izoimmunizacja
Izoimmunizacja, znana również jako alloimmunizacja, to proces immunologiczny, w którym organizm wytwarza przeciwciała przeciwko antygenom innego osobnika tego samego gatunku. W kontekście medycznym najczęściej dotyczy niezgodności antygenów krwi między matką a płodem lub między dawcą a biorcą podczas transfuzji krwi lub transplantacji narządów.
Klasycznym przykładem izoimmunizacji jest choroba hemolityczna noworodków (CHP), spowodowana niezgodnością czynnika Rh między Rh-ujemną matką a Rh-dodatnim płodem. Gdy erytrocyty płodu przedostają się do krwiobiegu matki, dochodzi do wytworzenia przeciwciał anty-Rh, które mogą przekraczać barierę łożyskową i prowadzić do hemolizy krwinek płodu, wywołując anemię, żółtaczkę, a w skrajnych przypadkach obrzęk uogólniony płodu.
Izoimmunizacja może dotyczyć także innych układów grupowych krwi, takich jak ABO, Kell, Duffy czy Kidd. W praktyce klinicznej stosuje się profilaktykę izoimmunizacji Rh poprzez podawanie immunoglobuliny anty-D kobietom Rh-ujemnym po porodzie, poronieniu, zabiegach inwazyjnych lub urazie brzucha, aby zapobiec wytworzeniu przeciwciał przeciwko antygenom Rh.
Diagnostyka izoimmunizacji obejmuje badania serologiczne, określenie miana przeciwciał oraz monitorowanie stanu płodu za pomocą badań ultrasonograficznych i badania MCA-PSV (szczytowej prędkości skurczowej w tętnicy środkowej mózgu). Leczenie może obejmować transfuzje wewnątrzmaciczne, które są wykonywane w przypadku ciężkiej anemii płodu, oraz terapię immunosupresyjną.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Dawkowanie i sposób podawania
Immunoglobuliny stanowią kluczowe preparaty terapeutyczne stosowane w różnych wskazaniach klinicznych, z dawkowaniem i sposobem podawania dostosowanym do rodzaju immunoglobuliny, wskazania, masy ciała oraz indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Preparat Biseko zawiera około 10 g immunoglobulin w 1000 ml roztworu (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g) i podawany jest dożylnie z dawką do 2000 ml/dobę u dorosłych oraz 15-20 ml/kg mc./dobę u dzieci, z początkową szybkością infuzji 1 ml/kg/h, zwiększaną do maksymalnie 4 ml/kg/h. Immunoglobuliny anty-D (Gamma anty-D 150 i Rhophylac 300) stosuje się profilaktycznie i terapeutycznie w dawkach od 150 do 300 μg (750-1500 j.m.), podawanych domięśniowo lub dożylnie, z dawkowaniem zależnym od sytuacji klinicznej (np. profilaktyka przed- i poporodowa, krwotok płodowo-matczyny). W przypadku dużych dawek (>5 ml) zaleca się podawanie w podzielonych dawkach w różne miejsca ciała, a u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia preferuje się podanie podskórne lub dożylne.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, amniopunkcja diagnostyczna, anafilaksja, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cięcie cesarskie, cytometria przepływowa, GVHD, hemodializa, immunoglobulina, immunoglobulina A, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina G, immunoglobulina M, immunoglobulina przeciw wirusowi cytomegalii, immunoglobulina przeciw WZW B, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, izoimmunizacja, koncentrat krwinek czerwonych, krwotok płodowo-matczyny, krwotok przezłożyskowy, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, nadwrażliwość, odrzucenie przeszczepu, poród niewczesny, poród patologiczny, poród przedwczesny, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, serokonwersja, skrwawienie płodu, test antyglobulinowy, test Kleihauer-Betke, test papainowy, wirus cytomegalii, wydobycie łożyska, WZW typu B