaniom, takim jak rabdomioliza czy ostra niewydolność nerek.
aklimatyzacja, ból głowy, choroba przewlekła, choroba serca, ciśnienie krwi, cukrzyca, deficyt objętości płynów, diureza, funkcja nerek, funkcja neurologiczna, hipertermia, hiperwentylacja, nadciśnienie, nudności, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pocenie się, rabdomioliza, równowaga elektrolitowa, skurcz mięśni, środki ochrony indywidualnej, tachykardia, temperatura odbytnicza, udar cieplny, wyczerpanie cieplne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie termoregulacji, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Odwodnienie – Objawy
Odwodnienie jest stanem patologicznym wynikającym z utraty płynów przekraczającej ich przyjmowanie, prowadzącym do zaburzeń homeostazy wodno-elektrolitowej i upośledzenia funkcji narządów. Klasyfikacja odwodnienia opiera się na procentowej utracie masy ciała: łagodne (3-5%), umiarkowane (6-9%) oraz ciężkie (≥10%). Objawy łagodnego odwodnienia obejmują pragnienie, suchość błon śluzowych, zmniejszone wydalanie moczu i ciemniejszy kolor moczu, natomiast umiarkowane i ciężkie odwodnienie manifestuje się m.in. tachykardią, hipotonią, zapadniętymi oczami, zaburzeniami świadomości oraz wstrząsem hipowolemicznym. Szczególnie narażone na odwodnienie są niemowlęta, osoby starsze oraz pacjenci z chorobami przewlekłymi. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej oraz badaniach laboratoryjnych, takich jak elektrolity, osmolalność surowicy i funkcje nerek.
arytmia, ciemiączko, ciśnienie krwi, czas powrotu kapilarnego, elektrolity, kamica nerkowa, kołatanie serca, nawodnienie doustne, nawodnienie dożylne, niewydolność narządowa, odwodnienie, osmolalność surowicy, ostre uszkodzenie nerek, pocenie się, skurcze mięśniowe, splątanie, tętno obwodowe, udar cieplny, uszkodzenie mózgu, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, wydalanie moczu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości, zakażenie układu moczowego, zakrzepica, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe chorobowe – Objawy
Zaburzenie lękowe związane z chorobą (Illness Anxiety Disorder, IAD) charakteryzuje się uporczywym lękiem o posiadanie lub rozwinięcie poważnej choroby, mimo braku obiektywnych dowodów medycznych. Objawy obejmują nadmierne zamartwianie się zdrowiem, interpretowanie drobnych dolegliwości jako poważnych schorzeń, powtarzające się badania i wizyty lekarskie lub unikanie opieki medycznej. Typowe fizyczne manifestacje lęku to m.in. tachykardia, pocenie się, duszność, skurcze mięśni, zawroty głowy, mrowienie kończyn, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, uczucie ucisku w klatce piersiowej, zmęczenie i zaburzenia snu. Przebieg jest przewlekły, z fluktuacjami i nasileniem objawów w okresach stresu, a rozpoznanie opiera się na kryteriach DSM-5, w tym utrzymującym się co najmniej 6 miesięcy zaabsorbowaniu chorobą i braku innych zaburzeń psychicznych wyjaśniających objawy.
Acceptance and Commitment Therapy, cyberchondria, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, duszność, farmakoterapia, hipochondria, illness anxiety disorder, kołatanie serca, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, napięcie mięśniowe, objaw somatyczny, pocenie się, przyspieszony oddech, reakcja stresowa, schorzenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz mięśniowy, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, ucisk w klatce piersiowej, współwystępowanie zaburzeń, zaburzenia snu, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie funkcjonowania, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe związane z chorobą, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości, zaburzenie paniczne, zaburzenie somatyczne, zaburzenie urojeniowe, zaburzenie z objawami somatycznymi, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wyczerpanie cieplne – Etiologia i przyczyny
Wyczerpanie cieplne to stan kliniczny wynikający z zaburzenia termoregulacji organizmu, prowadzący do niezdolności do efektywnego chłodzenia ciała podczas długotrwałej ekspozycji na wysokie temperatury, zwłaszcza powyżej 38°C (100°F) i przy indeksie ciepła przekraczającym 32°C (90°F). Patofizjologia obejmuje odwodnienie i utratę elektrolitów (głównie sodu) na skutek nadmiernego pocenia, co skutkuje zmniejszeniem objętości krwi krążącej, tachykardią kompensacyjną, spadkiem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami funkcji komórkowej. Wyczerpanie cieplne dzieli się na wysiłkowe, typowe dla młodych, aktywnych fizycznie osób, oraz klasyczne, występujące u osób starszych i z chorobami przewlekłymi, często po długotrwałej ekspozycji na upały bez odpowiedniej klimatyzacji. Czynniki ryzyka obejmują wiek (dzieci <4 lat, osoby >65 lat), choroby układu krążenia, cukrzycę, otyłość, zaburzenia pocenia, leki (diuretyki, beta-blokery, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne) oraz substancje psychoaktywne (MDMA, kokaina).
