nieprawidłowa wydzielina pochwowa
Nieprawidłowa wydzielina pochwowa to objaw często zgłaszany przez pacjentki, który może świadczyć o zaburzeniach mikrobiologicznych pochwy lub stanach chorobowych układu rozrodczego. W warunkach fizjologicznych wydzielina pochwowa jest przezroczysta lub biaława, bez nieprzyjemnego zapachu, a jej ilość i konsystencja zmieniają się w zależności od fazy cyklu menstruacyjnego.
Nieprawidłowa wydzielina może objawiać się zmianą zabarwienia (żółta, zielonkawa, szara, brązowa), konsystencji (śluzowata, serowata, pienista), zapachu (rybi, kwaśny, nieprzyjemny) oraz ilości (obfita lub skąpa). Najczęstsze przyczyny to bakteryjna waginoza (charakterystyczny „rybi” zapach i szarobiała wydzielina), drożdżyca pochwy (biała, serowata wydzielina z towarzyszącym świądem), rzęsistkowica (pienista, żółtozielona wydzielina) oraz infekcje przenoszone drogą płciową.
Diagnostyka nieprawidłowej wydzieliny obejmuje badanie ginekologiczne, ocenę pH pochwy, badanie mikroskopowe wydzieliny, posiewy mikrobiologiczne oraz w wybranych przypadkach badania molekularne. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę i może obejmować antybiotykoterapię, leki przeciwgrzybicze, przeciwpierwotniakowe lub hormonalne, w zależności od etiologii.
W przypadku nawracających nieprawidłowych upławów kluczowe jest wykluczenie chorób ogólnoustrojowych, takich jak cukrzyca, niedobory immunologiczne oraz stosowanie leków (np. immunosupresyjnych, antybiotyków o szerokim spektrum), które mogą predysponować do zaburzeń mikroflory pochwowej. Edukacja pacjentek w zakresie właściwej higieny intymnej i unikania czynników ryzyka stanowi istotny element profilaktyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pochwy – Leczenie
Zapalenie pochwy (vaginitis) to stan zapalny o różnorodnej etiologii, manifestujący się pieczeniem, świądem, nieprawidłową wydzieliną i bólem. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, co umożliwia precyzyjne rozpoznanie i dobór terapii. Bakteryjne zapalenie pochwy (BV) stanowi 40-45% przypadków i leczone jest metronidazolem (500 mg p.o. 2x/d przez 7 dni lub 0,75% żel dopochwowo przez 5 dni), klindamycyną (2% krem dopochwowo lub 300 mg p.o. 2x/d przez 7 dni), seknidazolem (jednorazowo) lub tynidazolem. Skuteczność klindamycyny i metronidazolu wynosi około 91-92%. Drożdżyca pochwy (20-25%) wymaga terapii azolami miejscowymi (np. klotrimazol, mikonazol) lub doustnym flukonazolem (150 mg jednorazowo). Nawracające zakażenia Candida leczy się terapią supresyjną flukonazolem lub kwasem borowym (600 mg dopochwowo przez 3 tygodnie). Rzęsistkowica (15-20%) wymaga leczenia metronidazolem 500 mg p.o. 2x/d przez 7 dni lub jednorazowo 2 g, z koniecznością leczenia partnerów seksualnych. Atroficzne zapalenie pochwy leczy się estrogenami miejscowo lub ogólnie, a nieinfekcyjne zapalenia wymagają eliminacji alergenów i stosowania miejscowych kortykosteroidów (np. 1% hydrokortyzon).
atroficzne zapalenie pochwy, bakteryjne zapalenie pochwy, butokonazol, Candida non-albicans, choroba przenoszona drogą płciową, drożdżyca pochwy, flukonazol, grzybicze zapalenie pochwy, ibrexafungerp, kandydoza sromu i pochwy, klindamycyna, klotrimazol, kortykosteroidy miejscowe, kwas borowy, lek przeciwhistaminowy, metronidazol, mikonazol, mikrobiom pochwy, nawracające bakteryjne zapalenie pochwy, niedobór estrogenu, nieprawidłowa wydzielina pochwowa, nitroimidazol, nystatyna, preparat przeciwgrzybiczny, probiotyk, rybi zapach pochwy, seknidazol, terapia supresyjna, tiokonazol, trichomoniasis, tynidazol, wydzielina pochwowa, zapalenie kontaktowe, zapalenie miednicy, zapalenie pochwy