mięśnie pochyłe
Mięśnie pochyłe (łac. musculi scaleni) to grupa trzech mięśni zlokalizowanych w przedniej i bocznej części szyi. W skład tej grupy wchodzą: mięsień pochyły przedni, mięsień pochyły środkowy oraz mięsień pochyły tylny. Są to istotne struktury anatomiczne, które biorą udział w ruchach szyi i procesie oddychania.
Mięśnie pochyłe rozpoczynają się na wyrostkach poprzecznych kręgów szyjnych i przyczepiają się do pierwszego oraz drugiego żebra. Ich główną funkcją jest zginanie szyi w bok przy jednostronnym skurczu oraz unoszenie pierwszego i drugiego żebra podczas wdechu, co czyni je mięśniami pomocniczymi w oddychaniu. Przy obustronnym skurczu mięśnie pochyłe zginają szyję do przodu.
W praktyce klinicznej mięśnie pochyłe mają istotne znaczenie ze względu na ich bliskie sąsiedztwo z ważnymi strukturami nerwowo-naczyniowymi. Pomiędzy mięśniem pochyłym przednim a środkowym przechodzą tętnica podobojczykowa i splot barkowy, tworząc tzw. szczelinę mięśni pochyłych. Dysfunkcje i napięcie tych mięśni mogą powodować objawy uciskowe, manifestujące się jako zespół górnego otworu klatki piersiowej (zespół TOS).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropiwakaina, będąca czystym S-(-)-enancjomerem, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jej dystrybucję i eliminację. Lek charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w tłuszczach oraz brakiem racemizacji in vivo. Po podaniu dożylnego ropiwakaina wykazuje liniową farmakokinetykę z całkowitym klirensem osoczowym wynoszącym 440 ml/min, klirensem nerkowym 1 ml/min, objętością dystrybucji 47 litrów oraz okresem półtrwania 1,8 godziny. Współczynnik ekstrakcji wątrobowej wynosi około 0,4, a frakcja niezwiązana z białkami osocza stanowi około 6%, co jest kluczowe dla aktywności farmakologicznej leku. Metabolity ropiwakainy mają słabsze i krótsze działanie miejscowo znieczulające w porównaniu do związku macierzystego.
centrum chiralności, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, mięśnie pochyłe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie zewnątrzoponowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, racemizacja in vivo, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, współczynnik ekstrakcji wątrobowej, wychwyt wątrobowy