oddech Cheyne’a-Stokesa

Oddech Cheyne’a-Stokesa to patologiczny wzorzec oddechowy charakteryzujący się naprzemiennymi epizodami hiperwentylacji i bezdechów. Pacjent początkowo oddycha coraz głębiej i szybciej, osiągając szczyt hiperwentylacji, po czym oddech stopniowo staje się płytszy, aż do całkowitego bezdechu (apnea). Po okresie bezdechu cały cykl powtarza się.

Ten typ oddychania występuje najczęściej w przebiegu niewydolności serca, udarów mózgu, uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego oraz w stanach terminalnych. Może być również obserwowany u zdrowych osób przebywających na dużych wysokościach. Patofizjologicznie wiąże się z opóźnioną reakcją ośrodka oddechowego na zmiany stężenia dwutlenku węgla we krwi.

Klinicznie oddech Cheyne’a-Stokesa stanowi istotny marker zaawansowanej choroby układu sercowo-naczyniowego i wiąże się z gorszym rokowaniem, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca. W diagnostyce wykorzystuje się badania polisomnograficzne, a leczenie ukierunkowane jest przede wszystkim na chorobę podstawową oraz zastosowanie tlenoterapii czy wspomaganej wentylacji.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl