zanik poduszki tłuszczowej
Zanik poduszki tłuszczowej to proces, w którym dochodzi do redukcji tkanki tłuszczowej w określonych miejscach ciała. W medycynie szczególną uwagę zwraca się na zanik poduszek tłuszczowych w obrębie twarzy, stóp oraz dłoni, co może mieć zarówno znaczenie estetyczne, jak i funkcjonalne.
W przypadku twarzy, zanik poduszek tłuszczowych (szczególnie w okolicy policzków, skroni i okolic oczodołów) jest naturalnym elementem procesu starzenia, ale może być również skutkiem chorób, takich jak lipodystrofia, czy działaniem niepożądanym niektórych leków, np. antyretrowirusowych stosowanych w leczeniu HIV.
W obrębie stóp zanik poduszki tłuszczowej może prowadzić do dolegliwości bólowych podczas chodzenia oraz zwiększać ryzyko powstawania owrzodzeń, szczególnie u pacjentów z neuropatią cukrzycową. W przypadku dłoni zanik tkanki tłuszczowej może powodować widoczne uwypuklenie ścięgien i naczyń krwionośnych, a także zmniejszać amortyzację podczas chwytania.
Diagnostyka zaniku poduszki tłuszczowej obejmuje badanie kliniczne, czasem wsparte badaniami obrazowymi, takimi jak USG czy MRI. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować metody małoinwazyjne (np. iniekcje kwasu hialuronowego czy przeszczep autologicznego tłuszczu) lub leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Modzele i pęcherze – Epidemiologia
Modzele i pęcherze stanowią jedne z najczęstszych schorzeń stóp, z częstością występowania w populacji ogólnej od 14% do 48%, a w klinikach podologicznych odpowiadają za około 46% zaburzeń stóp. Występują częściej u osób starszych (20-65% w wieku ≥65 lat) oraz u kobiet, co wiąże się z noszeniem nieodpowiedniego obuwia. Czynniki ryzyka obejmują nieprawidłowo dopasowane buty, deformacje stóp (np. palce młotkowate, buniony), aktywność zawodową wymagającą długotrwałego obciążenia stóp oraz choroby współistniejące, takie jak cukrzyca i zaburzenia krążenia. Modzele i pęcherze mogą prowadzić do znacznego dyskomfortu, ograniczenia mobilności oraz powikłań, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, gdzie ryzyko infekcji i owrzodzeń jest istotne. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie potrzeby na obrazowaniu rentgenowskim w celu oceny deformacji kostnych.
badanie epidemiologiczne, bunion, cukrzyca, deformacja stopy, HPV, infekcja, kortykosteroid, modzel i pęcherz, nieprawidłowość kostna, nowotwór, obuwie ortopedyczne, owrzodzenie, owrzodzenie skóry, palec młotkowaty, paluch koślawy, podolog, prześwietlenie rentgenowskie, retinoid miejscowy, wkładka ortopedyczna, zaburzenie krążenia, zanik poduszki tłuszczowej, zapalenie kaletki, zgrubienie skóry