osteotomia kości śródstopia
Osteotomia kości śródstopia to zabieg chirurgiczny polegający na kontrolowanym przecięciu kości śródstopia w celu skorygowania jej nieprawidłowego ustawienia. Procedura ta jest często wykonywana w leczeniu deformacji stopy, takich jak halluks valgus (paluch koślawy), metatarsalgia (ból przedniej części stopy) oraz deformacji powstałych w wyniku urazów lub chorób układowych.
Techniki osteotomii kości śródstopia różnią się w zależności od leczonej patologii. Wyróżnia się m.in. osteotomię dystalną, proksymalną, diafizarną oraz typu Weil lub Chevron. Wybór konkretnej metody zależy od stopnia deformacji, lokalizacji problemu oraz indywidualnych czynników pacjenta. Podczas zabiegu chirurg może zastosować różne rodzaje stabilizacji, takie jak śruby, płytki, druty Kirschnera czy specjalne implanty.
Okres rekonwalescencji po osteotomii kości śródstopia trwa zwykle od 6 do 12 tygodni, w zależności od rozległości zabiegu i zastosowanej techniki. W tym czasie pacjent może wymagać odciążenia operowanej kończyny, stosowania specjalnego obuwia pooperacyjnego oraz systematycznej rehabilitacji. Prawidłowo przeprowadzona osteotomia pozwala na znaczną poprawę funkcji stopy, zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz korekcję deformacji, co przekłada się na lepszą jakość życia pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Neuroma mortona – Patofizjologia i mechanizm
Neuroma Mortona to przerost tkanki okołonerwowej nerwu międzypalcowego stopy, najczęściej między trzecim a czwartym palcem, wynikający z przewlekłego ucisku i podrażnienia, a nie nowotwór. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmując mechanizmy takie jak przewlekły uraz mechaniczny, uwięźnięcie nerwu przy więzadle śródstopia, zapalenie kaletki międzyśródstopnej oraz niedokrwienie nerwu. Proces patofizjologiczny obejmuje powtarzający się ucisk nerwu, niedokrwienie vasa nervorum, demielinizację, uszkodzenie aksonów oraz włóknienie okołonerwowe, co prowadzi do charakterystycznych objawów bólowych i neurologicznych. Mikroskopowo obserwuje się zniekształcenie nerwu, perifibrozę, obrzęk endoneurium, demielinizację i zmiany naczyniowe. Neuroma Mortona najczęściej lokalizuje się w trzeciej przestrzeni międzypalcowej, gdzie anatomiczne warianty nerwów zwiększają podatność na uraz.
ablacja częstotliwością radiową, ból neuropatyczny, demielinizacja włókien nerwowych, hallux valgus, iniekcje kortykosteroidów, koślawość palucha, nadmierna pronacja stopy, neurektomia, neuroma międzypalcowa, neuroma Mortona, osteotomia kości śródstopia, palec młotkowaty, płaskostopie, włóknienie okołonerwowe, zapalenie kaletki międzyśródstopnej