odwapnienie kości
Odwapnienie kości, inaczej demineralizacja kości, to proces patologiczny polegający na utracie składników mineralnych, głównie wapnia i fosforu, z tkanki kostnej. Prowadzi to do osłabienia struktury kostnej, zwiększając podatność na złamania i inne uszkodzenia.
Do najczęstszych przyczyn odwapnienia kości należą: osteoporoza, niedobory wapnia i witaminy D w diecie, zaburzenia hormonalne (np. nadczynność tarczycy, nadczynność przytarczyc), przewlekłe choroby nerek, długotrwałe unieruchomienie, stosowanie niektórych leków (zwłaszcza glikokortykosteroidów) oraz procesy nowotworowe.
Diagnostyka odwapnienia kości obejmuje badania densytometryczne (DXA), które umożliwiają pomiar gęstości mineralnej kości (BMD), badania laboratoryjne oceniające gospodarkę wapniowo-fosforanową oraz klasyczne badania radiologiczne. W zaawansowanych przypadkach odwapnienie może być widoczne na standardowych zdjęciach RTG jako zmniejszenie cieniowania kości.
Leczenie odwapnienia kości zależy od przyczyny i obejmuje suplementację wapnia i witaminy D, stosowanie leków hamujących resorpcję kości (bisfosfoniany, denosumab) lub stymulujących tworzenie kości (teryparatyd), a także leczenie choroby podstawowej. Kluczowe znaczenie ma również modyfikacja stylu życia, w tym regularna aktywność fizyczna i odpowiednia dieta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Calcium Gluconate hameln 95 mg/ml
Calcium Gluconate hameln w stężeniu 95 mg/ml jest wskazany wyłącznie do natychmiastowej korekty ostrej, objawowej hipokalcemii. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkalcemią, hiperkalciurią, nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób leczonych glikozydami nasercowymi ze względu na ryzyko nasilenia ich toksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadczynnością przytarczyc, hiperwitaminozą D, chorobami nowotworowymi z odwapnieniem kości, niewydolnością nerek, sarkoidozą, zespołem Burnetta oraz u pacjentów unieruchomionych z osteoporozą. Preparat nie powinien być stosowany w całkowitym żywieniu pozajelitowym (TPN) z powodu ryzyka kumulacji glinu.
całkowite żywienie pozajelitowe, ceftriakson, glikozyd nasercowy, glukonian wapnia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperkaliemia, hiperwitaminoza D, hipokalcemia, kamień nerkowy, nadczynność gruczołów przytarczycznych, niewydolność nerek, odwapnienie kości, osteoporoza, parathormon, resorpcja kostna, sarkoidoza, zatrucie glikozydami nasercowymi, zespół Burnetta, zespół mleczno-alkaliczny, żywienie pozajelitowe