zaburzenie mineralizacji kostnej
Zaburzenie mineralizacji kostnej to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym odkładaniem minerałów, głównie wapnia i fosforu, w macierzy kostnej. Prowadzi to do powstawania kości o zmniejszonej gęstości, zwiększonej kruchości i podatności na złamania.
Do najczęstszych zaburzeń mineralizacji należą osteomalacja u dorosłych i krzywica u dzieci (niedobór witaminy D), osteoporoza (zmniejszona gęstość mineralna kości), osteopetroza (nadmierna gęstość kości) oraz osteodystrofia nerkowa (zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej w przewlekłej chorobie nerek).
Diagnostyka obejmuje badania biochemiczne (poziom wapnia, fosforu, witaminy D, PTH), badania obrazowe (RTG, densytometria) oraz w wybranych przypadkach biopsję kości. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować suplementację witaminy D i wapnia, leki antyresorpcyjne, terapię hormonalną lub leczenie choroby podstawowej.
Zaburzenia mineralizacji kostnej mają istotne znaczenie kliniczne ze względu na zwiększone ryzyko złamań, przewlekły ból, deformacje szkieletu i ograniczenie sprawności. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom i poprawy jakości życia pacjentów.