szczepy oporne bakterii

Szczepy oporne bakterii to mikroorganizmy, które nabyły zdolność do przetrwania i namnażania się w obecności środków przeciwdrobnoustrojowych, które normalnie hamowałyby ich wzrost lub powodowały śmierć. Oporność może być naturalna (pierwotna) lub nabyta w wyniku mutacji genetycznych czy transferu genów oporności między bakteriami.

Najpoważniejszym problemem są szczepy wielolekooporne (MDR), szczepy o rozszerzonej oporności (XDR) oraz szczepy pan-oporne (PDR). Do najbardziej znanych należą metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA), wankomycynooporne enterokoki (VRE), szczepy Klebsiella pneumoniae wytwarzające karbapenemazy (KPC) oraz wielolekooporne szczepy Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter baumannii.

Główne mechanizmy oporności bakterii obejmują: modyfikację miejsca docelowego działania antybiotyku, enzymatyczną inaktywację leku, zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej, aktywne usuwanie antybiotyku z komórki bakteryjnej (efflux) oraz wytwarzanie alternatywnych szlaków metabolicznych omijających te blokowane przez antybiotyk.

Leczenie zakażeń wywołanych przez szczepy oporne wymaga stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania, terapii skojarzonej lub antybiotyków ostatniej szansy, takich jak kolistyna czy tigecyklina. Kluczowe znaczenie ma racjonalna antybiotykoterapia oparta na wynikach antybiogramów oraz przestrzeganie zasad kontroli zakażeń w placówkach ochrony zdrowia.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl