ludzki rynowirus

Ludzki rynowirus (Human rhinovirus, HRV) to najczęstsza przyczyna przeziębienia, odpowiadająca za około 30-50% wszystkich ostrych infekcji górnych dróg oddechowych. Należy do rodziny Picornaviridae i występuje w ponad 160 serotypach, co znacząco utrudnia opracowanie skutecznej szczepionki. Rynowirusy dzielą się na trzy główne grupy: HRV-A, HRV-B i HRV-C, różniące się strukturą i właściwościami antygenowymi.

Transmisja wirusa odbywa się głównie drogą kropelkową oraz przez bezpośredni kontakt z wydzieliną z nosa zakażonych osób lub skażonymi powierzchniami. Rynowirusy wykazują zdolność do przetrwania na powierzchniach nieożywionych nawet przez kilka godzin. Okres inkubacji wynosi zazwyczaj 1-3 dni, a szczyt objawów przypada na 3-4 dzień infekcji. Objawy typowo utrzymują się przez 7-10 dni.

Zakażenie rynowirusem manifestuje się klinicznie jako nieżyt nosa, kichanie, ból gardła, kaszel i uczucie zatkania nosa. W przeciwieństwie do grypy, gorączka występuje rzadko lub ma niewielkie nasilenie. U pacjentów z astmą, POChP lub innymi przewlekłymi chorobami układu oddechowego, infekcja rynowirusem może prowadzić do zaostrzenia choroby podstawowej. U dzieci rynowirus jest także istotnym czynnikiem etiologicznym zapalenia oskrzelików i zapalenia płuc.

Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, choć w warunkach badawczych i w określonych sytuacjach klinicznych stosuje się metody molekularne (RT-PCR) do identyfikacji wirusa. Leczenie ma charakter objawowy i obejmuje odpoczynek, nawodnienie, leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Nie istnieje swoista terapia przeciwwirusowa zatwierdzona do rutynowego stosowania w zakażeniach rynowirusowych.