dawkowanie podskórne
Dawkowanie podskórne (SC lub s.c.) to metoda podawania leków poprzez wstrzyknięcie ich pod skórę pacjenta. Jest to jedna z najczęściej stosowanych dróg parenteralnych, wykorzystywana szczególnie w przypadku leków, które wymagają powolnego, ciągłego wchłaniania.
Podawanie podskórne charakteryzuje się stosunkowo wolnym wchłanianiem substancji leczniczej ze względu na ograniczone unaczynienie tkanki podskórnej. Biodostępność leków podawanych tą drogą jest zwykle wyższa niż przy podaniu doustnym, ponieważ omija się efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Typowe miejsca iniekcji podskórnych to przednia część uda, brzuch, górna część ramienia oraz dolna część pleców.
Dawkowanie podskórne stosuje się najczęściej w przypadku insulin, heparyn drobnocząsteczkowych, niektórych hormonów (np. somatotropina), leków biologicznych (np. przeciwciała monoklonalne), szczepionek czy leków przeciwbólowych. Objętość pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego zwykle nie przekracza 2 ml, co stanowi istotne ograniczenie tej drogi podania.
Przy ustalaniu dawkowania podskórnego należy uwzględnić właściwości farmakokinetyczne leku, stan kliniczny pacjenta oraz jego indywidualne cechy, takie jak wiek, masa ciała czy funkcja nerek. W przypadku terapii przewlekłych istotna jest również rotacja miejsc wstrzyknięć, aby zapobiec lipodystrofii i zapewnić równomierne wchłanianie leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Azacitidine Eugia 25 mg/ml
Azacytydyna, analog pirymidyn o działaniu przeciwnowotworowym, wykazuje efekt cytotoksyczny na nieprawidłowe komórki krwiotwórcze oraz indukuje hipometylację DNA, co może przywracać ekspresję genów supresorowych nowotworu. W badaniu fazy 3 (AZA PH GL 2003 CL 001) u dorosłych pacjentów z MDS o pośrednim-2 i wysokim ryzyku, RAEB, RAEB-T oraz mCMML, podawana podskórnie w dawce 75 mg/m² przez 7 dni w 28-dniowych cyklach, azacytydyna znacząco wydłużyła medianę przeżycia do 24,46 miesiąca w porównaniu do 15,02 miesiąca w grupie leczonej konwencjonalnymi metodami (CCR) (p=0,0001). Współczynnik ryzyka zgonu wyniósł 0,58 (95% CI: 0,43-0,77), a dwuletni wskaźnik przeżycia wzrósł do 50,8% vs. 26,2% (p<0,0001). Ponadto, azacytydyna wydłużyła medianę czasu do zgonu lub transformacji w AML do 13,0 miesięcy (vs. 7,6 miesiąca; p=0,0025) oraz poprawiła wskaźniki hematologiczne, w tym niezależność od przetoczeń czerwonych krwinek (45,0% vs. 11,4%; p<0,0001). Odpowiedź ogólna (CR+PR) oceniana przez badacza wyniosła 29% vs. 12% w grupie CCR (p=0,0001), a poprawa hematologiczna według IRC wystąpiła u 49% pacjentów leczonych azacytydyną (vs. 29%; p<0,0001).
dawkowanie podskórne, działanie cytotoksyczne, hipometylacja DNA, jakość życia zależna od zdrowia, MDS wysokiego ryzyka, metylotransferaza DNA, minimalna choroba resztkowa, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nawrót molekularny, niedokrwistość oporna na leczenie, odpowiedź cytogenetyczna, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przetoczenie czerwonych krwinek, przetoczenie płytek krwi, przewlekła białaczka mielomonocytowa, remisja całkowita, remisja częściowa, współczynnik ryzyka - Leksykon substancji czynnych
Kłosówka wełnista – Dawkowanie i sposób podawania
Kłosówka wełnista (Holcus lanatus) jest istotnym alergenem pyłkowym stosowanym w immunoterapii swoistej, dostępnym w preparatach podskórnych (Catalet T, Pollinex+Rye) oraz podjęzykowych (Perosall T13). Dawkowanie powinno być indywidualnie ustalane przez alergologa na podstawie wywiadu, objawów, testów skórnych i pomiaru swoistych IgE. Preparaty podskórne stosuje się w schematach obejmujących fazę zwiększania dawki i leczenie podtrzymujące. Przykładowo, Catalet T rozpoczyna się od stężenia 1 (25 JS/ml), stopniowo zwiększając do maksymalnej dawki 1 ml stężenia 4 (10000 JS/ml), z odstępami 7-14 dni między dawkami i 4 tygodnie między dawkami podtrzymującymi. Pollinex+Rye stosuje trzy fiolki o stężeniach 600 SU/ml, 1600 SU/ml i 4000 SU/ml, z dawkami podstawowymi odpowiednio 300 SU/0,5 ml, 800 SU/0,5 ml i 2000 SU/0,5 ml, a leczenie podtrzymujące polega na podawaniu co najmniej 3 wstrzyknięć 0,5 ml (2000 SU) w odstępach 1-4 tygodni. Perosall T13 podaje się podjęzykowo, zwiększając dawkę codziennie o jedną kroplę od 1 kropli do 10 kropli, z czterema stężeniami od 10 JS/ml do 5000 JS/ml, a dawkę podtrzymującą stosuje się 2 razy w tygodniu. Immunoterapię należy prowadzić przez 3-5 lat, rozpoczynając przed sezonem pylenia i kończąc 2-3 tygodnie przed jego rozpoczęciem.
alergen pyłkowy, alergolog, Catalet T, dawkowanie podskórne, działanie niepożądane, epinefryna, immunoterapia przedsezonowa, immunoterapia swoista, kłosówka wełnista, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mieszanka alergenowa, objaw alergiczny, Perosall T13, Pollinex+Rye, przeciwciało IgE, pylenie traw, reakcja ogólnoustrojowa, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, test skórny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego