opioid agonistyczno-antagonistyczny

Opioid agonistyczno-antagonistyczny to specyficzna klasa leków, które wykazują złożony mechanizm działania na receptory opioidowe. Substancje te działają jednocześnie jako częściowi agoniści (aktywatory) jednych podtypów receptorów opioidowych oraz jako antagoniści (blokery) innych podtypów tych receptorów.

Najczęściej stosowanymi przedstawicielami tej grupy są pentazocyna, nalbufina, butorfanol oraz buprenorfina. Ich unikalna charakterystyka farmakologiczna polega na tym, że aktywują receptory μ (mi) w sposób częściowy, jednocześnie blokując lub słabiej aktywując inne receptory, takie jak κ (kappa) czy δ (delta).

Klinicznie opioidy agonistyczno-antagonistyczne charakteryzują się efektem pułapowym w zakresie działania przeciwbólowego i depresji oddechowej, co zwiększa ich profil bezpieczeństwa w porównaniu do czystych agonistów. Mają również mniejszy potencjał uzależniający, choć nie są go całkowicie pozbawione. Z tego powodu buprenorfina jest szeroko stosowana w terapii uzależnienia od opioidów.

Należy pamiętać, że podanie opioidu agonistyczno-antagonistycznego pacjentowi uzależnionemu od czystych agonistów opioidowych może wywołać zespół abstynencyjny poprzez wyparcie agonisty z receptorów. Jest to istotna kwestia w praktyce klinicznej, szczególnie w leczeniu bólu u pacjentów przewlekle przyjmujących opioidy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl