Candida non-albicans
Candida non-albicans to grupa drożdżaków z rodzaju Candida, obejmująca gatunki inne niż Candida albicans, takie jak C. glabrata, C. parapsilosis, C. tropicalis, C. krusei (Pichia kudriavzevii) i C. auris. W ostatnich dekadach zaobserwowano znaczny wzrost częstości zakażeń wywoływanych przez te gatunki, co jest związane z szerokim stosowaniem leków przeciwgrzybiczych, zwłaszcza z grupy azoli.
Gatunki non-albicans charakteryzują się zróżnicowaną wrażliwością na leki przeciwgrzybicze. C. krusei wykazuje naturalną oporność na flukonazol, a C. glabrata często rozwija oporność na azole w trakcie terapii. Szczególnie niepokojący jest gatunek C. auris, odkryty w 2009 roku, wykazujący oporność na wiele leków przeciwgrzybiczych i zdolność do szybkiego rozprzestrzeniania się w środowisku szpitalnym.
Zakażenia Candida non-albicans obserwuje się najczęściej u pacjentów z upośledzoną odpornością, hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii, po zabiegach chirurgicznych oraz u osób z neutropenią. Klinicznie mogą manifestować się jako kandydemia, zakażenia narządowe, infekcje układu moczowego oraz zakażenia związane z obecnością biomateriałów (np. cewników naczyniowych).
Diagnostyka zakażeń Candida non-albicans opiera się na metodach hodowlanych, technikach molekularnych oraz spektrometrii masowej MALDI-TOF. Ze względu na zróżnicowaną wrażliwość poszczególnych gatunków na leki, identyfikacja do poziomu gatunku oraz określenie lekowrażliwości mają kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniej terapii przeciwgrzybiczej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pochwy – Leczenie
Zapalenie pochwy (vaginitis) to stan zapalny o różnorodnej etiologii, manifestujący się pieczeniem, świądem, nieprawidłową wydzieliną i bólem. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, co umożliwia precyzyjne rozpoznanie i dobór terapii. Bakteryjne zapalenie pochwy (BV) stanowi 40-45% przypadków i leczone jest metronidazolem (500 mg p.o. 2x/d przez 7 dni lub 0,75% żel dopochwowo przez 5 dni), klindamycyną (2% krem dopochwowo lub 300 mg p.o. 2x/d przez 7 dni), seknidazolem (jednorazowo) lub tynidazolem. Skuteczność klindamycyny i metronidazolu wynosi około 91-92%. Drożdżyca pochwy (20-25%) wymaga terapii azolami miejscowymi (np. klotrimazol, mikonazol) lub doustnym flukonazolem (150 mg jednorazowo). Nawracające zakażenia Candida leczy się terapią supresyjną flukonazolem lub kwasem borowym (600 mg dopochwowo przez 3 tygodnie). Rzęsistkowica (15-20%) wymaga leczenia metronidazolem 500 mg p.o. 2x/d przez 7 dni lub jednorazowo 2 g, z koniecznością leczenia partnerów seksualnych. Atroficzne zapalenie pochwy leczy się estrogenami miejscowo lub ogólnie, a nieinfekcyjne zapalenia wymagają eliminacji alergenów i stosowania miejscowych kortykosteroidów (np. 1% hydrokortyzon).
atroficzne zapalenie pochwy, bakteryjne zapalenie pochwy, butokonazol, Candida non-albicans, choroba przenoszona drogą płciową, drożdżyca pochwy, flukonazol, grzybicze zapalenie pochwy, ibrexafungerp, kandydoza sromu i pochwy, klindamycyna, klotrimazol, kortykosteroidy miejscowe, kwas borowy, lek przeciwhistaminowy, metronidazol, mikonazol, mikrobiom pochwy, nawracające bakteryjne zapalenie pochwy, niedobór estrogenu, nieprawidłowa wydzielina pochwowa, nitroimidazol, nystatyna, preparat przeciwgrzybiczny, probiotyk, rybi zapach pochwy, seknidazol, terapia supresyjna, tiokonazol, trichomoniasis, tynidazol, wydzielina pochwowa, zapalenie kontaktowe, zapalenie miednicy, zapalenie pochwy