anhydroza, beta-bloker, choroba układu krążenia, cytokina prozapalna, diuretyk, dysplazja ektodermalna, hiponatremia, hipotensja, indeks ciepła, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, mechanizm termoregulacji, pocenie się, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar cieplny, wyczerpanie cieplne, zaburzenie termoregulacji - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie paniczne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie paniczne to przewlekłe zaburzenie lękowe charakteryzujące się nawracającymi, nagłymi atakami paniki, objawiającymi się zarówno symptomami psychicznymi (intensywny lęk, strach, uczucie zbliżającej się katastrofy), jak i fizycznymi (kołatanie serca, pocenie się, drżenie, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, parestezje). Ataki te mogą prowadzić do rozwoju agorafobii (około 26% przypadków) lub fobii społecznej (33% przypadków), a także do znacznego pogorszenia jakości życia, izolacji społecznej i zwiększonego ryzyka depresji oraz nadużywania substancji psychoaktywnych. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, ocenę stanu psychicznego oraz monitorowanie parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem intensywności lęku, częstotliwości ataków, czynników wyzwalających oraz ryzyka samobójczego. Diagnozy pielęgniarskie koncentrują się na lęku, nieskutecznym radzeniu sobie, izolacji społecznej, ryzyku autoagresji oraz deficycie wiedzy o chorobie i leczeniu.
agorafobia, atak paniki, badanie fizykalne, ból w klatce piersiowej, czynniki wyzwalające, diagnozy pielęgniarskie, edukacja zdrowotna, fobia społeczna, głębokie oddychanie, grupa wsparcia, higiena snu, kołatanie serca, kontrolowane oddychanie, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, mechanizmy radzenia sobie, myśli samobójcze, objawy fizyczne, objawy psychiczne, ocena stanu psychicznego, parametry życiowe, parestezje, pocenie się, progresywna relaksacja mięśni, relacja terapeutyczna, ryzyko samobójstwa, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, techniki relaksacyjne, terapia poznawczo-behawioralna, współwystępujące zaburzenia, zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zaburzenie lękowe, zaburzenie paniczne, zarządzanie stresem, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lonamo 100 mg
Lek Lonamo (sytagliptyna) w dawkach 50 mg i 100 mg stosowany w monoterapii nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania urządzeń mechanicznych, co potwierdzają badania kliniczne nie wykazujące znaczących zaburzeń psychomotorycznych. Niemniej jednak, u niektórych pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które mogą negatywnie wpływać na czas reakcji i ocenę sytuacji na drodze. Ryzyko to jest szczególnie istotne w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii, która może prowadzić do zaburzeń funkcji poznawczych, wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń widzenia, a nawet utraty świadomości.
drżenie rąk, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, monitorowanie poziomu glukozy, monoterapia, objawy hipoglikemii, pocenie się, pochodna sulfonylomocznika, samokontrola glikemii, senność, spadek poziomu glukozy, sprawność psychomotoryczna, sytagliptyna, szybko działający węglowodan, terapia skojarzona, zaburzenia koncentracji, zaburzenia widzenia, zaburzenie psychomotoryczne, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wyprysk potowy (świerzb potowy) – Leczenie
Wyprysk potowy (miliaria) to dermatoza wynikająca z zablokowania gruczołów potowych, prowadząca do cofania się potu i powstawania swędzących pęcherzyków. Wyróżnia się trzy typy: miliaria crystallina (blokada powierzchowna w warstwie rogowej naskórka), miliaria rubra (głębsza blokada w naskórku) oraz miliaria profunda (najcięższa forma, ryzyko wyczerpania cieplnego). Leczenie opiera się na obniżeniu temperatury skóry, ograniczeniu pocenia oraz odblokowaniu przewodów potowych. Podstawowe metody to chłodzenie skóry, stosowanie luźnej, przewiewnej odzieży z naturalnych materiałów oraz unikanie czynników wywołujących pocenie. W przypadku utrzymującego się świądu zaleca się stosowanie kremów hydrokortyzonowych 1% (1-3 razy dziennie), płynu kalaminowego oraz leków przeciwhistaminowych. U niemowląt i dzieci leczenie powinno być delikatne, z naciskiem na chłodne kąpiele i unikanie preparatów zatykających pory.
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, dysfagia, działanie przeciwzapalne, gruczoł potowy, izotretynoina doustna, lanolina bezwodna, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwhistaminowy, miejscowy glikokortykosteroid, miliaria, miliaria crystallina, miliaria profunda, miliaria rubra, nadkażenie bakteryjne, płyn kalaminowy, pocenie się, przewód potowy, stan zapalny, świerzb potowy, węzeł chłonny, wyczerpanie cieplne, wyprysk potowy, wysypka cieplna, wysypka pieluszkowa, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Chlorowodorek wenlafaksyny, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Aurovitas), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Wenlafaksyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne, takie jak nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego i hiperprolaktynemię, co może prowadzić do hiponatremii i innych powikłań metabolicznych. W zakresie układu nerwowego najczęstsze objawy to ból głowy, zawroty głowy i senność, ale mogą wystąpić także poważne stany, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy czy drgawki. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze, manię, majaczenie i omamy, co wymaga szczególnej obserwacji pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianach dawkowania.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, dyskineza późna, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, pocenie się, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie łaknienia, zwiększone stężenie prolaktyny