zrosty wewnątrzbrzuszne

Zrosty wewnątrzbrzuszne (adhezje) to pasma tkanki łącznej, które tworzą się między narządami jamy brzusznej lub między narządami a ścianą jamy brzusznej. Powstają one jako efekt naturalnego procesu gojenia po urazie otrzewnej, najczęściej w wyniku zabiegów chirurgicznych, stanów zapalnych, infekcji lub urazów brzucha.

Główną przyczyną powstawania zrostów jest reakcja organizmu na uszkodzenie otrzewnej, prowadząca do formowania się włóknika, który z czasem przekształca się w tkankę łączną. Szacuje się, że do 93% pacjentów po operacjach brzusznych rozwija zrosty, choć tylko u części z nich powodują one objawy kliniczne.

Najpoważniejszym powikłaniem zrostów wewnątrzbrzusznych jest niedrożność przewodu pokarmowego, stanowiąca około 65-75% przypadków niedrożności jelita cienkiego. Inne konsekwencje kliniczne obejmują przewlekły ból brzucha, problemy z płodnością u kobiet oraz trudności techniczne podczas kolejnych zabiegów chirurgicznych.

Diagnostyka zrostów obejmuje badania obrazowe, takie jak RTG, ultrasonografia i tomografia komputerowa, jednak definitywne rozpoznanie często jest możliwe dopiero podczas laparoskopii lub laparotomii. Leczenie zrostów jest głównie operacyjne (adhezjoliza), jednak u 60-90% pacjentów dochodzi do ponownego tworzenia się zrostów po zabiegu.

W profilaktyce zrostów stosuje się minimalizację urazu tkanek podczas operacji, dokładne płukanie jamy brzusznej, stosowanie technik laparoskopowych oraz używanie barier przeciwzrostowych w postaci żeli, błon i roztworów. Pomimo postępu medycyny, skuteczne zapobieganie tworzeniu się zrostów pozostaje istotnym wyzwaniem w chirurgii brzusznej.